tag:blogger.com,1999:blog-38239439021005179582011-09-12T07:38:24.419-07:00sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.comBlogger1171100tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-60839715207914282222011-04-04T05:19:00.000-07:002011-04-04T10:34:19.307-07:00Hi saw4ni.gangster , <br> <br>I just light a candle for Japan Victims. <br>Join us to pray for those who have lost their lives and hope for the best for those who have survived. <br>It is time to light a candle and Pray... <br> <br>Please Light a Candle Now at: <a href="http://www.socialkonnekt.com/Tsunami/">http://www.socialkonnekt.com/Tsunami/</a> <br> <br>Warm Regards, <br>Hay He Saw<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-6083971520791428222?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-10128328673286627172011-04-04T05:13:00.000-07:002011-04-04T07:35:04.543-07:00Hi saw4ni.gangster , <br> <br>I just light a candle for Japan Victims. <br>Join us to pray for those who have lost their lives and hope for the best for those who have survived. <br>It is time to light a candle and Pray... <br> <br>Please Light a Candle Now at: <a href="http://www.socialkonnekt.com/Tsunami/">http://www.socialkonnekt.com/Tsunami/</a> <br> <br>Warm Regards, <br>Hay He Saw<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1012832867328662717?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-45798461507369116642010-09-20T07:08:00.000-07:002010-09-20T07:13:51.079-07:00<span style="font-family:Zawgyi-one;">ဒီေန႔က ပထမဆံုး အလုပ္ဆင္းတဲ့ေန႔....</span><br />ကြိစိကြစိေတြနဲ႔ တစ္ေနကုန္ ထုိင္အလုပ္လုပ္ရတယ္...<br />ကန္မေလးေတြကလည္း မ်ားလိုက္တာ.... အေကာင္းမထင္နဲ႔... ကန္မေလးမ်ားေလ အတုိ႔အေထာင္မ်ားေလပဲ.. (ကုိယ့္ေဘာ္ဒါက ေျပာတာေနာ္)<br />ဆုိးေတာ့မဆုိးပါဘူး.... ေဆးေတာင္မစစ္ရေသးဘူး....<br />ျမန္ျမန္အလုပ္ဆင္းေတာ့ ျမန္ျမန္ အေတြ႕အၾကံဳရၿပီး... ျမန္ျမန္ ပုိက္ဆံရတာေပါ့ေနာ့...<br />သူေ႒းမက အမိုက္စားပဲ.... သြက္လက္တက္ၾကြလို႔...<br />ညေန ေဆးစစ္ဖုိ႔သြားတာ ေနာက္က်သြားတယ္.... အလုပ္က ထြက္တာလည္း ေနာက္က်တာေကာ..<br />မနက္ျဖန္ ေဆးစစ္ရမယ္... ဒါၿပီးမွ ကဒ္ရမွာ.... ကဒ္ရၿပီးမွာ ဘဏ္အေကာင့္ဖြင့္ရမွာ...<br />အစမ္းခန္႔က ေျခာက္လတဲ့ေဟ့... ႀကိဳးစားထား....<br />အိပ္မက္ေတြရဲ႕ ေျခလွမ္းအစေပါ့.... <br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">Select ေပးၿပီးေရးပါ...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4579846150736911664?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-64377985793002665372010-02-11T22:32:00.000-08:002010-02-11T22:38:15.703-08:00ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းက႑ ေပါင္းစံုက<br>ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြကို ႏွစ္နဲ႔ခ်ီၿပီး သုေတသနလုပ္ခဲ့တဲ့ နာမည္ေက်ာ္<br>စီမံခန္႔ခြဲမႈ ပညာရွင္ ေဒါက္တာေဒ့ဗ္ခါလီက<br>ေအာင္ျမင္ေနတဲ့ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြမွာ ေတြ႕ရ ေလ့ရွိတဲ့<br>ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးနဲ႔ပတ္သက္လို႔ တူညီတဲ့အခ်က္ ၁၀ ခ်က္ကို စုစည္းတင္ျပ<br>ထားတာ ရွိပါတယ္။ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ ကိုယ္ရည္ ကိုယ္ေသြးရွိလာဖို႔<br>ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေလ့က်င့္ ပ်ဳိးေထာင္ေပးျခင္းျဖင့္ တည္ေဆာက္လို႔ ရႏိုင္<br>တယ္ဆိုတာလည္း သူကဆိုပါတယ္။ ဒီအခ်က္ ၁၀ ခ်က္ကို ၾကံဳတုန္း<br>ျပန္ၿပီးေဖာက္သည္ ခ်ပါရေစ။<p>(၁) အလုပ္အေပၚ အေလးထားမႈ<p>ေအာင္ျမင္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြဟာ သူတို႔လုပ္တဲ့ အလုပ္တိုင္းကို<br>အေလးထားၿပီး စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါႏွစ္ၿပီး လုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ သူတို႔အတြက္<br>ဘယ္လို အလုပ္မ်ဳိးမွ အေရးမပါတဲ့ အလုပ္မရွိပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္အေပၚ<br>အေလးထားမႈဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ တစ္ေယာက္ရဲ႕ သိသာ<br>ထင္ရွားတဲ့အရည္အခ်င္း တစ္ခုပါ။ သူတို႔ခ်မွတ္ထားတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ကုိ<br>တစ္စိုက္မတ္မတ္နဲ႔ စြဲစြဲျမဲျမဲဦးတည္ၿပီး လုပ္တတ္ၾကပါတယ္။<br>ကိုယ့္ဦးတည္ခ်က္ကို ဘယ္လို အခက္အခဲမ်ဳိး ၾကံဳပါေစ ေနာက္မဆုတ္ဘဲ<br>ႀကိဳးစားေက်ာ္လႊားၿပီး ေအာင္ျမင္ေအာင္ လုပ္တတ္ၾကသလို ကိုယ့္ရဲ႕လုပ္ေဖာ္<br>ကိုင္ဖက္ေတြကိုလည္း သူယံုၾကည္တဲ့ အတိုင္း ဦးေဆာင္မႈ ေပးႏိုင္ၾကပါတယ္။<p>(၂) အျမဲ ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္ခ်င္တဲ့စိတ္ဓာတ္<p>ေအာင္ျမင္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ အျမဲတမ္း<br>ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္၊ တိုးတက္ေအာင္ လုပ္လို႔ ရႏိုင္သမွ်<br>ပိုတိုးတက္ေအာင္ အျမဲတမ္း ၾကံစည္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ေနတဲ့ သူေတြလို႔<br>ဆိုပါတယ္။ သူတို႔ဟာ ၿပိဳင္ဘက္ေတြ၊ အျခားသူေတြကို အႏိုင္ယူခ်င္တဲ့<br>စိတ္ဓာတ္ထက္ ကိုယ့္အလုပ္ကို အျမဲတမ္း ပိုေကာင္းေအာင္ လုပ္တဲ့ အက်င့္<br>ရွိတယ္လို႔ဆို ၾကပါတယ္။ တစ္နည္းအားျဖင့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို<br>ၿပိဳင္ၾကတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာပါ။ သူတု႔ိဟာ ေအာင္ျမင္မႈကို ယစ္မူးသာယာေနၾကတဲ့<br>သူမ်ဳိးမဟုတ္ၾကဘဲ ေအာင္ျမင္တစ္ခု ရၿပီးသြားရင္ ေနာက္တစ္ခုအတြက္ အျမဲတမ္း<br>အဆင္သင့္ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။<p>(၃) မေမွ်ာ္လင့္ထားသည္မ်ားကို အေကာင္းဆံုး ရင္ဆိုင္ႏိုင္ျခင္း<p>ေလာကမွာ အေသခ်ာဆံုးက မေသခ်ာတာပဲလို႔ အဆိုရွိပါတယ္။ ကိုယ္<br>ေမွ်ာ္လင့္ထားတာေတြ ျဖစ္မလာတဲ့အခါ၊ မေမွ်ာ္လင့္တာေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခါ<br>အေကာင္းဆံုး ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းႏိုင္တ့ဲ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ အေလ့အက်င့္<br>ရိွဖို႔လိုအပ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြဟာ မေသခ်ာမႈေတြ၊<br>အဆင္မေျပမႈေတြနဲ႔ က်ဥ္းထဲက်ပ္ထဲအေျခ အေနေတြ ၾကားထဲမွာပဲ<br>အဆင္အေျပဆံုးျဖစ္ေအာင္ ရင္ဆိုင္ ေျဖရွင္းတတ္ၾကပါတယ္။ လိုအပ္ရင္<br>လိုအပ္သလို အေျခအေနနဲ႔အလိုက္ ေျပာင္းလြယ္ျပင္လြယ္ လုပ္ႏိုင္ၾကၿပီး<br>ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ကို မေရာက္ေရာက္ေအာင္ သြားႏိုင္တဲ့ စိတ္ဓာတ္<br>ရွိၾကပါတယ္။<p>(၄) ဆက္ဆံ ေျပာဆိုမႈေကာင္းမြန္ျခင္း<p>ဘယ္ႏိုင္ငံမွာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္လိုအလုပ္မ်ဳိး မွာလုပ္လုပ္၊ ဘယ္လို<br>ရာထူးမ်ဳိးနဲ႔ပဲေနေန ေျပာဆို ဆက္ဆံေကာင္းမြန္မႈဟာ ေန႔စဥ္ၾကံဳေတြ႕ေနရတဲ့<br>လုပ္ငန္းခြင္မွာ အေရးႀကီးတဲ့ အခန္းက႑မွာ ပါ၀င္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့<br>ပ႐ိုက္ဖက္ရွင္နယ္ေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ္ေျပာခ်င္တဲ့၊ သိေစခ်င္တဲ့<br>အေၾကာင္းအရာကို ရွင္းရွင္းလင္းလင္း၊ တိတိ က်က်၊ ယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔<br>ေျပာတတ္ဆိုတတ္၊ တင္ျပတတ္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္အေန နဲ႔<br>သူတစ္ပါးနဲ႔ေျပာဆို ဆက္ဆံရာမွာ ရွင္းရွင္း လင္းလင္း ေျပာဆို ဆက္ဆံတတ္တဲ့<br>အေလ့ အက်င့္ေကာင္းကို ပ်ဳိးေထာင္ထားဖို႔ လိုပါမယ္။<p>(၅) သြက္လက္တက္ႂကြတဲ့ အေလ့အထရွိျခင္း<p>ဘယ္အလုပ္မဆို ေလးတိေလးကန္လုပ္လို႔ မေပါက္ေရာက္ ႏိုင္ပါဘူး။<br>စာသင္တာပဲျဖစ္ျဖစ္၊ အလုပ္လုပ္တာပဲျဖစ္ျဖစ္ သြက္လက္တက္ႂကြတဲ့ သူေတြဟာ<br>အျမဲတမ္း အလုပ္ပိုၿပီးေလ့ ရွိပါတယ္။ ဘယ္လိုနယ္ပယ္မွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္<br>ေအာင္ျမင္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြဟာ သူတို႔အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္ရင္ အျမဲတမ္း<br>တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနတတ္ၾကတာကို ေတြ႕ရပါတယ္။ သူတို႔ အလုပ္နဲ႔<br>ပတ္သက္လို႔ ခ်ီးမြမ္းျခင္း၊ ကဲ့ရဲ႕ျခင္းေတြဟာ သူတို႔ရဲ႕အလုပ္နဲ႔<br>ပတ္သက္တဲ့ ထက္ျမက္သြက္လက္မႈကို ဘယ္လိုမွ မထိခိုက္ႏိုင္ပါဘူး။<p>(၆) ႐ိုင္းပင္းကူညီတတ္သည့္ အေလ့အထရွိျခင္း<p>ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေကာင္းမ်ားဟာ မိသားစု၀င္ေတြ အခ်င္းခ်င္းေရာ၊<br>လုပ္ငန္းခြင္မွာပါ ကူညီ ႐ိုင္းပင္းတတ္တဲ့ သူမ်ဳိးေတြျဖစ္ေနတာကို<br>ေတြ႕ရပါတယ္။ စုေပါင္းလုပ္ေဆာင္ႏိုင္မႈ (Team Work) ကို အထူးအေလးထား<br>တန္ဖိုးထားတတ္ၾကသလို အခါမ်ားစြာမွာ သူတစ္ပါးကို ကူညီဖို႔ လည္း အဆင္သင့္<br>ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေအာင္ျမင္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြမွာ အေပါင္းအသင္း<br>မိတ္ရင္း ေဆြရင္းေတြ အမ်ားအျပား ရွိေနတတ္ ၾကၿပီး အဆက္အသြယ္ ေကာင္းေတြလည္း<br>ရွိေန တတ္ၾကပါတယ္။<p>(၇) ကိုယ္တိုင္စလုပ္ျခင္း<p>ေအာင္ျမင္တ့ဲ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြရဲ႕ အေလ့ အထတစ္ခု ကေတာ့ လုပ္သင့္တယ္ထင္တဲ့<br>အလုပ္ေတြကို ဘယ္သူကမွ ခိုင္းတဲ့အထိမေစာင့္ဘူး ဆိုပါတယ္။ အေသးအမႊား<br>အလုပ္ကစလို႔ အေရးႀကီးတဲ့ လုပ္ငန္းႀကီးေတြအထိ လုပ္သင့္တယ္လို႔ ယံုၾကည္ရင္<br>ဘယ္ေတာ့မွ လက္တြန္႔ေနတာ၊ ေႏွာင့္ေႏွးေနတာမ်ဳိး မရွိဘဲ တာ၀န္ယူတတ္တဲ့<br>စိတ္၊ တာ၀န္ခံတတ္တဲ့ စိတ္မ်ဳိးနဲ႔ ကိုယ္ကစၿပီး လုပ္ကိုင္တတ္ၾကပါတယ္။<p>(၈) အလုပ္ဖိအားဒဏ္ကို ခံႏိုင္ရည္ရွိျခင္း<p>တကယ္အလုပ္ လုပ္ၾကတဲ့အခါ ဘယ္လုပ္ငန္းခြင္မွ စိတ္ဖိစီးမႈ မရွိတဲ့<br>အလုပ္ရယ္လို႔ မရွိသေလာက္ပါပဲ။ ထူးခြၽန္တ့ဲ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြအတြက္<br>လုပ္ငန္းခြင္ စိတ္ဖိစီးမႈဟာ သူတို႔ အလုပ္အတြက္ တြန္းအားတစ္ခုလို႔<br>ဆိုပါတယ္။ အလုပ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ရွိတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ<br>တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္န႔ဲေနၿပီး ကိုယ္လုပ္ရမယ့္ အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုး<br>လုပ္သြားႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းေတြ သူတို႔ဆီမွာရွိၾကပါတယ္။ အဲဒီလို<br>အေျခအေနမ်ဳိးမွာ သူတစ္ပါးကို အလြယ္ တကူအျပစ္ပံုခ်တာမ်ဳိး၊<br>ေခါင္းေရွာင္တာမ်ဳိး မရွိၾကပါဘဲ လုပ္သင့္တာကို မွန္မွန္ကန္ကန္<br>ဆံုးျဖတ္ႏိုင္ၾကပါတယ္။<p>(၉) စဥ္ဆက္မျပတ္ေလ့လာေနျခင္း<p>ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြဟာ ကိုယ္ရပ္တည္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ နယ္ပယ္မွာ<br>ကြၽမ္းက်င္မႈ ရွိ႐ံုသာမက ကိုယ့္ကြၽမ္းက်င္တဲ့ အတတ္ပညာ နယ္ပယ္နဲ႔<br>ပတ္သက္လို႔ အျမဲတမ္း စဥ္ဆက္မျပတ္ ေလ့လာေနၾကပါတယ္။ အသစ္အသစ္ေသာ<br>တိုးတက္ျဖစ္ေပၚမႈတိုင္းကို မ်က္ေျချပတ္မခံဘဲ တတ္သိနားလည္ေအာင္ ႀကိဳးစား<br>အားထုတ္ၾကပါတယ္။<p>(၁၀) ဦးေဆာင္ႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္းရွိျခင္း<p>ေခါင္းေဆာင္ႏိုင္မႈ အရည္အခ်င္းဟာ နယ္ပယ္ အသီးသီးမွာရွိေနတဲ့ ေအာင္ျမင္တဲ့<br>ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္တိုင္းမွာ ေတြ႕ရတတ္တဲ့ အရည္အေသြး တစ္ခုပါ။ သူတို႔ဟာ<br>ကိုယ္လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အေျခအေနမွန္ကို အေကာင္းဆံုးသံုး<br>သပ္ႏိုင္တဲ့ သူေတြျဖစ္ၾကပါတယ္။ အခက္အခဲ ေတြကို လမ္းသစ္ထြင္<br>စဥ္းစားႏိုင္တဲ့သူ၊ ျပႆနာ ေတြကို ေျဖရွင္းႏိုင္တဲ့ သူေတြျဖစ္ၾကတယ္လို႔<br>ဆိုပါတယ္။ လုပ္သင့္တဲ့ ကိစၥေတြကို သတၱိရွိရွိနဲ႔ လုပ္ရဲ၊ ကိုင္ရဲ၊<br>ေျပာဆိုရဲတဲ့ သူေတြျဖစ္ၾကလို႔ လုပ္ငန္းခြင္မွာ လူအမ်ားက ေလးစားအားကိုး<br>ခံရတဲ့သူေတြအေနနဲ႔ ေတြ႕ရပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္စိတ္ ဓာတ္ရွိမႈ၊<br>တစ္နည္းအားျဖင့္ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ ဆန္မႈ၊ မဆန္မႈဟာ လူတစ္ေယာက္ခ်င္းစီရဲ႕<br>အက်ဳိးစီးပြားသာ မကဘဲ ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံရဲ႕ စီးပြားေရးအပါအ၀င္ က႑<br>အသီးသီးရဲ႕ ဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္မႈနဲ႔ တိုက္႐ိုက္အက်ဳိးသက္ ေရာက္မႈရွိပါတယ္။<br>ယေန႔ႏိုင္ငံတကာမွာ ပ႐ိုဖက္ရွင္ နယ္အင္အား ေတာင့္တင္းတဲ့<br>လူ႔စြမ္းအားအရင္းအျမစ္ ေကာင္းေတြရွိတ့ဲ ႏိုင္ငံေတြဟာ သက္ဆိုင္ရာ<br>ႏိုင္ငံတကာ ေစ်းကြက္ေတြမွာ ဦးေဆာင္ေနရာ ယူထားႏိုင္ၾကတာကို ေတြ႕ရမွာပါ။<br>ဒီလို လူသားအရင္း အျမစ္ကို မူတည္လို႔ နည္းပညာ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ၊<br>ရင္းႏွီးျမႇဳပ္ႏွံမႈစီး၀င္မႈ၊ ကုန္ထုတ္လုပ္မႈ တိုးတက္မႈ စတဲ့<br>ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ အက်ဳိးဆက္ေတြ ဆင့္ကဲ ျဖစ္ထြန္းလာပါတယ္။<br>ဒီဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈ ေတြကလည္း တစ္ခါျပန္ၿပီး သက္ဆိုင္ရာ က႑ေတြမွာ<br>ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေတြ ပိုမို ထြက္ေပၚလာေအာင္ တြန္းအားျပန္ေပးပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔<br>ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးတိုးတက္မႈနဲ႔ စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖိဳး တိုးတက္မႈတို႔<br>အျပန္အလွန္ အက်ဳိးျပဳၿပီး ျဖစ္ထြန္း ေလ့ရွိပါတယ္။ အခ်ဳပ္အားျဖင့္ဆိုရရင္<br>ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ ဆိုတာ အတတ္ပညာေရာ အသိပညာပါ ရွိတဲ့သူလို႔ ဆိုရမွာပါ။<br>ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ဖို႔ရာမွာ ကိုယ္တိုင္ေလ့လာ<br>သင္ယူမႈေတြနဲ႔ ေရရွည္ တည္ေဆာက္သြားရတဲ့ ခရီးရွည္ တစ္ခုပါ။ ဒါေၾကာင့္<br>လူငယ္ေတြအေနနဲ႔ အေျခခံပညာၿပီးလို႔ အဆင့္ျမင့္ ပညာသင္ယူတဲ့ အခါမွာ<br>ကိုယ္၀ါသနာပါတဲ့၊ ကိုယ့္ အတြက္ အမွန္တကယ္ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း<br>လုပ္ႏိုင္မယ့္ ပညာရပ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာေရြး ခ်ယ္ၿပီး<br>ေလ့လာသင္ယူဖို႔လိုသလို၊ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ေကာင္း<br>တစ္ေယာက္မွာ ရွိသင့္တဲ့ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ အေလ့အက်င့္<br>ေကာင္းေတြကို ေလ့က်င့္ျဖည့္ဆည္းသြားဖို႔ လိုအပ္တယ္။ ဒါမွ<br>ဘက္စံုထူးခြၽန္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္ ေကာင္းေတြျဖစ္လာမွာပါ။ ျမန္မာလူငယ္မ်ား<br>ေအာင္ျမင္တဲ့ ပ႐ိုဖက္ရွင္နယ္မ်ား ျဖစ္ႏိုင္ပါေစေၾကာင္း ဆႏၵျပဳရင္း...<p>(အီးေမးလ္ကဟာေလး... ျပန္ရွဲတာပါ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-6437798579300266537?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-37316857874633909352010-02-11T21:25:00.001-08:002010-02-11T21:25:20.446-08:00ခုေခတ္ဟာအင္တာနက္ေခတ္ျဖစ္တာနဲ႔အမွ်၊<br>အင္တာနက္ရဲ႕ေကာင္းက်ဳိးေတြေၾကာင့္လူေတြ အက်ဳိးေက်းဇူးရၾကတယ္။<br>ဒါေပမယ့္ဒါဟာ အင္တာနက္ကုိမဇၥ်ိမပဋိပဋာနည္းနဲ႔သုံးတတ္သူေတြအတြက္ျဖစ္ပါတယ္။<br>အလြန္အကၽြံစဲြလမ္းသြားမိသူေတြကေတာ့ ဘိန္း၊ အရက္၊ ေဆးစတာေတြလုိ<br>အင္တာနက္စဲြေရာဂါရတတ္ပါတယ္။<br>About disorder - ေရာဂါအေၾကာင္း<br>အင္တာနက္စဲြေရာဂါမွာ၊ တျခားဘိန္း-ေဆးေတြလုိပစၥည္းကုိစဲြတဲ့ substance<br>addiction မဟုတ္ဘဲ ခ်က္ေနရတာ၊ ဘေလာဂင္ေနရတာ၊နက္ေရွာ့ပင္ေနရတာစတဲ့<br>လုပ္ေဆာင္မွဳကုိစဲြတဲ့ process addiction ျဖစ္ပါတယ္။<br>Symptoms - ေရာဂါလကၡဏာမ်ား<br>၁။ tolerance - ယဥ္ပါးသြားျခင္း (ေဆးယဥ္သကဲ့သုိ႔)-<br>အင္တာနက္သုံးတဲ့အခ်ိန္မ်ားေနေပမယ့္ ဆက္ျပီးဆက္ျပီးသုံးခ်င္ေနတာ၊<br>အခ်ိန္နည္းတယ္လုိ႔ခံစားရ၊ စိတ္ေက်နပ္မွဳမရတာ။<br>၂။ withdrawal symptoms- ေဆးျဖတ္လကၡဏာမ်ားခံစားရျခင္း -<br>အင္တာနက္သုံးတာေလွ်ာ့ခ်လုိက္ရရင္၊ စိတ္မေပ်ာ္တာ၊ စိတ္တုိစိတ္ဆတ္လာတာ၊<br>စိတ္ဓာတ္က်သလုိခံစားရတာ၊ စိတ္အလုိမက်သလုိခံစားရတာ။<br>အင္တာနက္သုံးေနတုန္းမွာ အေႏွာက္အယွက္ေပးသလုိျဖစ္ရင္<br>ပုံမွန္ထက္ပုိျပီးစိတ္တုိလာတာ။<br>အင္တာနက္ၾကည့္ေနရမွ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္ေက်နပ္မွဳရတာ။<br>၃။ပုံမွန္အခ်ိန္ေတြမွာပါ အင္တာနက္နဲ႔ပတ္သက္တာေတြးေနမိတာ၊ ဥပမာ-ဘေလာ့ဂ္မွာ<br>ဘာတင္လုိက္မယ္၊ ဘယ္သူ႕ဆီသြားမလည္ရေသးဘူးစသျဖင့္<br>ေစ်းသုံးေနရင္းစဥ္းစားေနမိတာမ်ဳိး။<br>၄။ အင္တာနက္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့အိပ္မက္မၾကာခဏမက္တာ။<br>၅။ type ရုိက္သလုိမ်ဳိးလက္ဂနာမျငိမ္လွဳပ္ရွားတတ္လာတာ။<br>၆။ စိတ္ကူးထားတာထက္ပုိျပီးအင္တာနက္ကုိအခ်ိန္ေပးေနမိတာ။ ဥပမာ-မအိပ္ခင္<br>နာရီ၀က္ေလာက္ၾကည့္လုိက္ဦးမယ္ဆုိျပီး ၂-၃ နာရီဆက္မိတာ။<br>၇။ အင္တာနက္နဲ႔ပတ္သက္ဆက္ႏြယ္တဲ့ကိစၥေတြမွာ အခ်ိန္ပုိေပးေနမိတာ<br>(အင္တာနက္ၾကည့္တာအျပင္) ဥပမာ- ဘေလာ့ဂ္မွာတင္ဖုိ႔ စာအုပ္ရွာဖတ္တာမ်ဳိး<br>၈။ အင္တာနက္ကုိ ေလွ်ာ့ဖုိ႔စိတ္ကူးေပမယ့္ မေအာင္ျမင္တာ။<br>၉။ တျခားလူမွဳေရးနဲ႔ ေန႔စဥ္ဘ၀လုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြပ်က္ကြက္လာတာ။ အထူးသျဖင့္<br>မိသားစုရွိသူေတြမွာ၊ ခ်က္ျပဳတ္သန္႔ရွင္းလုိစိတ္နည္းလာ၊<br>လင္မယားဆက္ဆံေရးစိတ္၀င္စားမွဳေလ်ာ့လာ၊<br>လိင္စိတ္အလုိဆႏၵနည္းလာ-သားသမီးေပၚ၀တၱရားပ်က္လာတာ။ တစ္ဦးထဲသမားေတြမွာ<br>အျပင္သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ထိေတြ႕ဆက္ဆံမွဳနည္းလာတာ။<br>ေက်ာင္းသားေတြမွာအဆင့္က်လာတာ။ အလုပ္သမားေတြမွာ<br>အလုပ္ထဲစိတ္ပါ၀င္စားမွဳနည္းလာတာ။<br>၁၀။ ကုိယ္လက္လွဳပ္ရွားမွဳ၊ အျပင္ထြက္အပမ္းေျဖျခင္း၊ တီဗီၾကည့္ျခင္းစတာေတြ<br>သိပ္မလုပ္ေတာ့တာ။<br>၁၁။ အင္တာနက္အခ်ိန္မ်ားလြန္းလုိ႔ အိပ္ေရးပ်က္ျပီး၊<br>ေနာက္ေန႔မနက္ေစာေစာမထႏုိင္တာ၊ အိပ္ေရးပ်က္မွဳေၾကာင့္<br>အင္တာနက္ထုိင္တာကလဲြျပီးဘာမွလုပ္ခ်င္စိတ္မရွိတာ၊<br>၁၂။ အလုပ္အကုိင္၊ က်န္းမာေရး၊ အိမ္ေထာင္ေရး၀တၱရားပ်က္ေနမွန္းသိေနလ်က္နဲ႔<br>အင္တာနက္ကုိ မျဖတ္ႏုိင္ဘဲျဖစ္လာတာ။<br>၁၃။ Forming cyber relationships with strangers met online is also a<br>sign of internet addiction. - အြန္လုိင္းကတဆင့္ မေတြ႕ဘူးမျမင္ဘူးသူ<br>သူစိမ္းမ်ားနဲ႔မိတ္ေဆြျဖစ္-ဆက္ဆံျဖစ္တာ။ Extra-marrital relations -<br>အိမ္ေထာင္ဖက္ဇနီး၊ခင္ပြန္းအျပင္ ဆက္သြယ္မွဳမ်ား<br>ေရာဂါျဖစ္လြယ္သူမ်ား<br>စိတ္ဓာတ္ေရးရာအားနည္းခ်က္ရွိသူမ်ားမွာ ဒီေရာဂါစဲြလြယ္ပါတယ္။ ငယ္ဘ၀က<br>စိတ္အနာရဖူးသူမ်ား (psychological trauma)၊ စိတ္ဓာတ္က်လြယ္သူမ်ား၊<br>အမ်ားနဲ႔မဆက္ဆံခ်င္ တကုိယ္တည္းေနတတ္သူမ်ား၊ အလုပ္ဒဏ္ကုိေရွာင္တတ္သူမ်ား၊<br>အင္တာနက္နဲ႔စိတ္ထြက္ေပါက္ရွာတတ္သူမ်ား<p>Complications - ဆက္တဲြဆုိးက်ဳိးမ်ား<p>၁။ က်န္းမာေရးဆုိင္ရာျပႆနာမ်ား-health problems<br>(၁) မ်က္စိျပႆနာ<br>(၂) ေက်ာေအာင့္ခါးနာ စေသာ အေၾကာဆုိင္ရာေ၀ဒနာမ်ား<br>(၃) လက္မ၊လက္ညိဳးႏွင့္လက္ခလယ္လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားထုံက်င္ျခင္းေရာဂါ -carpal<br>tunnel syndrome<br>(၄) အားအင္နည္းပါးျခင္း(fatigue)<br>(၅) အဆီတက္လာျခင္း-ထုိမွတဆင့္ ႏွလုံးေသြးေၾကာေရာဂါမ်ား<br>၂။ မိသားစုျပႆနာမ်ား-Familial problems<br>(၁) လင္မယားျပတ္စဲျခင္း<br>(အြန္လုိင္းမိတ္ေဆြအဆင့္မွသံေယာဇဥ္ပုိလာျခင္းေၾကာင့္အိမ္ေထာင္ဖက္ကုိစိတ္၀င္စားမွဳနည္းလာျခင္း၊<br>အင္တာနက္ကုိသာအလြန္အမင္းစဲြလမ္းေနမွဳေၾကာင့္<br>လင္မယားဆက္ဆံေရးနည္းပါးလာျခင္း ႏွစ္မ်ဳိးျဖစ္ႏုိင္ပါတယ္)<br>(၂) သားသမီးစိတ္ေ၀ဒနာရျခင္း-မိဘသားသမီးဆက္ဆံေရးေအးစက္လာျခင္း<br>၃။ လူမွဳေရးအက်ဳိးဆက္မ်ား-Social problems<br>အလုပ္ပ်က္ျခင္း၊ မိတ္ေဆြစစ္နည္းပါးလာျခင္း၊<p>Treatment - ကုသမွဳ<br>ေဆးကုိတိကနဲျဖတ္ရင္ ေဆးျဖတ္တဲ့ withdrawal symptoms ေတြေၾကာင့္<br>လူထိခုိက္တတ္သလုိ၊ နက္သမားကုိ နက္တိကနဲျဖတ္ခုိင္းရင္ စိတ္ဓာတ္က်တာ၊စတဲ့<br>ေ၀ဒနာေတြ၀င္လာတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မွ်င္းျပီးျဖတ္ေစရပါတယ္။<br>၁။ တေန႔တာအတြင္းနက္သုံးခ်ိန္ကုိ မွတ္တမ္းျပဳစုေစျခင္း<br>၂။ ျပင္ပေလာကနဲ႔ပုိဆက္ဆံေစျခင္း-ခရီးတုိထြက္ျခင္းစသည္<br>၃။ မိသားစုသမားမ်ားအတြက္၊ မိဘ၀တ္-သားသမီး၀တ္-လင္၀တ္-မယား၀တ္<br>စသည္မ်ားျပန္လည္သတိရေစျခင္း<br>၄။ သင္တန္း-လက္မွဳအတတ္ပညာစတာတက္ေစျခင္း<br>၅။ တရားထုိင္ေစျခင္း<p>Prognosis - ေရာဂါေပ်ာက္ကင္းႏုိင္မွဳ<br>ခံယူခ်က္နဲ႔ အမူအက်င့္ေျပာင္းလဲႏုိင္မွဳ attitude and behavioral change<br>ေပၚမွာမူတည္ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-3731685787463390935?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-66133051058658834152010-02-08T02:36:00.000-08:002010-02-08T02:45:14.159-08:00ဘဲြ႔ႏွင္းသဘင္တစ္ခုမွာ ဘဲြ႔ရေက်ာင္းသားေတြအတြက္ ဘီလ္ကိတ္က<br>ဒီလိုအၾကံဥာဏ္ေပး ေဟာေျပာခဲ့ပါတယ္။<p>( ၁) လူ႔ဘဝက မမွ်တဘူး။ ဒါကို လက္ခံႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားပါ။<br>၂) ဒီေလာကက ကိုယ့္ေလးစားၾကည္ညိဳမႈကို အသိအမွတ္ျပဳမွာ မဟုတ္ဘူး။<br>အက်ဳိးသက္ေရာက္မႈကို အရင္လုပ္ ျပီးမွ ကိုယ့္ရဲ႕ခံစားခ်က္ကို ဆန္းစစ္ဖို႔<br>ေလာကၾကီးက ပိုေမွ်ာ္လင့္တယ္။<p>၃) ေက်ာင္းကေနခြါတာနဲ႔ လခေကာင္းမရႏိုင္ဘူး။ ခ်က္ခ်င္း<br>ဟမ္းဖုန္းခ်ိတ္ထားတဲ့ ကြပ္ကဲသူ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ႏွစ္ခုစလံုးအတြက္<br>ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္မွ ရႏိုင္တယ္။<p>၄) ေက်ာင္းက ဆရာေတြကို ဆိုးတယ္လို႔ ခင္ဗ်ားတုိ႔ထင္ခဲ့ရင္<br>တစ္ေန႔ခင္ဗ်ားတို႔ ကုမၸဏီသူေဌးေတြ ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္က်ရင္ သိလိမ့္မယ္။<br>..........သူေဌးေတြက အလုပ္ကို အေၾကြးမထားဘူး။<p>၅) ဟမ္ဘာဂါဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္လို႔ ကိုယ့္ကို အသံုးမက်ဘူးလို႔ မထင္နဲ႔။<br>ခင္ဗ်ား ဘိုးဘြားေတြက ဟမ္ဘာဂါအလုပ္အတြက္ အဓိပၸါယ္တစ္ခု ဖြင့္လိုက္မယ္။<br>အဲဒါက &quot;အခြင့္အေရး&quot; တဲ့။<p>၆) ခင္ဗ်ား ဘာမွျဖစ္မလာတာ ခင္ဗ်ားမိဘေတြရဲ႕ အမွားမဟုတ္ဘူး။ ဒါေၾကာင့္<br>ကိုယ္လုပ္တဲ့ အမွားအတြက္ ေဒါသထြက္မေနနဲ႔။ အမွားထဲက သင္ယူပါ။<p>၇) ခင္ဗ်ားမေမြးဖြားခင္ ခင္ဗ်ားမိဘေတြက အခုလိုထိုင္းမိႈင္းေနတာ မဟုတ္ဘူး။<br>သူတုိ႔ အခုလို ထိုင္းမႈိင္းရတာက ခင္ဗ်ားအသံုးစရိတ္အတြက္ ရွာေနလို႔၊<br>ခင္ဗ်ားရဲ႕ အဝတ္ေတြ ေလွ်ာ္ရလို႔၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုေတာ္ေၾကာင္း အေျပာၾကီးတဲ့<br>ခင္ဗ်ားရဲ႕စကားကို နားေထာင္ေနရလို႔ျဖစ္တယ္။ ဒါေၾကာင့္<br>ခင္ဗ်ားမိဘတို႔ေခတ္က ဖ်က္ဆီးခဲ့တဲ့ အပူပိုင္းဇံုသစ္ေတာကို ခင္ဗ်ား<br>ျပဳျပင္ကယ္တင္ဖို႔ မၾကိဳးစားခင္ ခင္ဗ်ားရဲ႔ အိပ္ရာကို<br>အရင္သန္႔ရွင္းလိုက္ပါ။<p>( ၈) ေက်ာင္းမွာ ႏိုင္သူနဲ႔ ႐ႈံးသူဆိုတာရွိတယ္။ ဘဝမွာ မရွိဘူး။ ေက်ာင္းက<br>ခင္ဗ်ားကို အခြင့္အေရး မျပတ္ေပးျပီး အေျဖမွန္ရဖို႔ ရွာခိုင္းလိမ့္မယ္။<br>တကယ့္လက္ေတြ႔ဘဝမွာေတာ့ ဒီလိုမရွိဘူး။<p>( ၉) တီဗီြထဲ သရုပ္ေဆာင္တာေတြက တကယ့္ဘဝေတြ မဟုတ္ဘူး။ တကယ့္ဘဝက လူတိုင္း<br>ေကာ္ဖီဆိုင္ကို ေက်ာခုိင္းျပီး အလုပ္ထဲ ဝင္ရတာခ်ည္းပဲ။<p>( ၁ဝ) စာဂ်ပိုးေတြကို တေလးတစား ဆက္ဆံပါ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ သူတို႔ထဲက<br>တစ္ေယာက္ဆီမွာ ခင္ဗ်ား အလုပ္လုပ္ျဖစ္လိမ့္မယ္။<p>( ၁၁) လူ႔ဘဝမွာ သင္ၾကားခ်ိန္ကာလ မသတ္မွတ္ဘူး။ ပိတ္ရက္မရွိဘူး။<br>ဘယ္အလုပ္ရွင္ကမွ ခင္ဗ်ားလုပ္ခ်င္တာကုိ ညႇိႏိႈင္းေပးမွာမဟုတ္ဘူး။<br>ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္အားလပ္ခ်ိန္ကို အသံုးျပဳပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-6613305105865883415?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-53066310018054220342010-02-06T02:15:00.000-08:002010-02-06T02:55:06.588-08:00ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး.....<br />ဒီေန႔ AC ေရာက္တုန္းေလး... စာအုပ္ေလးေတြ ထုိင္ဖတ္ျဖစ္တယ္...<br />အဲဒီမွာ NewsWeek ရဲ႕ အဖုံုးမွာ google ကုိ ဖိနပ္တစ္ခုက နင္းထားၿပီး အဲဒီဖိနပ္မွာ တ႐ုတ္အလံေလးကုိ သြားေတြ႕တယ္...<br />ဂူဂဲႀကီး တ႐ုတ္က ခြာသြားပီဆုိတာ သိထားေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိဘူး....<br />အခုမွ ဒါႀကီးသြားေတြ႕ေတာ့ ေကာက္ဖတ္လိုက္မိတယ္....<br />အီးကလည္း သိပ္မေကာင္းေတာ့ သိပ္ေတာ့ ခရီးမေရာက္ဘူးေပါ့ဗ်ာ....<br />ဒါေပမယ့္ အဲဒီမွာ အဓိက အခ်က္က ဘာလဲဆုိေတာ့..... တ႐ုတ္ရဲ႕ ဆင္ဆာ ကိစၥပဲ....<br /><span style="font-size:130%;"><span style="color: rgb(51, 204, 0);">ဂူဂဲရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံထဲမွာ..... ငါတို႔မွာ လွ်ဳိ႕၀ွက္စရာဘာမွ မရွိေစရဘူး.... အားလံုးဟာ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရွိရမယ္...ဆုိတဲ့အခ်က္က ပါတယ္ေလ.... </span><br /></span>တ႐ုတ္ကလည္း အဲဒါကုိပဲ လက္မခံႏုိင္ဘူးေပါ့...<br />ဥပမာ... ဒလုိင္းလားမားလို႔ ႐ုိက္လုိက္ရင္ ဆုိဒ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကုိ ပိတ္ထားတယ္....<br />အဲဒီမွာ ဇာတ္လမ္းက စတာပဲ....<br />အဲဒါေတြအျပင္ကို ဂူဂဲကိုလည္း သူတို႔က ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္ေလ....<br />အဲဒီမွာ အြန္လုိင္းလြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ ဆင္ဆာရဲ႕ တုိက္ပြဲစတာပါပဲ....<br />အဲဒီတုိက္ပြဲရဲ႕ ေနာက္ကြယ္မွာ အျခားကိစၥေတြကလည္း အမ်ားႀကီးေပါ့....<br />သူေရးထားတာကေတာ့ အျခားေသာ ရင္းႏွီးျမဳပ္ႏွံမႈေတြ၊ ကုမဏီေတြအေပၚမွာလည္း ႐ုိက္ခတ္ႏုိင္သလားေပါ့...<br />ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းႀ႕ကီးက တ႐ုတ္ကုိ ႐ုိက္ခတ္လာသလုိ.... တ႐ုတ္ကလည္း ဂလုိဘယ္လုိက္ေဇးရွင္းႀကီးကို တန္ျပန္႐ုိက္ခတ္တယ္ေပါ့...<br />တ႐ုတ္ႏုိင္ငံတြင္းက အင္တာနက္သံုးစြဲသူေတြတခ်ဳိ႕ကလည္း ဂူဂဲဘက္က ေထာက္ခံၾကတယ္....<br />ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးမွာ ဂူဂဲဟာ တ႐ုတ္ကေန ထြက္ခြာဖုိ႔ကုိ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္....<br />ဒီဆံုးျဖတ္ခ်က္ဟာ... တ႐ုတ္ျပည္က အင္တာနက္သံုးစြဲသူေတြနဲ႔မဆုိင္ဘူး.....<br />သူတို႔ရဲ႕ ေၾကြးေၾကာ္သံျဖစ္တဲ့.... အင္တာနက္လြတ္လပ္ခြင့္ အတြက္ပဲေပါ့......<br />........<br />အဲဒီမွာ ေခါင္းထဲေရာက္လာတာက.....<br />လြတ္လပ္ခြင့္ ဆုိတာေလးရယ္......<br />ကုိယ့္ရဲ႕ယံုၾကည္ခ်က္အတြက္ တုိက္ပြဲ၀င္ျခင္း.....ဆုိတာေပါ့....<br />..........<br />ဂူဂဲနဲ႔စၿပီးေတြကတည္းက အခမဲ့ဆုိတာရယ္....အတုိင္းအဆမရွိ.....ဆုိတာပဲ...<br />ဂ်ီးေမးလ္ကုိ အလကားရတယ္..... ၿပီးေတာ့ သိမ္းဆည္းထားႏုိင္မႈကလည္း အကန္႔အသတ္မရွိပဲ...<br />ၿပီးေတာ့.... သူေပးလာတဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈေတြကလည္း သေရက်စရာပဲ.....<br />ဒီေလာက္ေကာင္းတဲ့ ၀န္ေဆာင္မႈကုိ အလကားရတယ္.....<br />ဒါေၾကာင့္လည္း အားလံုးက ႏွစ္သက္မက္ေမာစြာ သံုးစြဲေနၾကတယ္......<br />ဒီလိုပဲ....မုိက္ခ႐ုိေဆာ့လို အုိင္တီဘုိးဘုိးႀကီးေတြကေတာင္ လုိက္ၿပီး အတုယူလာၾကရတယ္....<br />ဂူဂဲကုိ လူတန္းစားမေရြးက သံုးစြဲလာၾကတယ္..... ေက်ာင္းသားေတြဆုိ ပိုဆုိးေသး....<br />စာတမ္းေတြဆင္ရမယ္ဆုိလည္း ဂူဂဲမွာ ေမႊေတာ့တာပဲ....<br />ဒီလုိဂူဂဲႀကီးက တ႐ုတ္ကခြာတယ္ဆိုတဲ့ကိစၥကေတာ့ တကယ္ကုိ ေပါက္ကြဲမႈႀကီးတစ္ခုလိုပါပဲ....ေနာ့<br />အရင္ကဆုိရင္... ကုိယ္သိတာေလးကို ဖြက္ထားၿပီး ဒါနဲ႔လုပ္စားခ်င္ၾကတယ္... ဆရာစားခ်န္ခ်င္ၾကတယ္....<br />အင္တာနက္ေတြေပၚလာၿပီးေနာက္ပုိင္းမွာ ဒါက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ရီစရာလုိျဖစ္သြားတယ္....<br />ကုိယ္သိတာေတြကုိ အင္တာနက္ေပၚတင္ၿပီး ၀ုိင္းေဆြးေႏြးၾကတယ္.... ႀကိဳက္တဲ့ေကာင္က ယူသံုးပဲ....<br />ဒါေၾကာင့္လည္း တခ်ိန္က တန္ဖုိးႀကီးမားၿပီး အထက္တန္းစားေတြမွသာ သံုးစြဲႏုိင္တာေတြက<br />အေျခခံလူတန္းစားေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္သံုးေတြ ျဖစ္လာတယ္....<br />ဒါေၾကာင့္လည္း လူေတြက အသစ္ေတြကို ဆာေလာင္လာၾကတယ္.....<br />အသစ္ေတြကို ဆာေလာင္လို႔လည္....အသစ္ေတြကုိ တီထြင္လာၾကတယ္.....<br />ဘာတစ္ခုကိုမွ ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔မရႏုိင္သလို.....<br />ဘာအရာေတြအေပၚမွာမွ အၾကာႀကီး သာယာေနလို႔မရဘူးေလ...<br />ကမၻာႀကီးဟာ တျဖည္းျဖည္းျပားလာတယ္..... ျပားတယ္ဆုိတာ ပံုသ႑ာန္အရ ျပားတာမဟုတ္ဘူးေလ...<br />လူတုိင္းဟာ အင္တာနက္ကုိ အေျခခံၿပီး.... ကုိယ့္ကၽြမ္းက်င္မႈေတြနဲ႔ အားလံုးကို ၿပိဳင္ဆုုိင္ႏုိင္လာတယ္...<br />အားလံုးနဲ႔ တန္းတူအခြင့္အေရးရလာတယ္.... ဒါကုိေျပာတာပါပဲ...<br />ဒါကပဲ အင္တာနက္ရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ပဲေလ....<br />အထူးသျဖင့္ လူငယ္ေတြရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္ပဲေလ.... အင္တာနက္ကုိ အေျခခံၿပီး နည္းပညာေတြနဲ႔ နပန္းလံုးေနၾကတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕ အခြင့္အေရးပဲ။ အခြင့္အလမ္းပဲေလ.<br />....................<br />အဲဒီလုိ အင္တာနက္ရဲ႕ လြတ္လပ္ခြင့္နဲ႔ အခြင့္အေရးေတြအေပၚ ယံုၾကည္ခ်က္ရွိရွိနဲ႔<br /> ဂူဂဲအေပၚမွာေတာ့ ေလးစားစြာပဲ ေထာက္ခံလိုက္ပါတယ္...<br />...........<br />http://www.newsweek.com/id/231117<br />http://search.newsweek.com/search?q=google+vs+china<br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;"></span><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-5306631001805422034?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-49715622749886009082010-01-05T12:12:00.000-08:002010-01-05T12:22:01.484-08:00<span style="font-family:Zawgyi-one;"> ေၾသာ္...<br />ဘာလိုလိုနဲ႔ ဒီေန႔ဆုိ ငါးရက္နဲ႔ တစ္မနက္....<br /><br />အခုထိ.... မာဖီးယားနဲ႔ ဖန္းေဗလီ...ေဆာ့ေကာင္းတုန္း....<br />မျဖစ္ေခ်ဘူး..... အိပ္မက္ေတြနဲ႔မွာ.... အိပ္စက္ေနဆဲလား....<br />ႏုိးထလိုက္စမ္း.... အက်ဳိးရွိတာ တစ္ခုခုေတာ့ လုပ္စမ္း.....<br />အီလယူစေရတာနဲ႔ အင္ဒီဇုိင္းေလး...ျပန္လုပ္ဦးမွ....<br />MDA ထဲက ဒီဇုိင္းေတြမ်ား လန္းလို႔.... လုပ္စမ္းေကာင္ေလး.....။<br /><br />အဲ... ဒီေန႔ဆို ငါးရက္ရွိၿပီ...<br />အယ္ကုိေဟာကို ျငင္းဆန္ထားတာ.... ေတာင့္တားထား..။<br />ဒီပံုပ်က္ေနတဲ့ ေဘာ္ဒီရွိတ္ႀကီးကုိလည္း ျပင္မွပဲ....<br /><br />အင္တာနက္ႀကီးကုိ ဖတ္တြယ္ေနရတာနဲ႔ပဲ..... ငါ့မွာ အခ်ိန္နာရီေတြ ေပ်ာက္ဆံုး....။<br /><br />သူငယ္ခ်င္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလည္း စပ္ကူးမတ္ကူးအခ်ိန္မွာ ဘ၀သစ္ေတြ စကုန္ၾကၿပီ....။<br />ငါ့မွာေတာ့ ...<br />စလံုးကုိပဲ လစ္ရမလား......။ ယပက္လက္ကိုပဲ လစ္ရမလား....။<br />(ဘ၀)ကုိ စဖုိ႔.... (ဘ)ယ္က င(၀ုိင္း)ကို သြားရွာရမလဲ...။<br />တစ္ႏွစ္ေလာက္ကုိ အနားယူေနရတာ.. ေမာလွၿပီ....။<br /><br />2009 မွာေတာ့<br />(၁) အမ်ဳိးသမီးအဖြဲ႕အစည္းေတြရဲ႕ အေၾကာင္းရယ္....<br />(၂) ေျခရာေကာက္ခရီးစဥ္...ဆုိတဲ့...နာဂစ္ေဒသက ျပည္သူေတြရဲ႕အသံ...<br />......စာအုပ္ေလးႏွစ္အုပ္ေတာ့ ေရးႏုိင္ခဲ့တယ္.....။ မဆုိးဘူးပဲ....။<br /><br />ေၾသာ္....<br />ေမာင္ႏွမေျခာက္ေယာက္မွာ ငါတစ္ေယာက္ထည္းပဲ လူပ်ဳိအျဖစ္ က်န္ေနေတာ့ပါလား...။<br /></span><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4971562274988600908?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-59209753046658492032010-01-05T12:01:00.000-08:002010-01-05T12:07:05.154-08:00<span style="font-family:Zawgyi-one;"> ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး....<br />(၀) ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ပထမဦးဆံုး ေကဘယ္ေတြ စတင္ထုတ္လုပ္ေနၿပီဆုိပဲ.....<br />(၀) ျမန္မာေနရွင္နယ္လိဂ္မွာ ေနျပည္ေတာ္အသင္းနဲ႔ ကရင္ျပည္နယ္အသင္း ထပ္တုိးမယ္ဆုိပဲ....<br />(၀) ဖုန္းေတြလည္း ေစ်းေတြ တက္ကုန္ၿပီဆုိပဲ....<br />(၀) မေန႔ကေတာ့ လြတ္လပ္ေရးေန႔ဆိုၿပီး ရပ္ကြက္တုိင္းက ျခိမ့္ျခိမ့္သဲ က်င္းပၾကတယ္ဆုိပဲ....<br />(၀) ခုတေလာ.. ညဘက္ေတြကို အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ေတြ လွစ္လွစ္..လွစ္လွစ္နဲ႔ကို ေနတယ္ဆုိပဲ....<br />(၀) အာၾကီးကေတာ့ မန္ယူကို ေက်ာ္တက္ဖို႔ အခြင့္အေရးေကာင္းေတြ ရေနၿပီဆုိပဲ....<br /></span><input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-5920975304665849203?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-16251538733966898982010-01-02T00:50:00.001-08:002010-01-05T12:09:12.821-08:00<span style="color: rgb(0, 0, 102);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" ><span> </span>HAPPY NEW YEAR 2010!!!<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >H</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > ours of happy times with friends and family<br /> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >A </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >bundant time for relaxation<br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >P</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > rosperity<br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >P</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > lenty of love when you need it the most<br /> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >Y</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > outhful excitement at lifes simple pleasures<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >N</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > ights of restful slumber (you know - dont' worry be happy)<br /> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >E</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > verything you need<br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >W</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > ishing you love and light<br /><br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >Y</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > ears and years of good health<br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >E </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >njoyment and mirth<br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >A</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" > angels to watch over you<br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" >R</span><span style="color: rgb(0, 0, 102);font-family:sans-serif;font-size:9.5pt;" ><span style="color: rgb(255, 255, 255);"> embrances of a happy years!</span><br /> <br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);">May the dawning of this New Year, fill your heart with new hopes, open up new horizons and bring for you promises of brighter tomorrows. May you have a great New Year.</span><br /><br />All the Best,</span><input id="gwProxy" type="hidden"><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div> <input id="gwProxy" type="hidden"><!--Session data--><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1625153873396689898?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-19325680607663739692009-12-20T10:53:00.001-08:002009-12-20T10:53:40.466-08:00<h3>အီးေမးလ္က ရတာေလး ရွဲတာပါ...</h3>ဘေလာ့လည္း ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ႔ မေရးႏုိင္ေသးဘူးဗ်ာ...<br><br><h3> <a href="http://mayaonlinemagazine.blogspot.com/2009/12/blog-post_09.html" target="_blank">က်မေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္<br><font color="Blue">ေဟာေျပာသူ- ဂ်ဴး</font></a> </h3> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_6Xn_zeiFksc/Sx_503aWggI/AAAAAAAABPY/fbllNOTmTkQ/s1600-h/Ju.jpg" target="_blank"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; width: 206px; min-height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_6Xn_zeiFksc/Sx_503aWggI/AAAAAAAABPY/fbllNOTmTkQ/s320/Ju.jpg" alt="" border="0"></a><br> <span style="font-family: Zawgyi-One;">ႂကြေရာက္လာၾကတဲ့ ပါေမာကၡမ်ား၊ ဆရာ ဆရာမမ်ား၊ စာေပ၀ါသနာ႐ွင္မ်ား၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသား မ်ားကို အခုလို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ၿပီးေတာ့ ရင္းႏွီးစြာ စကားေျပာခြင့္ရတဲ့အတြက္ အထူးပဲ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္တယ္ဆိုတာ ပထမဦးစြာ ေျပာၾကားလိုပါတယ္။ (ၾသဘာသံမ်ား)</span><br><br><span style="display: inline;"><br>ဒီကေန႔ည က်မ ေဟာေျပာဖို႔ ေ႐ြးခ်ယ္ထားတဲ့ေခါင္းစဥ္က &#39;က်မ ေတာ္ေတာ္ညံ့ခဲ့ပါတယ္&#39; ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္ကို ၾကားလိုက္ရတဲ့အခါမွာ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို တကူးတကန္႔ လာေရာက္နားေထာင္လိုတဲ့ ပရိသတ္အေနနဲ႔ အံ့ၾသခ်င္ အံ့ၾသမိမယ္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ ဒီစာေပေဟာေျပာပြဲကို လာၿပီးေတာ့ နားေထာင္တာဟာ နင္တို႔ေတြ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြဆီက ေတာ္တာေတြမ်ား ၾကားရမလား၊ အဲဒီေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးနဲ႔ လာၿပီးနားေထာင္တာ၊ ညံ့တာေတြေတာ့ ငါတို႔ မၾကားခ်င္ဘူး၊ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ရီမိခ်င္ ရီမိလိမ့္မယ္။ က်မကလဲ က်မ သိတ္ေတာ္တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်မဟာ ဘ၀မွာ တခါမွ မေတာ္ခဲ့ဘူးေသးပါဘူး။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား)<br><br>ဒီေတာ့ က်မ ျပန္ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ညံ့ေနတာပဲေတြ႔ေတာ့ က်မရဲ႔ ပရိသတ္ေ႐ွ႔မွာ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းကိုပဲ ၀န္ခံတာဟာ ႐ိုးသားမႈ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္လိမ့္မယ္လို႔ က်မ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အခုလို စင္ျမင့္ေပၚ တက္လာၿပီး ေတာ့ က်မညံ့တဲ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာရတာ က်မ အမ်ားႀကီး ၀မ္းလဲနည္းမိပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါေပမယ့္ မတတ္ႏိုင္ပါဘူး၊ က်မ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ ေျပာရမွာပဲ။<br>က်မကေတာ့ ည့ံတဲ့အေၾကာင္းတခုပဲ ေျပာစရာ ႐ွိလို႔ပါ။ ဒီေတာ့ အဲဒီလို စိတ္ပ်က္ေနတဲ့သူ၊ ေဒါသထြက္ ေနတဲ့ သူေတြအတြက္ က်မ အၾကံေကာင္းေလးတခုေတာ့ ေပးႏိုင္ပါတယ္။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ ၾကားခ်င္ရင္ေတာ့ စာေပေဟာေျပာပြဲကို လာစရာမလိုပါဘူး။ ေတာ္တာေတြကို ျမင္ခ်င္ၾကားခ်င္ ဂုဏ္ယူခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ျမန္မာ့႐ုပ္ျမင္သံၾကားကို ၾကည့္ၾကပါ။ (ေအာ္ဟစ္ လက္ခုပ္သံမ်ား) အခုအခ်ိန္က စၿပီးေတာ့ &#39;ဂ်ဴး&#39; ရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံပါေတာ့မယ္႐ွင္။<br><br>က်မဟာ အမ်ားသိၾကတဲ့အတိုင္း ဆရာ၀န္ စာေရးဆရာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား) ႂကြားတာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ဆရာ၀န္အလုပ္လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္။ စာေရးတဲ့အလုပ္ လဲ တၿပိဳင္နက္လုပ္တယ္ ဆိုေတာ့ ဘယ္အလုပ္မွာမ်ား က်မ ညံ့ပါသလဲလို႔ ေမးခဲ့ရင္ က်မ ေျဖခ်င္လို႔ပါ။ က်မဟာ အလုပ္ႏွစ္မ်ိဳးစလံုးမွာ ညံ့ဖ်င္းပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့ခဲ့တဲ့အေၾကာင္းေတြကို ေျပာျပပါမယ္။ က်မဟာ ငယ္ငယ္ကေလးကတည္းက ညံ့ပါတယ္။ က်မ ငယ္ငယ္တုန္းက ျမန္မာႏိုင္ငံအေၾကာင္း ပထ၀ီ၀င္ဘာသာမွာ သင္ရေသာ္လဲ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ စီးပြါးေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ တတိယတန္းအ႐ြယ္ ေလာက္မွာ ျမန္မာ့ ပထ၀ီ၀င္ဘာာသာကို သင္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ သံယံဇာတေတြအေၾကာင္း စာသင္ရပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံဟာ သယံဇာတ အလြန္ေပါမ်ားႂကြယ္၀တဲ့ ႏိုင္ငံျဖစ္ပါတယ္။ ဆန္စပါးေတြ ထြက္တယ္။ ကၽြန္းသစ္ေတြ ထြက္တယ္။ ေရနံေတြလဲ ထြက္ပါတယ္။ ေရနံထြက္တာလဲ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြ႔ ပါပဲ။ က်မက ေရနံေခ်ာင္းသူ ျဖစ္ပါတယ္။<br><br>ေရနံေခ်ာင္းသူဆိုေတာ့ က်မတို႔ ေရနံေျမကေန ျဖတ္သြားတဲ့အခါမွာ ေရနံတူးစင္ႀကီးနဲ႔ ေရနံတူးေနတာ ေတြ၊ တူးၿပီးသား ေရနံတြင္းေတြကေန ပိုက္လံုးေတြနဲ႔ ေမာင္းတံေတြနဲ႔ စုပ္ယူၿပီးေတာ့ ေရနံေလွာင္ကန္ထဲ ထည့္ေနတာေတြ က်မ မ်က္ျမင္ကိုယ္ေတြပါပဲ။ အဲ့ဒီ ေရနံေလွာင္ကန္ေတြထဲက မ်ားျပားလွတဲ့ ေရနံေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲဆိုတာေတာ့ က်မက မျမင္ရဘူးေပါ့။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) က်မ ျမင္ရတာက ေရနံေလွာင္ကန္ပဲ ျမင္ရတာကိုး။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒါ ေရနံနဲ႔ ပါတ္သက္တဲ့ အပိုင္းပါ။ ေနာက္ထပ္ သံယံဇာတေတြ အမ်ားႀကီး ထြက္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဥပမာ တြင္းထြက္ပစၥည္းေတြ၊ ေက်ာက္မီးေသြးလဲ ထြက္ပါတယ္။ ပတၱျမား၊ နီလာ၊ ေ႐ႊ၊ ေ႐ႊေၾကာႀကီးေတြလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီ ေ႐ႊ၊ ေငြ၊ ေက်ာက္သံပတၱျမားေတြ အျပင္ ေက်ာက္မီးေသြး၊ ခဲမျဖဴတို႔၊ အၿဖိဳက္နက္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မထြက္တဲ့ တြင္းထြက္ဆိုတာ မ႐ွိသေလာက္ အမ်ားႀကီး ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာ့ပိုင္နက္ ပင္လယ္ေရျပင္ဆိုတာ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကထြက္တဲ့ ငါးပုစြန္ေတြဟာ ျမန္မာျပည္သူလူထု စားသံုးလို႔ေတာင္ မကုန္တဲ့အတြက္ စည္သြတ္ဗူး ေတြနဲ႔ ဒါမွမဟုတ္ ေရခဲ႐ိုက္ၿပီးေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုေတာင္ တင္ပို႔ေရာင္းခ်လို႔ ရပါတယ္တဲ့။ ဒီေတာ့ တတိယတန္း ေက်ာင္းသူ က်မဟာ က်မႏိုင္ငံကို က်မ ေတာ္ေတာ္ ဂုဏ္ယူခဲ့ပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) သယံဇာတေတြ သိပ္မ်ားတာပဲေပါ့။ ဒါေပမယ့္ တေန႔က်ေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာအျပင္ တျခားျပင္ပမဂၢဇင္းတခုကို သြားဖတ္မိပါတယ္။ သြားဖတ္ေတာ့ အဲဒီအခ်ိန္မွာ က်မ စာေတာ့ ဟုတ္တိပတ္တိ မဖတ္ဖူးေသးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေဆာင္းပါးတို႔ ပံုျပင္တို႔ဆိုရင္ တေၾကာင္းစ ႏွစ္ေၾကာင္းစ ဖတ္တတ္ေနပါၿပီ။ အဲ့ဒီမွာ ကံဆိုးစြာနဲ႔ စာေၾကာင္းေလးတေၾကာင္း သြားေတြ႔ပါတယ္။ အဲ့ဒီ စာေၾကာင္းေလးကို က်မ အခုထိ မေမ့ႏိုင္ေသးပါဘူး။&#39;ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကမၻာ့အဆင္းရဲဆံုး ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တတိယေျမာက္ လိုက္ပါသည္တဲ့&#39;။ (ေအာ္ဟစ္သံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) <br><br>အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပထ၀ီ သင္ခါစ တတိယတန္းေက်ာင္းသူ အျမင္နဲ႔ဆိုေတာ့ က်မ ဒီလိုပဲ ျမင္တာေပါ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ သယံဇာတ ထြက္႐ံုနဲ႔တင္ မလံုေလာက္ပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါ က်မရဲ႔ အေျပာမဟုတ္ ပါဘူး။ ကမၻာ့စီးပြါးေရး ပညာ႐ွင္ေတြေျပာတဲ့ အေျပာပါ။ သူတို႔က ဘယ္လိုေျပာသလဲဆိုေတာ့ ႏိုင္ငံတခု တိုးတက္ႀကီးပြါးဖို႔ အခ်က္ႀကီး (၄)ခ်က္ လိုပါတယ္တဲ့။ သယံဇာတ၊ သဘာ၀သယံဇာတ (Natural Resource) လို႔ေခၚတဲ့ သဘာ၀သယံဇာတေတြ ေပါမ်ားဖို႔တဲ့။ နံပါတ္ (၂)ကေတာ့ အစဥ္အဆက္က ႀကီးပြါးခဲ့တဲ့၊ အစဥ္အဆက္က ႐ွိခဲ့တဲ့ အရင္းအႏွီး၊ နံပါတ္ (၃) က Technology လို႔ေခၚတဲ့ နည္းပညာအသစ္အဆန္းေတြ၊ နံပါတ္ (၄) ကေတာ့ အဲ့ဒီနည္းပညာကို ကၽြမ္းက်င္သူေတြ၊ အဲဒီ ေလးမ်ိဳးလံုး ႐ွိတဲ့ ႏိုင္ငံဟာ (သို႔မဟုတ္) ေလးမ်ိဳးမွာ သံုးမ်ိဳးေလာက္ ႐ွိတဲ့ႏိုင္ငံဟာ အဲ့ဒီ ႏိုင္ငံဟာ ခ်မ္းသာပါတယ္တဲ့။ <br><br>အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက (၁) သယံဇာတေတြေတာ့ ေပါမ်ားႂကြယ္၀ပါတယ္။ ေနာက္ နံပါတ္ (၂) (၃) (၄) ႐ွိ မ႐ွိေတာ့ က်မ မသိပါဘူး။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းက အဲ့ဒီက စ ပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ က်မ ညံ့တဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာရရင္ေတာ့ျမန္မာႏိုင္ငံရဲ႔ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မ ညံ့တာပါ။ ႏိုင္ငံေရးအျမင္ ဘာမွ မ႐ွိခဲ့တဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္အေၾကာင္း က်မ ျပန္ေျပာပါမယ္။ စတုတၳတန္း (ဒါမွမဟုတ္) ပဥၥမတန္း အ႐ြယ္ ေလာက္ ကေလးဘ၀မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံမွာ အေရးအခင္းတခု ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းမွာ ၿမိဳ႔ႀကီးေတြ၊ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးေတြကေန ၿပီးေတာ့ စတင္ ျဖစ္ပြါးခဲ့ၿပီးေတာ့ က်မတို႔ဆီကို တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ပ်ံ႔ႏွ႔ံလာခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီ အေရးအခင္းကေတာ့ တ႐ုတ္-ဗမာ အေရးအခင္းပါ။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီးလို႔ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ၾကားရပါတယ္။<br><br>က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက တ႐ုတ္လူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးေတြေတာ့ မခ်ၾကပါဘူး။ က်မတို႔ အခ်င္းခ်င္းေတာ့ ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ အတန္းထဲမွာ က်မတို႔နဲ႔ စာၿပိဳင္ဖက္ တ႐ုတ္မေလး ၃ - ၄ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ က်မတို႔လဲ စာေမးေဖာ္ ေမးဖက္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ခင္ခင္မင္မင္ပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ တရုတ္-ဗမာ အေရးအခင္း ျဖစ္ေနၿပီလို႔ သိရပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မတို႔လဲ လက္ခံလိုက္႐ံုပဲေပါ့။ တ႐ုတ္ေတြနဲ႔ ဗမာေတြ ခ်ကုန္ၿပီ၊ ဒီေလာက္ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါတယ္။ တရက္ေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းတက္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မတို႔ကို ေျပာပါတယ္။ တို႔တေတြ မနက္ဖန္ ေရာက္လို႔႐ွိရင္ ဒီၿမိဳ႔ရဲ႔ လမ္းေတြေပၚမွာ ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးတန္းစီ လမ္းတေလွ်ာက္ ခ်ီတက္ရမယ္တဲ့ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲဒီေတာ့ က်မက ေက်ာင္းစာသင္တဲ့အခ်ိန္မွာ အျပင္ထြက္ ရမယ္ဆိုေတာ့ သိပ္ေပ်ာ္သြားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မတို႔ တက္တက္ႂကြႂကြနဲ႔ပဲ လိုက္ဖို႔ စီစဥ္ပါတယ္။ ဆရာမက ေျပာတယ္။ နင္တို႔အားလံုး စည္းကမ္း႐ွိ႐ွိ ေသေသ၀ပ္၀ပ္ ခ်ီတက္ရမယ္ေနာ္တဲ့။ ႏွစ္ေယာက္တတြဲ တြဲလို႔ရတယ္။ နင္တို႔ ႀကိဳက္တဲ့လူနဲ႔ နင္တို႔ တြဲၾကပါတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မကလဲ က်မရဲ႔ လက္တြဲေဖာ္အျဖစ္ တ႐ုတ္မေလးကို ေ႐ြးလိုက္ပါတယ္။ က်မနဲ႔ က်မသူငယ္ခ်င္း တ႐ုတ္မေလးဟာ တ႐ုတ္ဗမာအေရးအခင္း မွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံဖို႔ ၿမိဳ႔ထဲမွာ ခ်ီတက္လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔က ၂ ေယာက္တတြဲ လမ္းေလွ်ာက္ လမ္းေတြေပၚမွာ ခ်ီတက္ၾကတယ္။ ႐ိုး႐ိုးတန္းတန္း ခ်ီတက္ၾကတာ မဟုတ္ဘူး။ ေ႐ွ႔က တေယာက္က စာ႐ြက္ေတြနဲ႔ တိုင္ေပးတယ္။ က်မတို႔က ေနာက္ကေနၿပီး လိုက္ေအာ္ရတယ္။ လိုက္ေအာ္ေတာ့လဲ တို႔အေရး၊ တို႔အေရး ေပါ့။ ေ႐ွ႔က ဘာေအာသလဲေတာ့ က်မတို႔ ေကာင္းေကာင္း မၾကားရဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလိုနဲ႔ ေ႐ွ႔ကတေယာက္က တိုင္ေပးလိုက္၊ ဘာမွမသိပဲ ေနာက္က တို႔အေရး ေအာ္လိုက္၊ ေအာ္ရင္းနဲ႔ပဲ လမ္းတကာကို ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေတြကို လမ္းေလွ်ာက္ရတာ၊ ေအာ္ရတာ ေမာရင္ ေရေသာက္ရေအာင္၊ အေအးေသာက္ရေအာင္ ဆိုၿပီးေတာ့ အိမ္ေတြကေနၿပီး အိမ္ေ႐ွ႔မွာ စာပြဲေလးေတြ ခင္းၿပီးေတာ့ က်မတို႔ကို အစားအစာေတြ ေကၽြးေမြးပါတယ္။ က်မတို႔လဲ အလကားရတာမွန္သမွ် အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အက်င့္က ပါေနတာကိုး (ရီသံမ်ား)<br>ဗမာက ေကၽြးေကၽြး၊ တ႐ုတ္က ေကၽြးေကၽြး အကုန္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) ဒီလိုနဲ႔ပဲ နည္းနည္း ေနျမင့္လာတဲ့အခါမွာ က်မတို႔ ေက်ာင္းကို ျပန္ရပါတယ္။ ေက်ာင္းေ႐ွ႔မွာ အင္မတန္ က်ယ္၀န္းတဲ့ ေျမတလင္းျပင္ႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အားလံုးစု႐ံုးၿပီးေတာ့ အတန္းလိုက္ အတန္းလိုက္ ကိုယ့္လူစုနဲ႔ကိုယ္ စု႐ံုးၾကပါတယ္။<br><br>အဲဒီမွာ က်မတို႔ ဆရာမက ဘာေျပာလဲဆိုေတာ့၊ ေအာ္... က်မ ေမ့ေနလို႔၊ က်မတို႔ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ အခါမွာ ဒီအတိုင္း လက္လြတ္ေလွ်ာက္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ &#39;ေခါင္း&#39; ႀကီးေတြကို ႀကိဳးနဲ႔ ဆြဲၿပီးေတာ့ ဒီ ေခါင္းႀကီးေတြကေတာ့ က်မတို႔ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ဆြဲႏိုင္ေအာင္ပါ။ စကၠဴေတြနဲ႔လဲ ေခါင္းပံုစံ ျဖစ္ေအာင္ ေရးထားပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲမွာလဲ က်မတို႔ မ်က္စိေ႐ွ႔မွာ စကၠဴစုတ္ေတြ ထည့္ထားတာ ျမင္ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ စကၠဴစုတ္ေတြကို က်မတို႔က စကၠဴစုတ္ေတြလို႔ မမွတ္ရဘူးတဲ့။ အဲဒီအထဲမွာ အေလာင္းေတြ ပါတယ္လို႔ မွတ္ရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီမွာမွ က်မ ပထမဦးဆံုး နံမည္တခုကို ၾကားဖူးပါတယ္။ အဲ့ဒီနာမည္ကေတာ့ ေမာ္စီတုန္းတဲ့။ ေမာ္စီတုန္းဆိုတဲ့နာမည္ကို အဲဒီအခိ်န္မွာမွ ပထမဦးဆံုး ၾကားဖူးတာပါ။ ေမာ္စီတုန္း က်ဆံုးပါေစ ေပါ့။ အဲ့ဒီလို ဆိုတယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေ႐ွ႔ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ က်မတို႔ ဆရာမက အဲဒီ ေခါင္းႀကီးကို မီး႐ိႈ႔ရမယ္လို႔ ေျပာတယ္။ ဒီေတာ့ က်မက သူမ်ားေအာ္ရင္သာ ေနာက္ကေန တို႔အေရး လိုက္ေအာ္ရဲတာ။ က်မကေတာ့ မီး႐ိႈ႔ဖိုေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။ ေၾကာက္ေတာ့ က်မက ေနာက္ဆုတ္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဆရာမက က်မကို ေ႐ွ႔ထြက္ခိုင္းတယ္။ က်မက အတန္းရဲ႔ ေမာ္နီတာ ျဖစ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) <br><br>&quot;တင္တင္၀င္း နင္ေ႐ွ႔ထြက္ နင္မီး႐ိႈ႔ ရမယ္&quot; လို႔ ေျပာတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက မ႐ိႈ႔ရဲဘူးဆိုၿပီး ေနာက္ကို ကပ္တယ္။ အဲဒီေတာ့ က်မတို႔ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ကို မၾကည့္ရက္တဲ့ နည္းနည္းအသက္ႀကီးတဲ့ ေက်ာင္းသူတေယာက္က က်မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ကိုယ္စား ေျဖ႐ွင္းေပးလိုက္ပါတယ္။ သူပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ မီး႐ိႈ႔တယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မဟာ ဒီလို ႏိုင္ငံေရးမ႐ွိေအာင္ ည့ံတယ္ဆိုတာ က်မ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါ က်မရဲ႔ စီးပြါးေရး ညံ့ဖ်င္မႈ၊ ႏိုင္ငံေရး ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလိုသာ ညံ့တယ္။ က်မက ဘာျဖစ္ခ်င္သလဲဆိုေတာ့ က်မဘ၀မွာ အျဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵတခုက စာေရးဆရာ ဘ၀တခုပါပဲ။ စတုတၳတန္းအ႐ြယ္ ကတည္းက က်မဟာ စာေရးဆရာတေယာက္ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ စာေရးဆရာျဖစ္ဖို႔ က်မကို တြန္းအားေပးတဲ့ အခ်က္ေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြပါပဲ။ က်မဟာ ေက်ာင္းစာက လြဲၿပီးေတာ့ အျပင္ဘက္စာေပေတြကို မဂၢဇင္းေတြကို အမ်ား ဖတ္ခဲ့ ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာထက္ ပိုၿပီးေတာ့ ဖတ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မ မွတ္မိသေလာက္ေပါ့၊ က်မ ဖတ္ခဲ့တဲ့ စာအုပ္ေတြဟာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ စာေရးဆရာႀကီး တကၠသိုလ္ဘုန္းႏိုင္၊ စာေရးဆရာႀကီး ဓူ၀ံ၊ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္ႏွင္းယု၊ ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး၊ သူတို႔ စာအုပ္ေတြကို က်မ ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီမွာ က်မဘ၀မွာ ပထမဦးဆံုး ဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္တအုပ္ကို အခုထိ မွတ္မိပါတယ္။ ဒါဟာ က်မအတြက္ ပထမဦးဆံုး ၀တၳဳပါ။ အဲ့ဒါကေတာ့ စာေရးဆရာႀကီးဓူ၀ံရဲ႔ &#39;မာလာ&#39; လို႔ အမည္ရတဲ့ ၀တၳဳ ျဖစ္ပါတယ္။ &#39;မာလာ&#39; ဟာ လက္သံုးလံုးေလာက္ ထူတဲ့ စာအုပ္ႀကီးတအုပ္ပါ။ သူ႔ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မရဲ႔ က်မကိုယ္ပိုင္အျမင္နဲ႔ ဖတ္ခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက က်မက ကာတြန္းေတြပဲ ဖတ္ပါတယ္။ ကာတြန္းေတာင္မွ ထူရင္ မဖတ္ပါဘူး။ ခပ္ပါးပါးပဲ ဖတ္ပါတယ္။ တရက္က်ေတာ့ က်မ စတုတၳတန္း စာေမးပြဲအၿပီး ေက်ာင္းအားတဲ့ အခ်ိန္မွာ က်မ ေမေမက စာအုပ္တအုပ္ ယူလာေပးပါတယ္။ <br><br>&quot;သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္စမ္း&quot; လို႔ က်မကို ေျပာပါတယ္။ အဲ့ဒီ၀တၳဳက &#39;မာလာ&#39; ၀တၳဳပါ။ က်မက စာအုပ္ႀကီးကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ လန္႔သြားတယ္။ &quot;အား စာအုပ္ႀကီးက အထူႀကီးပါလားေမေမ&quot; လို႔ ေျပာေတာ့ &quot;ေအး ထူေတာ့ ထူတယ္၊ ဒါေပမယ့္ သမီး စိတ္၀င္စားမွာပါ&quot; တဲ့။ သမီးတို႔ ေမာင္ႏွမေတြဟာ စကားေျပာရင္ အင္မတန္ ႐ိုင္းတယ္တဲ့။ ကိုကိုရယ္၊ ညီမေလးရယ္ ဘယ္ေတာ့မွ စကားမေျပာဘူး၊ ေမာင္ႏွမအခ်င္းခ်င္း အႀကီးနဲ႔အငယ္ကို နင္, ငါ သံုးတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါ မေကာင္းဘူးတဲ့၊ ဒီေတာ့ သမီး ဒီစာအုပ္ကို ဖတ္တဲ့အခါမွာ ဖတ္ၿပီးသြားရင္ သမီး ယဥ္ေက်းသိမ္ေမြ႔လာလိမ့္မယ္။ ဒီစာအုပ္ထဲမွာ လူေတြဟာ စကားေျပာရင္ သိပ္ယဥ္ေက်းတာပဲတဲ့။ ဖတ္ၾကည့္ပါတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မကလဲ ေမေမက ဖတ္ခိုင္းတယ္ဆိုရင္ ငါဖတ္ဖို႔ သင့္တာေပါ့။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ေတြးၿပီးေတာ့ ေမ့ေမ့ေ႐ွ႔မွာပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ ဖြင့္ဖတ္ လိုက္ပါတယ္။ စ ဖြင့္ဖြင့္ခ်င္းပဲ အဲ့ဒီစာအုပ္ကို က်မ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ သူက အခန္း(၁) အဖြင့္မွာ အက်ဥ္းေထာင္တခုရဲ႔ ျမင္ကြင္းနဲ႔ စထားပါတယ္။ အဲ့ဒီ အက်ဥ္းေထာင္ထဲမွာ၊ အခ်ဳပ္ခန္းထဲမွာ၊ သံတိုင္ေတြေနာက္မွာ အက်ဥ္းသား ၁၀ ေယာက္ အက်ဥ္းက် ေနပါတယ္။ သူတို႔ကေတာ့ တိုင္းျပည္ကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္လို႔ ခ်ဳပ္ထားတဲ့ အက်ဥ္းသား ေတြပါ။ တေယာက္က ေခါင္းေဆာင္၊ အဲ့ဒီေခါင္းေဆာင္နာမည္က ဗိုလ္နႏၵလို႔ ေခၚပါတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေနာက္ပါက ၉ ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ သူတို႔ ၁၀ ေယာက္ကို ဒီကေန႔ ညေန ေနကြယ္လို႔ ႐ွိရင္ လည္ပင္းကို ႀကိဳးကြင္းစြပ္ၿပီး၊ မေသမခ်င္း ႀကိဳးေပးသတ္ခံရဖို႔ ဘုရင္က အမိန္႔ ခ်ၿပီးသားပါ။ ဒီေတာ့ သူတို႔ အားလံုးဟာ ဒီကေန႔ ညေနမွာ ေသမယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေနေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေၾကာက္႐ြ႔ံတုန္လႈပ္ေနပါတယ္။ တပည့္ေတြဟာ ငိုတဲ့သူက ငိုေနၾကတယ္။ နံရံကို လက္သီးနဲ႔ထိုးၿပီး ေအာ္တဲ့သူက ေအာ္ေနၾကတယ္။ ေနာက္ ေဒါသတႀကီး စကားေျပာတဲ့သူက ေျပာေနၾကတယ္။ အဲ့ဒါေတြကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ သူတို႔ရဲ႔ေခါင္းေဆာင္ ဗိုလ္နႏၵက ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္း ျဖစ္တယ္။ &quot;သူတို႔ခမ်ာ ငါ့ရဲ႔ ေခါင္းေဆာင္မႈကို လိုက္ခဲ့တဲ့အတြက္ သူတို႔ဟာ ႀကိဳးေပးၿပီး အသတ္ခံရေတာ့မွာပါလား၊ သူတို႔ေတြ အေသေျဖာင့္ေအာင္၊ ေသျခင္းတရားကို တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ ေအာင္ ငါ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပမွ ျဖစ္မယ္&quot; လို႔ သူ႔ဖာသာသူ ေတြးၿပီးေတာ့ သူ ကဗ်ာလကၤာတပုဒ္ ႐ြတ္ျပပါတယ္။ အဲ့ဒီကဗ်ာကေတာ့ အနႏၵသူရိယ အမတ္ႀကီး ေရးစပ္ခဲ့တဲ့ အမ်က္ေျဖ အလကၤာလို႔ အမည္ရတဲ့ ကဗ်ာေလးတပုဒ္ပါ။ &quot;သူတည္းတေယာက္၊ ေကာင္းဖိ္ု႔ေရာက္မူ၊ သူတေယာက္မွာ၊ ပ်က္လင့္ကာသာ၊ ဓမၼတာတည္း&quot; အဲ့ဒီကဗ်ာပါ။ သူက အဲ့ဒီကဗ်ာကို ႐ြတ္တဲ့အခါမွာ စာေရးဆရာက ဘယ္လိုဖြဲ႔ထားသလဲဆိုေတာ့ ဗိုလ္နႏၵသည္ သူ၏ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔ထိုကဗ်ာကို ႐ြတ္ဆို၏တဲ့။ အဲ့ဒီမွာ က်မက နည္းနည္း ကေလး နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ ဗိုလ္နႏၵကို က်မသိတာက သူပုန္ဗိုလ္လို႔ က်မသိပါတယ္။ သူပုန္ဗိုလ္ တေယာက္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အဲ့ဒီလို ဖြဲ႔သလဲ ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးဆိုတာ သူပုန္ဗိုလ္ကို ဖြဲ႔ရမယ့္ စကားမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါဟာ သူရဲေကာင္းေတြ ဟီး႐ိုးေတြကိုသာ သံုးရမယ့္ စကားပါ။ ဒီေတာ့ က်မအျမင္မွာ သူပုန္ဗိုလ္ဆိုတာ လူဆိုးပဲ၊ လူဆိုးတေယာက္ကို ေအာင္ျမင္လွေသာ အသံ၀ါႀကီးနဲ႔လို႔ ဖြဲ႔တာဟာ နည္းလမ္း မက်ဘူးလို႔ က်မရဲ႔ စတုတၳတန္း အျမင္နဲ႔ ေတြးပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေမေမ့ကို ေမးမိတယ္။ ေမေမလို႔ ဗိုလ္နႏၵဟာ ဘာလဲလို႔၊ အဲ့ဒီလို ေမးေတာ့ ေမေမက ဇာတ္လိုက္တဲ့၊ (ရီသံမ်ား) က်မပိုၿပီးေတာ့ နားမလည္ဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ (ရီသံမ်ား) သူပုန္ဗိုလ္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ ဇာတ္လိုက္လို႔လဲ ေျပာေသးတယ္၊ က်မ အဲ့ဒီမွာ အဲ့ဒီႏွစ္ခုကို ယွဥ္ၿပီး နားမလည္ဘူးေပါ့။ က်မ အျပင္မွာ သူခိုးေတြ၊ ဓါးျပေတြ၊ သူပုန္ေတြ၊ ခါးပိုက္ႏိႈက္ေတြ၊ အဲ့ဒါေတြ အကုန္လံုးက လူဆိုးေတြ စာရင္းထဲမွာ ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ဒီလူဆိုးတေယာက္က ဘာျဖစ္လို႔ ဇာတ္လိုက္ျဖစ္သလဲ က်မက ေမေမ့ကို ျပန္ေမးတယ္။ ေမေမလို႔ ေမေမ့ဥစၥာက ျဖစ္ႏိုင္ပါ့မလား၊ သူပုန္က ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးေတာ့ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္မလဲ၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ထင္တယ္လို႔ က်မကေျပာေတာ့ ေမေမက ျဖစ္ႏိုင္တာေပ့ါ သမီးရယ္တဲ့၊ တခါတခါက်ေတာ့ တိုင္းျပည္ကို အုပ္ခ်ဳပ္မင္းလုပ္တဲ့ ႐ွင္ဘုရင္က ဆိုးေနရင္၊ ယုတ္မာေနရင္၊ ေကာက္က်စ္ေနရင္ သူပုန္ဆိုတာလဲ ဇာတ္လိုက္ ျဖစ္တတ္ပါတယ္တဲ့။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)<br><br>အဲ့ဒီေတာ့မွ က်မ ေရးေရးေလး သေဘာေပါက္သြားပါတယ္။ က်မ ဒီ၀တၳဳကို ေတာ္ေတာ္ စိတ္၀င္စားသြားၿပီ၊ ဒါေပမယ့္ ထပ္ၿပီးေတာ့ ေမးေသးတယ္၊ ဟုတ္ပါၿပီလို႔ အဲ့ဒါဆိုလို႔႐ွိရင္ ဒီသူပုန္ဗိုလ္က ဇာတ္လိုက္ျဖစ္ေနရတာ သူက ဘာျဖစ္လို႔ သူပုန္ဘ၀ကို ဘာျဖစ္လို႔ ေရာက္သလဲ ေမေမလို႔ က်မက ျပန္ေမးတယ္။ ျပန္ေမးေတာ့ ေမေမကလည္း သူ႔သမီးကို စာဖတ္ေစခ်င္ေတာ့ ႐ွင္းျပတယ္၊ သူ႔ဘ၀တဲ့၊ သူကေတာ့ သူပုန္ဘယ္ဟုတ္မလဲ သမီးရယ္တဲ့၊ သူက ဘုရင့္သားေတာ္ တပါးပါ၊ သူတကၠသိုလ္ျပည္မွာ ပညာသြားသင္ေနတုန္းက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို သူ႔အေဖလက္ေအာက္က စစ္သူႀကီးတပါးက တိုက္ခိုက္ၿပီးေတာ့ သိမ္းယူထားတဲ့အတြက္ သူဟာ ျပန္လာတဲ့အခါက်ေတာ့ သူပုန္ဘ၀ကို ေရာက္ရတာပါတဲ့။ (လက္ခုပ္ၾသဘာသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားသြားပါတယ္၊။ ဟုတ္ပါၿပီေမေမ အဲ့ဒါဆိုရင္ သမီး ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္ သမီး ဒီဇာတ္လမ္းအဆံုးကို သိပ္သိခ်င္တာလို႔၊ အဲ့ဒီ ဇာတ္လမ္းအဆံုးကိုေတာ့ သမီးကို ႀကိဳၿပီးေတာ့ ေျပာပါအုန္းလို႔။ သူက သူ႔အေဖရဲ႔ ထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရရဲ႔လားလို႔ က်မ ေမးလိုက္တယ္။ က်မေမးလိုက္ေတာ့ ေမေမက ရတယ္ သမီးတဲ့။ ေနာက္ဆံုးက်ေတာ့ သူရသင့္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ စည္းစိမ္ကို သူျပန္ရသြားပါတယ္တဲ့။ အဲ့ဒီလို က်မကို ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ ဒီဇာတ္လမ္းကို ႀကိဳက္လို႔ ဒီ၀တၳဳကို ဖတ္ပါတယ္။ တကယ္လဲ ေမေမေျပာသလိုပဲ သူပုန္ဗိုလ္နႏၵဟာ သူရသင့္ရထိုက္တဲ့ သူ႔အေဖရဲ႔ ဒီနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားပါတယ္။ ဘယ္လိုနည္းနဲ႔ သူထီးနန္းစည္းစိမ္ကို ျပန္ရသြားလဲ၊ အဲ့ဒါကို သိခ်င္ရင္ေတာ့ ဓူ၀ံရဲ႔ &#39;မာလာ&#39; စာအုပ္ကို ဖတ္ၾကည့္ပါ။ (လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မရဲ႔ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့စိတ္အစပါပဲ။<br><br>က်မဟာ လူေတြကို စ႐ိုက္အမ်ိဳးမ်ိဳး ေရးဖြဲ႔ခ်င္တယ္။ လူဆိုးဆိုလဲ လူဆိုးစ႐ိုက္၊ လူေကာင္းဆိုရင္လဲ လူေကာင္းစ႐ိုက္ အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ေတာ့ ဇာတ္လမ္းေတြ ဆင္ခ်င္တယ္။ အမွန္တရားဟာ ေ႐ွ႔မွာ ေရာက္သင့္တဲ့ အခ်ိန္မွာေ႐ွ႔မွာ ေရာက္ဖို႔ က်မက ထည့္ခ်င္တယ္။ အဲ့ဒီလို စိတ္ေလးေတြဟာ ၀တၳဳေတြ ဖတ္ရင္း ဖတ္ရင္းကေနၿပီး က်မကို ပိုပို ပိုပို တြန္းအားေပးလာေတာ့ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ စိတ္တခုထဲနဲ႔ က်မဟာ ႀကီးျပင္းခဲ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်မ ဆယ္တန္းေအာင္တဲ့အခါ ေျခေခ်ာ္ လက္ေခ်ာ္နဲ႔ ဂုဏ္ထူး ၅ ခု ရသြားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲဒီဂုဏ္ထူး ၅ ခုေလးကို က်မက ႏွေမ်ာၿပီးေတာ့ ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) က်မတို႔ ေခတ္တုန္းက ဂုဏ္ထူး ၆ ခုေတြ၊ ၅ ခုေတြ၊ ၄ ခုေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ သူတို႔ေတြ အားလံုးဟာ ေဆးတကၠသိုလ္ကို၀င္ဖို႔ပဲ အာ႐ံု႐ွိၾကပါတယ္။ ႐ူပေဗဒ၊ ဓါတုေဗဒေတြကို မ၀င္ၾကပါဘူး။ မိဘေတြ ကိုယ္တိုင္ကလည္း ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ေစခ်င္တယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ကလဲ က်မရဲ႔ မိဘေတြက ေဆးတကၠသိုလ္ကို လိုက္ဖို႔ ေျပာလို႔ က်မကလဲ ဂုဏ္ထူးေလးကို အားနာလို႔ ေဆးတကၠသိုလ္ကို ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ၀င္ခဲ့ေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို လံုး၀၀ါသနာ မပါပဲ ေရာက္ခဲ့တာဆိုေတာ့ အတန္းထဲမွာ ေဆးပညာကလြဲရင္ အားလံုးကို စိတ္၀င္စားပါတယ္။ (ရီသံမ်ား)<br><br>က်မ တေန႔တေန႔ ဖတ္တဲ့ စာေတြဟာ ေဆးပညာနဲ႔ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး။ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းမွာ စာၾကည့္တိုက္ ေကာင္းေကာင္း မ႐ွိဘူး၊ ေဆးေက်ာင္း ေရာက္ေတာ့ မႏၱေလးေဆးတကၠသိုလ္မွာ အင္မတန္ ႀကီးမားတဲ့ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးတခု က်မသြားေတြ႔တယ္။ အဲ့ဒီ စာၾကည့္တိုက္ႀကီးထဲမွာ က်မ မဖတ္ဖူးတဲ့ စာအုပ္ေတြ၊ ၾကားဖူးၿပီးေတာ့ မဖတ္ဖူးတာ၊ ၾကားေတာင္ မၾကားဖူးတာ၊ ျမန္မာလို အဂၤလိပ္လို အစံုပါပဲ။ အဲ့ဒါႀကီးကို က်မ ျမင္ၿပီးေတာ့ ငါေတာ့ ဒီ ေဆးတကၠသိုလ္ ၇ ႏွစ္ အတြင္း ဒီစာအုပ္ေတြ ၿပီးေအာင္ဖတ္မွ ျဖစ္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ အျပင္စာေတြ ဖတ္ခဲ့တယ္။ အတန္းထဲမွာ စာသင္တဲ့အခါမွာ က်မက ေနာက္ဆံုးကေန မတ္တတ္ရပ္ပါတယ္။ ဆရာ စာေမးလြတ္ေအာင္လို႔ပါ။ ေ႐ွ႔မွာ ရပ္လို႔႐ွိရင္ ဆရာက လွမ္းလွမ္းၿပီး စာေမးလို႔ပါ။ စာသင္ရတဲ့အခါမွာလဲ က်မ အားက်စိတ္ လံုး၀မေပၚပါဘူး။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာ ေရာဂါနံမည္ေတြ၊ ကုထံုးနာမည္ေတြ အဲ့ဒါေတြ အားလံုးဟာ လူနံမည္ေတြနဲ႔ ခ်ည္းပါပဲ။ ဥပမာ ေရာဂါတခုခုကို တေယာက္ေယာက္က ႐ွာေတြ႔သြားၿပီဆိုရင္ အဲ့ဒီလူရဲ႔ နာမည္ကို ေ႐ွ႔မွာတပ္ၿပီးေတာ့ နံမည္နဲ႔ ေရာဂါနံမည္ ေပးပါတယ္။ ဥပမာ ေကာ့ ဆိုတဲ့သူက ေရာဂါတခုကို ႐ွာေဖြေတြ႔ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ ေကာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ အဆုပ္ေရာဂါကို ေကာ့ Lung ေကာ့ဒစိေပါ့။ ေကာ့ရဲ႔ေရာဂါလို႔ နံမည္ တပ္ပါတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပဲေလာ့ လို႔ေခၚတဲ့ ျပင္သစ္သမားေတာ္ႀကီး တေယာက္က ႐ွာေတြ႔ခဲ့တဲ့ ေရာဂါ၊ ေမြးရာပါ ႏွလံုးေရာဂါ၊ အဲ့ဒါဆိုလို႔ ႐ွိရင္ ပဲေလာ့တက္ထြာေလာ္ဂ်ီလို႔ သူတို႔က နံမည္ေပးပါတယ္။ ပဲေလာ့ ႐ွာေတြ႔ခဲ့ေသာ ေရာဂါ၊ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳးေတြ ေထာင္ေပါင္း၊ ေသာင္းေပါင္းမ်ားစြာ ေန႔စဥ္ က်မတို႔ စာက်က္ရပါတယ္။ အဲ့ဒီလို က်က္ေနတဲ့အခါမွာ ဒီနံမည္ေတြကို က်က္ၿပီးေတာ့ ငါသူတို႔ ဘ၀ကို အားက်လိုက္တာ ဆိုတဲ့စိတ္မ်ား ၀င္ခဲ့မိသလားလို႔ အခုေန က်မျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ နည္းနည္းမွ အားက်စိတ္ မ၀င္ခဲ့ပါဘူး။ တခါတခါ သူတို႔ကို ၿငိဳေတာင္ၿငိဳျငင္ မိပါတယ္။ သူတို႔ဟယ္ ႐ွာလိုက္ ေဖြလိုက္ၾကတာ၊ ေတြ႔ပဲ ေတြ႔ႏိုင္လြန္းတယ္၊ သူတို႔ ႐ွာၿပီးေတာ့ ေတြ႔ေတာ့ ငါတို႔မွာ စာေတြ က်က္လို႔ကို မၿပီးႏိုင္ေတာ့ဘူး။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေလာက္ထိေအာင္ က်မ ေမတၱာပို႔ခဲ့ ပါတယ္။ ဒါ က်မ ေဆးေက်ာင္းသူဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။<br><br>ဒီလိုနဲ႔ တႏွစ္ၿပီး တႏွစ္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔ စာေမးပြဲေတြ နီးေတာ့ စာေလးက်က္လိုက္၊ ေအာင္လိုက္၊ တခါတေလ တခါတည္းနဲ႔ မေအာင္လို႔ ႏွစ္ခါျပန္ ေျဖရပါတယ္။ က်မတို႔ ေက်ာင္းမွာေတာ့ ဆပ္ပလီမန္ထရီဆိုတာ ႐ွိပါတယ္။ ဆပ္ပလီမန္ထရီက စာေမးပြဲ က်ၿပီးေတာ့ က်တဲ့ဘာသာကိုပဲ ျပန္ေျဖရတာပါ။ ေတာ္ပါေသးရဲ႔ ဆပ္ပလီမန္ထရီသာ မ႐ွိခဲ့ရင္ က်မ တတန္းႏွစ္ႏွစ္ ေလာက္ ေနရဖို႔ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ က်မ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာ၀န္ျဖစ္လာေတာ့ ဒီလို ခပ္ညံ့ညံ့ ေဆးေက်ာင္းသူတေယာက္က ဘယ္လိုဆရာ၀န္မ်ိဳးျဖစ္မလဲ။ ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ သေဘာေပါက္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္း႐ွိပါတယ္။<br><br>ဒါေပမယ့္ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို ပိုၿပီးေတာ့ ပံုေပၚသြားေအာင္၊ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ ပိုၿပီးေတာ့ နားလည္သြားေအာင္ က်မ ကာတြန္းေလးတပုဒ္နဲ႔ ဥပမာေပးခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒီကာတြန္းေလးကို ေရးဆြဲတဲ့သူ ဘယ္သူလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မည့ံတဲ့အထဲမွာ အဲ့ဒါလဲ ပါပါတယ္။ က်မက ဆရာေအာ္ပီက်ယ္ကို ေတာင္ ေမးၾကည့္ပါေသးတယ္။ ကာတြန္းဟာ က်မ အခုထိ သတိရေနေသးတယ္ဆရာလို႔ ဆရာမ်ား ဆြဲခဲ့ သလားလို႔ က်ေနာ္ မဆြဲခဲ့ ပါဘူးတဲ့။ ဒါေပမယ့္ က်မရင္ထဲမွာ အဲ့ဒီ ကာတြန္းေလးဟာ အခုခ်ိန္ထိ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ စြဲတင္က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေအာ္ ငါနဲ႔ တူလိုက္ေလျခင္း၊ အဲ့ဒီ ကာတြန္းအေတြးေလးကို က်မ ေျပာျပမယ္။ သူက တမ်က္ႏွာ ကာတြန္းပါ။ မဂၢဇင္းရဲ႔ သရုပ္ေဖာ္ပံု၊ မဂၢဇင္းမွာ တမ်က္ႏွာ ၄ ခု ေလာက္ပါတယ္။ တခါတေလ ၆ ခုေလာက္ပါတယ္။ အခု က်မကာတြန္း အကြက္ ၆ ကြက္ပါတဲ့ ကာတြန္းပါ။ သူက ပထမဦးဆံုး အကြက္မွာ လူမမာတေယာက္ ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ပက္လက္ႀကီး စန္႔စန္႔ႀကီး အိပ္ေနတယ္၊ လူနာရဲ႔ ေဘးနားေလးမွာ လူနာရဲ႔ ဇနီးလို႔ ထင္ရတဲ့ အမ်ိဳးသမီးေလးက တေယာက္၊ သူက က်ံဳ႔က်႔ံဳေလးထိုင္ၿပီးေတာ့ စိတ္ပူေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူနာကို ၾကည့္ေနပါတယ္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ရဲ႔ ေဘးနားမွာေတာ့ ဆရာ၀န္တေယာက္ မတ္တတ္ရပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီဆရာ၀န္က လူနာကို နားၾကပ္ကေလး နားမွာေထာက္ၿပီး စမ္းသပ္ေနပါတယ္၊ အဲဒါ ပထမဦးဆံုးအကြက္။ ဒုတိယအကြက္ကေတာ့ အဲဒီဆရာ၀န္ကို ကာတြန္းဆရာက ပံုႀကီးခ်ဲ႔ၿပီး ဆြဲပါတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးေတြကို အဓိက ထားတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္လံုးက ဘာမွမသိတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ်ိဳးပါ။ မ်က္လံုးေလးက လည္ေနတယ္။ ဆရာ၀န္ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ကြက္႐ွင္မတ္ေပါ့ ေမးခြန္းလကၡဏာေလးနဲ႔၊ သူ႔ရဲ႔ေဘးနားမွာ ႐ႈပ္ေနတဲ့ သပြတ္အူလို ပံုစံေလးနဲ႔။ ဘာေရာဂါပါလိမ့္ သူေတာ္ေတာ္ဦးေဏွာက္ေျခာက္ ေနၿပီလို႔ ကာတြန္းၾကည့္တဲ့ပရိသတ္ သိေအာင္ ကာတြန္းဆရာက ဆြဲထားပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဒုတိယအကြက္။ ေနာက္ တတိယအကြက္ေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္ကိုပဲ အသားေပးၿပီး ဆြဲထားတယ္၊ ဆရာ၀န္ရဲ႔ မ်က္၀န္းမွာ ေစာေစာက ျမင္ေနရတဲ့ အူေၾကာင္ေၾကာင္ မ်က္လံုးမ႐ွိေတာ့ဘူး။ သူ႔မ်က္လံုးေလးေတြက ေတာက္ေနတယ္။ သူ႔ရဲ႔ ေခါင္းေပၚမွာလဲ ေစာေစာက ကြက္႐ွင္မတ္ေတြ၊ သပြတ္အူေတြ မ႐ွိေတာ့ပဲနဲ႔ လင္းေနတဲ့ ဖန္သီးေလးတလံုးကို ေခါင္းေပၚမွာ ဆြဲထားပါတယ္။ ဖန္သီးေလးေဘးမွာ အေခ်ာင္းေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ သူဘာေရာဂါလဲဆိုတာ ႐ွာလို႔ ရၿပီဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္၊ က်မတို႔ သိေစပါတယ္။ ေနာက္ စတုတၳကြက္မွာေရာက္ေတာ့ ဆရာ၀န္က သူတပ္ထားတဲ့ နားက်ပ္ကို ခၽြတ္ၿပီး လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးဘက္ကို လွည့္ၿပီးေတာ့ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ က်ေနာ္ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ လူမမာဟာ အသက္မ႐ွိေတာ့ပါဘူးတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒါက စတုတၳအကြက္ေပါ့။ ေနာက္ ပဥၥမအကြက္ကို ေရာက္ေတာ့ ေစာေစာတုန္းက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ က်ံဳ႔က်ံဳ႔ေလးထိုင္ၿပီး စိုးရိမ္ပူပန္တဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ သူ႔ေယာက်္ားကို ၾကည့္ေနတဲ့ လူမမာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက သူ႔ေယာက်္ားဘက္ကို လက္ညႇိဳး ေငါက္ေငါက္ထိုးၿပီးေတာ့ &#39;႐ွင္ ဆရာ၀န္ထက္ ပိုၿပီးေတာ့ မသိခ်င္နဲ႔&#39; အဲ့ဒီလို ေျပာလိုက္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)<br><br>အဲ့ဒီေတာ့ ကာတြန္းထဲက ဆရာ၀န္လို က်မဟာ၊ ကာတြန္းထဲက လူနာ႐ွင္မိန္းမလို အမ်ားႀကီး ႀကံဳေတြ႔တဲ့အခါ က်မရဲ႔ေဆးခန္းဟာ လူနာေတာ္ေတာ္မ်ားပါတယ္။ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေဒါက္တာ တင္တင္၀င္း ဆိုတာ နံမည္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးပါတယ္။ ေစာေစာက ေဒါက္တာ တင္ေမာင္သန္းေျပာသြားတဲ့ ပူေဖာင္းေလးေတြလဲ ပါတာေပါ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ သ႐ုပ္ေပၚေအာင္ ကာတြန္းေလးနဲ႔ ဥပမာ ေပးတာပါ။ က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ကို က်မ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခု က်မေျပာျပရင္ ပိုၿပီးေတာ့ သေဘာေပါက္ သြားမယ္လို႔ က်မ ထင္ပါတယ္။ ဒါဟာ က်မလို ခပ္ညံ့ညံ့ဆရာ၀န္ေတြသာႀကံဳရမယ့္ အခ်က္ပါ။ ေတာ္တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ဒါမ်ိဳး လံုး၀ ႀကံဳရမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဒါဟာ ေသခ်ာပါတယ္။ က်မဟာ ဆရာ၀န္ျဖစ္ၿပီးေတာ့ ၃ လ ေလာက္အခ်ိန္မွာ ႀကံဳရတဲ့ အျဖစ္ကေလးပါ။ ၃ လ ဆိုေတာ့ ဘာအေတြ႔အႀကံဳမွ မ႐ွိေသးပါဘူး။ စမ္းတ၀ါး၀ါး ေဆးကုေနဆဲ၊ ေက်ာင္းစာနဲ႔ ျပင္ပေလာကနဲ႔ကို ထင္ဟပ္ၾကည့္ေနဆဲ အခ်ိန္ပါ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္ တညေန က်မ ေဆးခန္းဖြင့္တဲ့အခ်ိန္မွာ က်မရဲ႔ ေဆးခန္းထဲ လူနာႏွစ္ေယာက္ ႐ွိပါတယ္။ တေယာက္က က်မ ကုလက္စ၊ တေယာက္က သူ႔အလွည့္ေရာက္ဖို႔ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္ဘက္ကေန အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ခပ္သုတ္သုတ္ ေဆးခန္းထဲ ၀င္လာပါတယ္။ ဆရာမ ဆရာမ လူနာအေရးႀကီးေနလို႔ အိမ္ပင့္ခ်င္လို႔ပါတဲ့။ အဲဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မက လူနာတေယာက္ကို ေဆးကုလက္စဆိုေတာ့ ခဏေစာင့္ပါဦး၊ ဒီက လူနာၿပီးရင္ လိုက္ခဲ့ပါ့မယ္ေျပာေတာ့၊ ဟာ ဘယ္ေစာင္လို႔ ျဖစ္မလဲဆရာမတဲ့၊ ဟိုမွာက အေရးႀကီးတယ္တဲ့။ လူမမာက သတိ လစ္ေနတာပါတဲ့။ သတိလစ္တယ္ဆိုေတာ့ အေရးႀကီးၿပီေပါ့၊ က်မက ကုလက္စလူနာကို ေဆးေတြ ဘာေတြ ေပးၿပီးေတာ့ ေစာင့္ေနတဲ့ လူနာကို ေစာင့္မ်ားေစာင့္ႏိုင္မလားလို႔ က်မအေရးႀကီးတဲ့ လူနာေနာက္ကို လိုက္ခ်င္လို႔ပါလို႔ ခြင့္ေတာင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီ လူနာကလဲ သေဘာေကာင္းပါတယ္၊ လိုက္သြားပါဆရာမ က်မ ေစာင့္ပါမယ္တဲ့။<br><br>အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ ေဆးအိတ္ကို ေပးၿပီးေတာ့ လူနာ႐ွင္ အမ်ိဳးသမီးေနာက္ လိုက္သြားပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ေႏြရာသီပါ။ ေႏြရာသီမွာ ေရနံေခ်ာင္းၿမိဳ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ ပူပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ပူသလဲဆိုရင္ ေန႔လည္ ၁၂ နာရီကေန ညေန ၄ နာရီၾကားမွာ ေရလံုး၀ မခ်ိဳးရဘူးလို႔ အာဏာပိုင္ေတြက တားျမစ္ထားတဲ့အထိ က်မတို႔ ေရနံေခ်ာင္းက ပူပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီးေတာ့ ၿဗဳန္းကနဲ လဲက်ၿပီး ေသဆံုးသူေတြ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ အာဏာနဲ႔ တားျမစ္ထားတဲ့ အခ်ိန္ပါ။ ေစတနာနဲ႔ အာဏာသံုးတာပါ။ တခါတခါ အာဏာဟာ ေစတနာနဲ႔လဲ သံုးတတ္ပါတယ္။ (ရီသံမ်ား၊ လက္ခုပ္သံမ်ား)<br>အဲ့ဒီေတာ့ က်မက လူနာအိမ္ကို လိုက္သြားပါတယ္။ လမ္းမွာလဲ က်မ စဥ္းစားေနတာေပါ့။ ေရခ်ိဳးရင္ အႏၱရာယ္႐ွိတဲ့ အခ်ိန္ပဲ။ ေမးၾကည့္တယ္ ဘာျဖစ္တာလဲေျပာ ဆိုေတာ့၊ က်မ အမႀကီးပါတဲ့၊ ေစ်းကေန မၾကာေသးခင္က ျပန္လာပါတယ္တဲ့။ ပူပူအိုက္အိုက္နဲ႔ ေစ်းက ျပန္ျပန္ခ်င္း ေရတန္းခ်ိဳးလိုက္ပါတယ္။ ေရခ်ိဳးၿပီး ကတည္းက သတိလစ္သြားတာ အခုခ်ိန္ထိ သတိျပန္လည္ မလာပါဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒါဟာ ေရခ်ိဳးမွားလို႔ အပူ႐ွပ္တယ္ေပါ့။ ဒါဆိုရင္ သာမိုမီတာ တိုင္းရမယ္။ စိတ္ထဲမွာ စြဲသြားတယ္။ လူနာအိမ္ေရာက္ေတာ့ လူနာက အမ်ိဳးသမီးပါ။ ခပ္၀၀၊ ထြားထြား၊ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီးကို က်မက ေဘးကေန ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ပံုစံက မလႈပ္မ႐ွက္ ပံုစံပါ။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်မ သာမိုမီတာေလးကို ယူၿပီးေတာ့ သူ႔ပါးစပ္ကို တိုင္းဖို႔ သူ႔ပါးစပ္ကို ဖြင့္ပါတယ္။ သူ႔ပါးစပ္က ဖြင့္လို႔ မရဘူး။ သြားစိေနတယ္။ က်မကလဲ ဘယ္ရမလဲ သြားစိေနေတာ့ သူ႔ခ်ိဳင္းထဲ တိုင္းလိုက္တာေပါ့။ သာမိုမီတာနဲ႔ ခ်ိဳင္းထဲတိုင္းေတာ့ အဖ်ား ႐ွိ မ႐ွိေပါ့။ က်မထင္သေလာက္ မဖ်ားဘူး။ ဒါနဲ႔ က်မက ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ေတြ ဘာေတြ တိုင္းၾကည့္ေသးတယ္။ ေသြးဖိအားက သိတ္ၿပီေတာ့ မ်ားဘူး။ ေနာက္အဆုတ္ကို နားေထာင္ၾကည့္ ေတာ့ အဆုပ္မွာ အသက္႐ွဴသံ လံုး၀ မၾကားရပါဘူး။ အဲ့ဒါလဲ က်မက အားမေလွ်ာ့ေသးဘူး။ ႏွလံုးကို ေထာက္စမ္းၾကည့္ ပါတယ္။ ႏွလံုးကလဲ တခ်က္မွ မခုန္ပါဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ နားၾကပ္ေလးကိုခ် လူမမာ႐ွင္ဘက္ လွည့္ၿပီးေတာ့ ၀မ္းနည္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ ေျပာေတာ့မလို႔ မေျပာရေသးဘူး၊ ေျပာမလို႔ ႐ွိေသးတယ္။ က်မရဲ႔ ေခါင္းထဲမွာ အေတြးတခ်က္ ၀င္လာပါတယ္။ အဲ့ဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ က်မတို႔ရဲ႔ ဆရာ့ဆရာႀကီးေတြက က်မတို႔ကို သင္ထားတာ ႐ွိပါတယ္။ လူမမာတေယာက္ကို စမ္းသပ္ၿပီးတဲ့အခါ သူေသၿပီလို႔ မေျပာမီ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ရမယ္။ အဲဒီ ေနာက္ဆံုးနည္းေတြနဲ႔ စမ္းသပ္ၿပီးမွ လူနာေသၿပီလို႔ ခိုင္လံုမွသာ လူနာ႐ွင္ကို အတည္ျပဳေပးရမယ္လို႔ ေျပာေတာ့၊ ဟုတ္ၿပီ အဲ့ဒါဆိုရင္ လူနာတေယာက္ အသက္မ႐ွဴ႐ံု၊ ႏွလံုးမခုန္႐ံုနဲ႔၊ ေသၿပီလို႔ ေျပာလို႔ မျဖစ္ေသးဘူး။ ေနာက္ဆံုး စမ္းသပ္နည္းနဲ႔ စမ္းသပ္ရဦးမယ္၊ အဲ့ဒီနည္းကို ႐ွာပါတယ္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ေနာက္ဆံုးစမ္းသပ္နည္းဟာ ဘာလဲလို႔ က်မ မမွတ္မိေတာ့ပါဘူး။ က်မစဥ္းစားတယ္။ ငါ့ကို ဆရာႀကီးေတြက သင္ေပးလိုက္တယ္၊ ဘာလဲ မသိဘူး၊ ေနာက္ဆံုးနည္း ႐ွိတယ္တဲ့။ စဥ္းစားတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာတယ္။ ေဘးကလူေတြကလဲ က်မကို ေငးၾကည့္လို႔၊ က်မလဲ စဥ္းစားရင္း စဥ္းစားရင္း အေျဖမေပၚေတာ့ လူနာေဆးထိုးဖို႔ လာခ်တဲ့ ေရေႏြးဇလံုထဲကို က်မ အပ္ေတြထည့္၊ ပိုက္ေတြထည့္ ပိုက္ကေလးကို ေရေႏြးစုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္၊ စုပ္လိုက္ ျပန္ထုတ္လိုက္နဲ႔ ေခါင္းထဲကေတာ့ သပြတ္အူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားေနၿပီ။ ငါဘာလုပ္မလဲလို႔။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ က်မ သတိရသြားပါတယ္။ ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္လံုးေတြ အကုန္ေဖ်ာက္ၿပီး မ်က္ႏွာထား ခပ္တည္တည္နဲ႔ အဲ့ဒီအမ်ိဳးသမီး ဆီကေန က်မကို လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးတခုေပးပါလို႔ ေတာင္းလိုက္ပါတယ္။ <br><br>ကဗ်ာကယာပဲ လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးထိုးေပးတယ္။ သူ႔ဆီက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ယူၿပီးေတာ့ လူမမာရဲ႔ မ်က္လံုးကို ဖြင့္ၿပီးေတာ့ က်မ မီးထိုးၾကည့္ပါတယ္။ သာမန္လူေတြဟာ မ်က္လံုးကို မီးေရာင္နဲ႔ လွ်ပ္တျပက္ ထိုးလိုက္လို႔ ႐ွိရင္ အဲ့ဒီ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္က မီးေရာင္ကို တံု႔ျပန္တဲ့အေနနဲ႔ သူငယ္အိမ္ က်ယ္ရာကေန က်ဥ္းသြားရပါတယ္။ က်ဳ႔ံ၀င္သြားရပါတယ္။ အခု က်မရဲ႔ လူနာက လက္ႏွီပ္ဓါတ္မီးနဲ႔ ထိုးလိုက္ေပမယ့္ မ်က္လံုးသူငယ္အိမ္ က်ယ္ျမဲက်ယ္လ်က္ပါ။ အဲ့ဒီေတာ့ ဒီတဖက္ မေသခ်ာေသးဘူး၊ ေနာက္တဖက္ ထပ္ထိုးၾကည့္ပါတယ္။ ထပ္ထိုးၾကည့္ေတာ့ ေနာက္တဖက္ကလဲ က်ယ္ျမဲ က်ယ္လ်က္ နည္းနည္းမွကို မလႈပ္ပါဘူး။ ေသခ်ာၿပီ ဆိုေတာ့မွ က်မက လက္ႏွိပ္ဓါတ္မီးကို ခ်၊ စိတ္မေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာေလးနဲ႔ လူမမာနားေတာ့ မေနရဲဘူး၊ ၀ုန္းဆို ထထိုင္ၿပီး ဖက္လိုက္မွာစိုးလို႔၊ လူနာ႐ွင္ဘက္ကို ကပ္သြားၿပီးေတာ့ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အမႀကီးလို႔ ေျပာရမွာေတာ့ က်မ ၀မ္းနည္းပါတယ္၊ အမႀကီးရဲ႔ လူမမာက အသက္မ႐ွိေတာ့ ပါဘူးလို႔၊ က်မ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ လူနာ႐ွင္ မိန္းမက က်မ ထင္သားပဲ ဆရာမတဲ့။ အဲ့ဒီလို ေျပာပါတယ္။ က်မ ေတာ္ေတာ္ ႐ွက္သြားတယ္။ ငါ့မွာေတာ့ ဒီလူနာ ေသ မေသ စဥ္းစားလိုက္ရတာ၊ သူကေတာ့ ႀကိဳၿပီးေတာ့ သိေနခဲ့ပါလား။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မဟာ ထိုင္ရာကေန ထၿပီးေတာ့ ထြက္ေျပးသြားခ်င္ေလာက္ေအာင္ ႐ွက္ပါတယ္။ ႐ွက္တာနဲ႔အမွ် ေဒါသလဲထြက္။ ငါ့ကို ဒီလူနာ ေသမွန္း သိလ်က္နဲ႔ ေသေနတယ္လို႔ ထင္ေနလ်က္သားနဲ႔၊ ငါ့ေဆးခန္းကို ပိတ္ၿပီး လာခဲ့ရေအာင္ ငါ့ကို ေခၚတယ္။ က်မဟာ ေဒါသနဲ႔ ေဟာက္ထည့္လိုက္တယ္။ လူနာေသတယ္လို႔ ထင္လ်က္သားနဲ႔ က်မကို ဘာျဖစ္လို႔ လာေခၚတာလဲ၊ က်မမွာျဖင့္ ေဆးခန္းလူနာေတြ ပစ္ထားခဲ့ရတာ၊ ႐ွင္အဓိပၸါယ္မ႐ွိဘူး။ ဘာလို႔ လာပင့္တာလဲ ေဟာက္လိုက္ေတာ့၊ လူနာ႐ွင္အမ်ိဳးသမီးက မ်က္ႏွာေလး ခ်ၿပီး ေျပာပါတယ္။ ဆရာမရယ္ ေသတယ္လို႔ေတာ့ ထင္ပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ ဆရာမဆီက အတည္ျပဳခ်က္ေလး ယူခ်င္လို႔ပါတဲ့။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒါ က်မဘ၀ရဲ႔ အင္မတန္ ထူးျခားတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ကေလးတခုပါ။ ဒီေတာ့ က်မဟာ ဆရာ၀န္ဘ၀မွာလဲ ညံ့ဖ်င္းတဲ့ ဆရာ၀န္ပါ။<br><br>ဘယ္ေလာက္ ညံ့ဖ်င္းသလဲဆိုရင္ က်မ လူမမာေတြ အိမ္ေတြ လိုက္သြားတယ္၊ ခေလးေမြးေပးရတယ္၊ ညႇပ္နဲ႔ ဆြဲေမြးေပးရတယ္ ဆိုရင္ပဲ က်မဟာ သားဖြါးမီးယပ္ပညာ႐ွင္ေတြလို ခံစားရပါတယ္။ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့ပါတယ္။ အလံုး အႀကိတ္ေလးေတြ၊ အဆီလံုးေလးေတြ ခြဲစိတ္ရတာကိုပဲ က်မဟာ ခြဲစိတ္ကုဆရာ၀န္ႀကီးလို က်မ ဘ၀င္ျမင့္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ က်မတို႔ ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပင္ဘက္မွာ ေဆးပညာနဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီး ဘာေတြ ေတြးထင္ေနသလဲ၊ ဘာေတြ စီစဥ္ေနၾကသလဲ က်မ မသိပါဘူး။<br>ဒိထက္ပိုညံ့တာတခုက က်မတို႔ ဆရာ၀န္ ျဖစ္ေတာ့ေနာက္မွာ က်မတို႔ႏိုင္ငံရဲ႔ ျပည္သူ႔ ေဆး႐ံုေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ျပည္သူ႔ေဆး႐ံု ေတြမွာ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဖို႔က ဘြဲ႔ရ႐ံုနဲ႔ မျဖစ္ပါဘူး။ က်မတို႔ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္႐ွိရင္ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ အခြင့္အေရးရေအာင္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖရပါတယ္။ အဲ့ဒီက စာေမးပြဲေတြကေတာ့ ၀န္ထမ္းေ႐ြးခ်ယ္ေလ့က်င့္ေရးအဖြဲ႔က က်င္းပေပးတဲ့ စာေမးပြဲေတြပါ။ အဲ့ဒီ စာေမးပြဲေတြက ေျဖၿပီးေအာင္မွသာ က်မတို႔ဟာ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ခြင့္ ႐ွိပါတယ္။ က်မဟာ ဘြဲ႔ရရျခင္း တိုင္းျပည္ကို အင္မတန္ အက်ိဳးျပဳခ်င္ပါတယ္။ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကိုလဲ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္ပါတယ္။ အဲ့ဒါနဲ႔ပဲ က်မ စာေမးပြဲေတြ ေျဖပါတယ္။ ေျဖတိုင္း ေျဖတိုင္း က်ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးတႀကိမ္မွာေတာ့ ေရးေျဖစာေမးပြဲ ေအာင္သြားတယ္။ ေအာင္သြားေတာ့ က်မတို႔ က်က္ရတဲ့ စာေတြကလဲ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံ ပါပါတယ္။ ျမန္မာစာ ပါပါတယ္။ ဗဟုသုတ ပါပါတယ္။ ေဆးပညာေတာ့ မပါပါဘူး။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မတို႔ ေရးေျဖေအာင္သြားတဲ့အခါ က်မ ရန္ကုန္ကို လာၿပီး ႏႈတ္ေျဖ ေျဖရပါတယ္။ ႏႈတ္ေျဖေျဖေတာ့ က်မတို႔ သူငယ္ခ်င္း သံုးေလးေယာက္ စုၿပီး တအိမ္မွာ တည္းတယ္။ တည္းၿပီးေတာ့ ေနာက္ဆံုးေပၚ ဂ်ာနယ္ေတြ၊ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ က်မတို႔ အကုန္ဖတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္တုန္းက (အိတ္စ္) ေရာဂါ ကမၻာမွာ လူသိခါစ၊ ေရာ့ဟဒ္ဆန္ေၾကာင့္ အဲ့ဒီေရာဂါကို လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက သိကုန္ၾကပါၿပီ။ က်မတို႔ ေက်ာင္းတုန္းက ဒီေရာဂါဟာ မထင္႐ွားေသးတဲ့အတြက္ က်မတို႔ သိပ္စာမက်က္ရပါဘူး။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အိတ္စ္ေရာဂါနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚနည္းေတြ၊ ျဖစ္ပြါးတဲ့ အေၾကာင္းရင္းေတြ၊ ဆက္သြယ္မႈေတြ အားလံုးကို က်မတို႔ တညလံုး ဖတ္ရတယ္။ ဖတ္ၿပီးေတာ့ ေနာက္တေန႔ က်မတို႔ အဆင္သင့္ပဲေပါ့။ ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ဘာေမးေမး အားလံုးရၿပီလို႔ ဆိုၿပီး ရင္ေကာ့ၿပီး စာေမးပြဲခန္းထဲ ၀င္သြားပါတယ္။ ၀င္သြားေတာ့ က်မတို႔ကို ေမးလိုက္တဲ့ ေမးခြန္းေတြက က်မထင္ထားတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ဘာတခုမွ မေမးပါဘူး။ က်မ မထင္မွတ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြပဲ ေမးပါတယ္။ အဲ့ဒီ ေမးခြန္းေတြဟာလဲ က်မတခါမွ မၾကားဘူးတဲ့ ေမးခြန္းေတြပါ။ ဘာေမးခြန္းေတြလဲ ဆိုတာေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ မမွတ္မိလို႔ပါ။ အဲ့ဒီေမးခြန္းေတြကို ေမးၿပီးေတာ့ က်မကလဲ မေျဖႏိုင္ပါဘူး။ က်မကို ေဆးပညာနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့တာ ေမးပါ။ က်မ အကုန္ရပါတယ္ ေျပာေတာ့ အဲ့ဒါေတြ မေမးဘူးတဲ့၊ ငါတို႔ ေမးတဲ့ ေမးခြန္းကိုပဲ ေျဖရမယ္တဲ့။ က်မ စာေမးပြဲ က်ခဲ့ပါတယ္။ က်မ အင္မတန္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို မထမ္းေဆာင္ခဲ့ရပါ။ အဲ့ဒါ က်မတို႔ ဘြဲ႔ရခါစ လြန္ခဲ့တဲ့ (၁၀) ႏွစ္ကေပါ့။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ အေျခအေန တမ်ိဳးေျပာင္းသြားပါၿပီ။<br><br>တိုင္းျပည္တာ၀န္ကို ထမ္းေဆာင္ဖို႔ ဖိတ္ေခၚလ်က္ ႐ွိပါတယ္။ ၿမိဳ႔နယ္ေဆး႐ံုေတြ၊ ေက်းလက္က်န္းမာေရးဌာနေတြမွာ ဆရာ၀န္ေတြ လိုေနပါတယ္တဲ့။ အရင္တုန္းက တႏွစ္တႏွစ္ ေအာင္ခဲ့တဲ့ ဆရာ၀န္ေတြ ငါးရာ ခုႏွစ္ရာေလာက္ ႐ွိပါတယ္။ ေခၚတဲ့ဆရာ၀န္က ၁၅၀ ေလာက္ပဲ ႐ွိပါတယ္။ အခုေတာ့ တႏွစ္တႏွစ္ ဘယ္ေလာက္ေအာင္သလဲေတာ့ မသိဘူး။ ေခၚတဲ့သူေတြက အမ်ားႀကီးပဲ။ ေျဖတဲ့သူတိုင္းကို အေအာင္ေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေျဖတဲ့သူ တေျဖးေျဖး နည္းသြားပါတယ္။ က်မကိုယ္တိုင္ အရင္တုန္းက တိုင္းျပည္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့ က်မဟာ အခုအေျခအေနမွာ သြားၿပီးေတာ့ ေျဖရင္ ေအာင္မယ္ဆိုတာ က်မ သိပါတယ္။ အခုေတာ့ က်မ တိုင္းျပည္တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ခ်င္တဲ့စိတ္ မ႐ွိတာလား၊ အသက္ကပဲ ႀကီးသြားတာလား မသိပါဘူး။ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူး။ အခုေတာ့ က်မဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ ျပင္ပေဆးကု ဆရာ၀န္ဘ၀နဲ႔ပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ေနထိုင္လ်က္ ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒါက က်မရဲ႔ ဆရာ၀န္ဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြပါ။<br><br>ဆရာ၀န္ဘ၀ ေျပာၿပီးေတာ့ စာေရးဆရာဘ၀ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြကို ၀န္ခံလိုပါတယ္။ က်မ စာေရးဆရာအျဖစ္ ဘာေတြညံ့သလဲ ဆိုတာကေတာ့ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေဆာင္းပါးေတြကို ဖတ္တဲ့ ပရိသတ္ေတြအေနနဲ႔ ထူးၿပီးေတာ့ ၀န္ခံစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ သေဘာေပါက္ၿပီးသားလို႔ က်မ ယူဆပါတယ္။ ဒီေတာ့ က်မစာေရးတာနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ က်မရဲ႔ အေရးအသားေတြ၊ ဇာတ္လမ္းတည္ေဆာက္ပံုေတြ၊ အေတြးအေခၚေတြ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ ညံ့ဖ်င္းတာကိုေတာ့ က်မ ေျပာလိုပါတယ္။ က်မဟာ စာေရးဆရာ ျဖစ္လို႔သာ ျဖစ္လာရတယ္၊ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါဘူး။ စာေရးဆရာ ဘာ့ေၾကာင့္ ျဖစ္ခ်င္သလဲလို႔ တေယာက္ေယာက္က ေမးလိုက္တဲ့အခါမွာ က်မ အိုးနင္းခြက္နင္း အျမဲျဖစ္တတ္ပါတယ္။ ဘာေျဖလို႔ ေျဖရမွန္း မသိပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ အခုအခ်ိန္က်မွ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရတယ္။ အရင္တုန္းက က်မ မသိပါဘူး။ အခုအခ်ိန္လဲ က်မ ဘာျဖစ္လို႔ ျပန္စဥ္းစားမိသလဲဆိုေတာ့ ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ေရးတဲ့ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ဖတ္လိုက္ရလို႔ပါ။ ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္ကို အားလံုးသိၾကမွာပါ။ အဲ့ဒီဆရာမႀကီးက စာေရးတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္လို႔ ေဆာင္းပါးတပုဒ္ ေရးဖူးပါတယ္။ သူက ဘာကို ဥပမာျပသလဲဆိုေတာ့ ဖိလစ္ပိုင္အမ်ိဳးသား အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ ေဒါက္တာ ဟိုေဆးရီေဇာ္နဲ႔ ဥပမာ ျပပါတယ္။ ေဒါက္တာ ရီေဇာ္ဟာ သူစာေရးတဲ့ အခ်ိန္တုန္းက သူႏိုင္ငံဟာ ကိုလိုနီႏိုင္ငံပါ။ သူ႔တိုင္းျပည္ လြတ္လပ္ေရး မရေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ သူဟာ သူ႔တိုင္းျပည္လြတ္လပ္ေရးရဖို႔ က်ေနာ္ စာ(၃)အုပ္ ေရးပါမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီစာ (၃) အုပ္ေရးၿပီးတဲ့ အထိ က်ေနာ့္တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး မရေသးဘူးဆိုရင္ က်ေနာ္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသ ပစ္လိုက္မယ္တဲ့။ အဲ့ဒီ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေက်ညာၿပီး စာေရးတဲ့ သူတေယာက္ပါ။ တကယ္လဲ သူစာအုပ္ ေရးခဲ့ပါတယ္။ စာအုပ္ႏွစ္အုပ္ ေရးၿပီးတဲ့အခါမွာပဲ သူ႔တိုင္းျပည္ဟာ လြတ္လပ္ေရး ရသြားပါတယ္။ သူကိုယ္တိုင္ကေတာ့ နယ္ခ်ဲ႔အစိုးရက သူပုန္ဆိုၿပီး သတ္မွတ္ၿပီးေတာ့ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္သတ္ကြပ္မ်က္တာကို ခံခဲ့ရပါတယ္။ သူဟာ သူရဲေကာင္း ပီသစြာ က်ဆံုးသြားပါတယ္။ အဲဒီ ေဒါက္တာရီေဇာ္ရဲ႔ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို ဆရာမႀကီး ေဒၚခင္မ်ိဳးခ်စ္က ေရးျပလိုက္တဲ့အခါ က်မ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိပ္႐ွက္သြားပါတယ္။ ငါ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ စာေရးတာလဲ။ သူမ်ားေတြမ်ား ရည္႐ြယ္ခ်က္က မြန္ျမတ္လိုက္တာ။ ျမင့္ျမတ္လိုက္တာ၊ ငါ့မွာေတာ့ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္မွ မ႐ွိပါလား၊ က်မေရးခဲ့တဲ့ ၀တၳဳေတြ ေလးငါးပုဒ္၊ လံုးခ်င္းစာအုပ္နဲ႔ ၀တၳဳေတြ ၃၀ ေက်ာ္၊ ငါဘာကို ေရးတာလဲ၊ အဲ့ဒီတခါ က်မ နည္းနည္းေတာ့ သေဘာေပါက္လာပါတယ္။ က်မဟာ ရည္႐ြယ္ခ်က္ေတာ့ ႐ွိခဲ့ဟန္ တူပါတယ္။ ဘာရည္႐ြယ္ခ်က္ လဲ ေတြးၾကည့္ေတာ့ က်မ၀တၳဳေတြထဲက က်မ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေလ့လာၾကည့္ရသေလာက္ေတာ့ က်မဟာ အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ ျဖစ္တာနဲ႔အမွ် အမ်ိဳးသမီးမ်ားရဲ႔ ဂုဏ္သိကၡာျမင့္မားေရး၊ တိုးတက္ေအာင္ျမင္ေရး၊ ကိုယ္က်င့္တရား ျမင့္ျမတ္ေရး အဲ့ဒါေတြကို က်မ ဦးတည္ခဲ့ပံုရပါတယ္။ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ ျပန္ၿပီးေတာ့ ဆင္ျခင္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ဒါေတြေၾကာင့္ ေရးမိခဲ့တယ္နဲ႔ တူပါတယ္။ ဒါေတာင္ အခုခ်ိန္ထိ မေသခ်ာေသးပါဘူး။ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္တုန္းပါပဲ။ ဟုတ္မွဟုတ္ရဲ႔လားလို႔ က်မကိုယ္က်မ မေသခ်ာေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒါ ထင္ျမင္ခ်က္တခုပါ။ က်မ အဲ့ဒီလို ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ေရးခဲ့မိတယ္လို႔ က်မ ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ပဲ ေကာက္ခ်က္ခ်ရပါတယ္။<br><br>ဒါက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ က်မ ညံ့တာ၊ ေနာက္တခုက က်မတို႔ဟာ ၀တၳဳတပုဒ္ ကဗ်ာတပုဒ္ ေရးတဲ့အခါ ကိုယ့္ရဲ႔စာကို စာဖတ္ပရိသတ္ ဖတ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ ႐ွိပါတယ္။ စာဖတ္ပရိသတ္ဆီကို ပို႔ခ်င္တဲ့ ဆႏၵေလးေတြ အျမဲ႐ွိပါတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်မတို႔ စာေတြ ေရးပါတယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဖတ္ဖို႔ ေရးတာထက္ သူတပါးဖတ္ဖို႔ ေရးတာက ပိုၿပီးေတာ့ မ်ားပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မဟာ ပရိသတ္အတြက္ ရည္႐ြယ္ၿပီးေတာ့ ၀တၳဳေတြ အမ်ားႀကီး ေရးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရိသတ္ဆီကို ရည္႐ြယ္ေသာ္လည္း ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ပဲ မေမွ်ာ္လင့္ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားခဲ့ရတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ၊ ကဗ်ာေလးေတြ ႐ွိပါတယ္။ အယ္ဒီတာစာပြဲက ဆုတ္ျဖဲၿပီးေတာ့ ေရာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အယ္ဒီတာ စာပြဲကေန ေက်ာ္သြားၿပီးမွ အေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ က်မရဲ႔ ၀တၳဳေလးေတြ ကဗ်ာေလးေတြ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ က်မ ခဏခဏ ႀကံဳရပါတယ္။ ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈေတြထဲမွာ ပါပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ က်မတို႔ဟာ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြဆီကို ပို႔တဲ့အခါမွာ ပရိသတ္ဆီေရာက္ေအာင္ က်မတို႔ ေရးႏိုင္ရပါမယ္။ ဘယ္လို အတားအဆီးပဲ႐ွိ႐ွိ ဘယ္လို အျဖတ္အေတာက္ပဲ ႐ွိ႐ွိ ဒါကို လွည့္ပတ္ၿပီး ပို႔ႏိုင္ရပါမယ္။ အေရးႀကီးတာက ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔ပဲ။ ဒါေပမယ့္ က်မတို႔က အဲ့ဒီလို မပို႔တတ္ဘူး။ က်မက ပိုၿပီးေတာ့ မပို႔တတ္ဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ႔ ပရိသတ္ဆီကို ေရာက္ေအာင္ ပို႔ေပးလိုက္ေပမယ့္ တခါတခါက်ေတာ့ ကံအေၾကာင္း မသင့္လို႔ ပရိသတ္ဆီကို မေရာက္ေတာ့ပဲ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတာ ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒါဟာ က်မရဲ႔ ညံ့ဖ်င္းမႈပါ။ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သြားတဲ့ ၀တၳဳေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ ကဗ်ာေလးေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိပါတယ္။ အဲ့ဒီထဲက က်မ ကဗ်ာတပုဒ္အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကဗ်ာေလးက တိုတိုေလးပါ။<br><br>ကဗ်ာေလးေခါင္းစဥ္က &#39;ေလလြင့္သူရဲ႔တိမ္&#39; လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္။ လြန္ခဲ့တဲ့ (၈) ႏွစ္ေလာက္က ေရးထားတာပါ။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာကို ပရိသတ္ဆီပို႔ဖို႔ အခုအခ်ိန္ထိ ၃ ႀကိမ္တိတိ ပို႔ၿပီးပါၿပီ။ ၃ ႀကိမ္လံုးလံုး ေရေျမာင္းထဲပဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ အဲဒီကဗ်ာေလး ဘာေၾကာင့္ ေရေျမာင္းထဲကို ေရာက္သလဲဆိုတာ ၀ိုင္းၿပီးေတာ့ ဆန္းစစ္ေပးပါလို႔ က်မ ေတာင္းပန္ခ်င္ပါတယ္။ က်မ အဲ့ဒီကဗ်ာေလးကို ႐ြတ္ျပပါမယ္။ နဲနဲၾကာၿပီဆိုေတာ့ အလြတ္မရလို႔ စာ႐ြက္ကို ၾကည့္ၿပီးေတာ့ ႐ြတ္ပါမယ္။<br><br>မုန္းတီးသူမ်ား<br>ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း<br>ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။<br><br>မုန္းတီးမႈေတြ စားရတယ္ဆိုတာ တျခား စားစရာ မ႐ွိလို႔ စားရတာပါ။ က်မမွာက ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် မုန္းတီးမႈကို စားရပါတယ္။ တခ်ိဳ႔ တခ်ိဳ႔ေသာ သူေတြ၊ ကံေကာင္းတဲ့သူေတြကေတာ့ စားစရာေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိမွာေပါ့။ အဟာရ႐ွိတဲ့ အစားအစာေတြ အမ်ားႀကီး စားတဲ့အခါမွာ သူတို႔ရဲ႔ ဗိုက္ေတြကလဲ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ပိုပိုၿပီး ပူလာပါတယ္။ (ရီသံ၊ လက္ခုပ္သံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ ဒီပရိသတ္ထဲမွာ ဗိုက္ပူသူ ႐ွိရင္ (ရီသံမ်ား) တခ်ိဳ႔က်ေတာ့ ဘီယာေသာက္လို႔ ဗိုက္ပူတတ္ပါတယ္။ အဲ့ဒါေတြက တမ်ိဳးေပါ့။ က်မမွာေတာ့ သူမ်ားလို စားစရာ အဟာရလဲ သိတ္မ႐ွိ၊ လူပံုကို ၾကည့္လိုက္ပါ၊ လူပံုကလဲ ပိန္ပိန္ ပုပု ေသးေသးေလး၊ ဒါ အဟာရ မ႐ွိေလာက္ဖူးဆိုတာ သိေလာက္ပါတယ္ေနာ္။ က်မတို႔မွာက ဆန္စပါး။ ၀၀လင္လင္ မစားရ။ တခ်ိဳ႔ေတာ့ ဆန္စပါးတင္မကဘူး၊ ဘိလပ္ေျမေတြ ဘာေတြလဲ စားတတ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ (ရီသံမ်ား) အဲ့ဒီေတာ့ က်မက စားစရာ မ႐ွိေတာ့ ေန႔စဥ္ႏွင့္အမွ် ကိုယ့္ရဲ႔ မုန္းတီးမႈကို ကိုယ့္အမုန္းေတြကို ျပန္ၿပီး စားရင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ခြန္အားျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ရပါတယ္။ အဲ့ဒီအဓိပၸါယ္နဲ႔ က်မဟာ ကဗ်ာေလးကို အဲ့ဒီလို ေရးဖြဲ႔ခဲ့ပါတယ္။<br><br>မုန္းတီးမႈမ်ား<br>ေန႔စဥ္စားသံုးရင္း<br>ခြန္အားသစ္ေတြ ျဖစ္ခဲ့ၿပီ။<br><br>ႏွစ္သံုးဆယ္ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ား<br>ေလတိုက္စားလို႔ ၿငိမ္းခဲ့ၿပီ။<br><br>အဲ့ဒါကလဲ အဲ့ဒီကဗ်ာေရးေတာ့ က်မက အသက္ ၃၀ မို႔လို႔ ႏွစ္ ၃၀ ၾကာတဲ့ မီးလွ်ံမ်ားလို႔ ေရးတာပါ။ (ရီသံမ်ား)<br> <br>လြဲေခ်ာ္သြားတဲ့ နာရီမ်ားအတြက္<br>အိပ္မက္ေတြကို ႐ွက္တိုင္း<br>အနက္႐ိႈင္းဆံုးဆိုတဲ့ ေသာကမ်ား<br>ဘုရားတရင္း စိန္ေခၚခဲ့ရၿပီ။<br><br>နာရီလြဲတာ၊ အခ်ိန္လြဲတာေတြ လူ႔ဘ၀မွာ အမ်ားႀကီးပါပဲ။ က်မတို႔ မွန္းထားတာက တျခား၊ ျဖစ္သြားတာက တျခား၊ မွန္းထားတဲ့ အခ်ိန္ကတျခား၊ ျဖစ္သြားတဲ့ အခ်ိန္က တျခား၊ အဲ့ဒါေတြ အမ်ားႀကီး ႀကံဳရပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ က်မက အဲ့ဒီလို ေရးပါတယ္။ &#39;ဘုရားတရင္း စိမ္ေခၚခဲ့ရၿပီ&#39; ဆိုတာလဲ က်မတို႔က စိမ္ေခၚတာေတာင္မွ ရဲရဲတင္းတင္း စိမ္မေခၚရဲပါဘူး။ ဘုရားကို အာ႐ံုျပဳၿပီးမွ စိမ္ေခၚရတာပါ (လက္ခုပ္သံမ်ား) ေနာက္တပိုဒ္ က်မ ဆက္ေရးပါတယ္။<br><br>ဂုဏ္သိကၡာေတြ ေႂကြမြၿပီး<br>စီးထားတဲ့ ဖိနပ္ေအာက္<br>အမွန္တရားေတြ ေမွာက္က်သြားတဲ့အခါ<br>ဘ၀ဆိုတာ ေကာလဟလပါပဲ။<br><br>(လက္ခုပ္သံမ်ား) ဂုဏ္သိကၡာလဲ မ႐ွိဘူး၊ ကိုယ္စီးတဲ့ ဖိနပ္ေအာက္ အမွန္တရားကို ေမွာက္က်ပစ္လိုက္ တဲ့အခါ၊ ေမွာက္ခ်ပစ္လိုက္တဲ့အခါ ဘ၀ဆိုတာ ေကာလဟလ တခုထက္ မပိုပါဘူး။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးကျဖင့္ အားက်စရာ မ႐ွိပါဘူး။ ဒီလိုဘ၀မ်ိဳးကို မက္ေမာစရာ မ႐ွိပါဘူး။ က်မက အဲဒီလို ေရးပါတယ္။<br><br>ေ႐ႊ႐ွာသူမ်ား<br>ေငြ႐ွာသူမ်ား<br>ေနရာယူသူမ်ား<br>အားလံုးရဲ႔ေနာက္မွာ<br>ငါ.... <br>ေလဆာေရာင္ျခည္ေသနတ္နဲ႔ လူသတ္ခ်င္တယ္။<br><br>(လက္ခုပ္သံမ်ား) ဒါေပမယ့္ ဆိုတာက ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ ကိုယ့္ဆႏၵေတြ လုပ္လို႔ မရဘူးဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္နဲ႔ ဒါေပမယ့္ကို ခံထားပါတယ္။</span><input id="gwProxy" type="hidden"><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"> </div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1932568060766373969?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-52389838587095379182009-09-27T07:23:00.000-07:002009-09-27T07:37:02.613-07:00<span style="font-family:Zawgyi-one;"> ဘန္ေကာက္တဲ့.....။<br />ရန္ကုန္နဲ႔ ဘာမ်ားထူးမလဲ....။<br />ပူတာခ်င္းက အတူတူ...ဒီကေတာင္ပုိပူေသး....။<br />လမ္းေတြကလည္း ေျပာင္းျပန္....။<br />ကားေတြကလည္း ၾကပ္မွၾကပ္....။<br />အဲ...အလကားစီးလို႔ရတဲ့ လိုင္းကားေတာ့ရွိပါ့....။<br />စကားကလည္း မေပါက္... ဒီေကာင္ေတြက ျမန္မာေတြဆုိ ႏွိမ္ခ်င္ေသး...။ တင္းတယ္...။<br />ဒီမွာ ေရွာ့ပင္းေမာ...ေတြက အမ်ားႀကီး..။ ဟဲဗီးေတြ....။<br />ေစ်းေတြကလည္း တစ္ေထာင္ေအာက္မဆင္းခ်င္ဘူး....။<br />MBK ေစ်းေတာ္တယ္ဆုိလို႔ သြားပါတယ္...။ ေအာက္ဆံုးက ၂၀၀ ေလာက္ရွိေနတယ္။<br />ျပန္ထြက္လာေတာ့... လမ္းေဘးခ်ေရာင္းေနတဲ့ ညေစ်းက ေစ်းေတာ္ေတာ့ ၀င္ေမႊလိုက္တယ္...။<br />ေဘာ္ဒါေတြက မိန္းကေလးေတြမ်ားေတာ့ အႀကိဳက္ေပါ့....။ တေမ့တေမာ....။<br />ေနာက္ေန႔ ပန္တူနာ သြားေတာ့ ပိုၿပီးေတာင္ ေစ်းေတာ္ေသး....။<br />သြားတုန္းကေတာ့ SKY TRAIN နဲ႔...။ အျပန္က်ေတာ့ ဒုကၡေရာက္တယ္...။<br />ကားငွားရတာလည္း စကားက မေပါက္...။ တုတ္တုတ္ေလး စီးမိပါတယ္...။ လမ္းေတြက ပိတ္လို႔...တေမ့တေမာေစာင့္လိုက္ရတယ္...။ ဒါလည္း ဒုကၡတစ္မ်ဳိး...။<br />ဒီေကာင္ေတြ ကားစီးႏုိင္တယ္ဆိုတာ... ျမန္မာျပည္က သနားတယ္...။ ဒီေစ်းေလာက္နဲ႔မ်ား ၀ယ္လို႔ရရင္ ကားေတြဆိုတာ ပံုေနမွာပဲ...။<br />ေနရတာကေတာ့ Apartment မွာ..။ The Contemp Apartment...။<br />မိုက္တယ္...။ အဲယားကြန္းနဲ႔...မုိက္ခ႐ုိေ၀့ခ္နဲ႔....။ ေရပူေရေအးနဲ႔..။ ေရခဲေသတၱာနဲ႔...။ GYM နဲ႔ ေရကူးကန္နဲ႔..။<br />ထမင္းကေတာ့ ရွာစားရတယ္...။ စားရတာ သိပ္အဆင္မေျပပါဘူး။ ေစ်းေတြကလည္း ႀကီးေသး...။<br />ဒါေတြက အျမင္နဲ႔ ခံစားရတဲ့ဟာေတြ...။<br />ကုိယ္ႏုိင္ငံလည္း သူတို႔ေလာက္ေတာ့ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္...။<br />မလုပ္ေသးတာပဲ ရွိတာ...။ ငွဲငွဲ...။<br />သယံဇာတေတြ... ဖင္ခုထုိင္ၿပီး... ေရာင္းထုတ္ေနတာ..ကုန္ေတာ့မယ္...။<br />ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ.... သူမ်ားေတြနဲ႔ ရင္ေဘာင္တန္းႏုိင္ပါေတာ့မလဲ...။<br />အခုလည္း ငါးေထာင္တန္တဲ့... ထုတ္ျပန္ၿပီ....။<br />ပုိက္ဆံေတြဆုိတာလည္း ... တိရစၦာန္ပံုေတြပဲ ဦးစားေပးေနၾကတယ္...။<br />ျခေသၤ့တဲ့..... ဆင္တဲ့.....။<br />ပုိက္ဆံမွာ အေကာင္ပံုေတြပါတာ... ျမန္မာႏုိင္ငံပဲ ရွိမယ္ထင္ပ....။<br />အိုေက...<br />ေနာက္မွ ဆက္ေျပာၾကတာေပါ့..။</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-5238983858709537918?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-41133403188551496922009-08-29T21:30:00.001-07:002009-08-29T21:30:11.878-07:00<div dir="ltr">ၾကြက္ေထာင္ေခ်ာက္<br> <br> ႂကြက္ဟာ အက္ကြဲေနတဲ့ အုတ္နံရံ ၾကားကေန လယ္သမား လင္မယား၊ အထုပ္တစ္ထုပ္<br> ေျဖေနတာကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ေနေလရဲ႕။ အထဲမွာ ဘာမုန္႔မ်ား ပါေလမလဲ လို႔<br> စိတ္ထဲက ေမွ်ာ္တလင့္လင့္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ စိတ္ပ်က္စြာ<br> ျမင္ေတြ႕လုိက္ရတာက ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု။ လယ္သမားႀကီးဟာ အိမ္ထဲက<br> တစ္ေနရာမွာ သြားခ်ထားလိုက္တယ္။ အဲဒါကို ျမင္လိုက္တဲ့ ႂကြက္ဟာ အားရပါးရ<br> ေအာ္ၿပီး လယ္ကြင္းထဲ ေျပးထြက္သြားတယ္။ အားလံုးကို သိေစခ်င္လို႔ အသိေပးတဲ့<br> သေဘာေပါ႔။ အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွွိတယ္ဗ်ဳိ႕၊ အိမ္ထဲမွာ<br> ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွွိတယ္ဗ်ဳိ႕။ ေျမႀကီးကို ေျခေထာက္နဲ႔ ယက္ၿပီး<br> အစာရွာေနတဲ့ ၾကက္ဖႀကီးက ေခါင္းေမာ္ၾကည့္ၿပီး စိတ္ပ်က္တဲ့ ေလသံနဲ႔ေျပာလုိက္တယ္။<br> ေအာ္ ... ကိုႂကြက္ရယ္၊ မင္းအတြက္ေတာ့ ေသတြင္းပဲလို႔ ငါေျပာလို႔ရပါတယ္။<br> ဒါေပမယ့္ ငါ႔အတြက္ေတာ့ အလကားပါ။ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ကိစၥနဲ႔ ငါ႔ေခါင္းလာမ႐ႈပ္နဲ႔ကြာ။<br> ႂကြက္က ၀က္ဘက္ကို လွည့္ၿပီး အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ တစ္ခု ရွိတယ္ဗ်။<br> လို႔ ေျပာလုိက္တယ္။ ၀က္က က႐ုဏာသက္တဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ၾကည့္ၿပီး<br> ေျပာလိုက္တာက အေတာ္ေလးကို စိတ္မေကာင္းပါဘူးဗ်ာ။ တကယ္ေတာ့ က်ေနာ္အေနနဲ႔<br> ခင္ဗ်ားကိုဆုေတာင္းေပ႐ံုက လြဲလို႔ ဘာမွ မလုပ္ေပးႏုိင္ပါဘူး။ ေသခ်ာတာတစ္ခုက<br> ခင္ဗ်ားအတြက္ က်ေနာ္ အျမဲ ဆုေတာင္းေပးေနပါတယ္။<br> ႂကြက္က ႏြားဘက္ လွည့္ၿပီး အိမ္ထဲမွာ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ ရွိတဲ့<br> အေၾကာင္း<br> ထပ္ေျပာလုိက္တယ္။ ႏြားက ၀ိုး ... ၀မ္းနည္းပါတယ္ဗ်ာ။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္<br> ႏွာေခါင္းကုိေတာ့ ညႇပ္စရာ အေၾကာင္း မရွိဘူးေလ။ လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။<br> ဒီလုိနဲ႔ ႂကြက္ဟာ စိတ္ပ်က္အားငယ္စြာနဲ႔ ေခါင္းငိုက္စိုက္ၿပီး အိမ္ထဲကို<br> ျပန္၀င္လာခဲ့တယ္။<br> ေအာ္ ... လယ္သမားႀကီးရဲ႕ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ကို ငါ တစ္ေကာင္တည္း<br> ရင္ဆိုင္ရေတာ့မွာ ပါလား။<br> တစ္ညေတာ့ ေျဗာင္း ဆိုတဲ့ အသံက အိမ္ထဲမွာ အေတာ္ေလး ညံသြားတယ္။ အေကာင္<br> တစ္ေကာင္ေကာင္ကို ညႇပ္မိလို႔ ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္က ျမည္တဲ့ အသံလိုပဲ။<br> လယ္သမားရဲ႕ မိန္းမက ဘာအေကာင္မ်ား မိသလဲလို႔ သိခ်င္ေဇာနဲ႔<br> ႂကြက္ေထာင္ေခ်ာက္ ရွိတဲ့ဆီ အတင္းကို ေျပးသြားတယ္။ အေမွာင္ထဲမွာ ဆိုေတာ့<br> အၿမီး ညပ္လို႔ ေဒါသ တေခ်ာင္းေခ်ာင္း ထြက္ေနတဲ့ ေႁမြကို မျမင္လိုက္မိဘူး။<br> အဲဒီေတာ့ အမ်ဳိးသမီးရဲ႕ ေျခေထာက္ကို ေႁမြေပါက္ခံလုိက္ရေတာ့တယ္။<br> ေဆးကုသဖို႔အတြက္ လယ္သမားႀကီးဟာ သူ႔မိန္းမကို ေဆး႐ံု အျမန္ပို႔လိုက္ရတယ္။<br> အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေႁမြဆိပ္ေၾကာင့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီး အဖ်ားေတြ တက္ေနတယ္။<br> <br> အဖ်ားတက္ေနတဲ့ လူနာကို အားရွိသြားေအာင္ လတ္ဆတ္တဲ့ ၾကက္စြတ္ျပဳပ္<br> လုပ္တိုက္ရတယ္ ဆိုတာ လူတိုင္း သိႏွင့္ၿပီးသားပါ။ ဒါနဲ႔ လယ္သမားႀကီးဟာ<br> ၾကက္စြတ္ျပဳပ္ လုပ္ဖို႔ လယ္ကြင္းထဲကို ဓါးတစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ ဆင္းသြားေလရဲ႕။<br> <br> ဒါေပမယ့္ အမ်ဳိးသမီးႀကီးရဲ႕ ကိုယ္ပူရွိန္ဟာ မက်ဘဲ တက္ျမဲ တက္ေနေလရဲ႕။<br> အိမ္နီးနားခ်င္းေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လူနာလာေမးရင္း ေနေကာင္းေစဖို႔<br> နည္းလမ္းေကာင္းေတြ လာၿပီး ေဆြးေႏြးေပးၾကတယ္။ တေနကုန္ပဲ ဆိုပါေတာ့။<br> သူတို႔ေတြကို ေကၽြးဖို႔ ေမြးဖို႔ ၀က္သားကို ေဖာ္ရေတာ့တယ္။<br> <br> ေနာက္ဆံုးေတာ့ အမ်ဳိးသမီးႀကီး ဘယ္လိုမွ မသက္သာႏုိင္ဘဲ<br> ကြယ္လြန္သြားရွာတယ္။ နာေရးမွာ လူအေတာ္မ်ားမ်ား အသုဘ႐ွဳ လာၾကတယ္။<br> လာသမွ်လူေတြကို ဧည့္ခံဖို႔ လယ္သမားႀကီး ခမ်ာ ေလာက္ငွေအာင္ အမဲသားဟင္းကို<br> စီစဥ္ရေတာ့တယ္။<br> <br> ကိုႂကြက္ကေတာ့ ျဖစ္သမွ် အားလံုးကို အက္ကြဲေနတဲ့ အုတ္နံရံၾကားကေန<br> စိတ္ေသာကႀကီးစြာနဲ႔ပဲ ၾကည့္ေနမိေတာ့တယ္။<br> <br> ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~<div>~~~~~~~<br> <br> ေနာင္တစ္ခ်ိန္ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္က ျပႆနာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ေနရတဲ့အခါ ငါနဲ႔<br> မဆုိင္ပါဘူးလို႔ ေတြးလိုက္မိရင္ သတိရပါ။ က်ေနာ္တို႔ထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ဟာ<br> ၿခိမ္းေျခာက္ ခံေနရၿပီ ဆုိရင္ အဲဒီ အႏၲရာယ္ဟာ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးအေပၚ<br> က်ေရာက္လာတာပဲ။ တျခားသူူေတြ အေပၚမွာ မ်က္စိေဒါက္ေထာက္ၿပီး ဂ႐ုတစိုက္<br> ရွိသင့္သလို တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လည္း အားေပးၿပီး အစြမ္းကုန္ ကူညီတတ္ဖို႔<br> လိုပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ အားလံုးဟာ ဘ၀လို႔ ေခၚတဲ့ ခရီးစဥ္ထဲက<br> တစ္ေဖာင္တည္းစီး ခရီးသြားေဖာ္ခ်င္း အတူတူပါ။<br> <br> <br> <br> ဒါကေတာ့ ေတာင္အာဖရိက ကႏိုဘယ္လ္ဆုရွင္ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဒက္စ္မြန္တူးတူးရဲ႕<br> စကားပါ။<br> ေရွ႕ကပံုျပင္နဲ႔မတူေပမယ့္ မဆိုင္သလိုေနတဲ့သူေတြအတြက္ ဥပမာေပးရာမွာေတာ့<br> နီးစပ္မႈရိွပါတယ္။<br> <br> --<br><br>  ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကေပါ့ မိဘုရားေလးေယာက္ ရွိၿပီး သိပ္ကို ခ်မ္းသာႀကြယ္၀တဲ့<br> ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါး ရွိသတဲ့။ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ စတုတၳေျမာက္ မိဘုရားကိုေတာ့<br> အခ်စ္ဆံုးျဖစ္ၿပီး အေကာင္းဆံုး၊ အႏူးညံ့ဆံုး၊ အခ်ိဳမိန္ဆံုး ဆက္ဆံပါသတဲ့။<br> တတိယေျမာက္ မိဘုရားကိုလည္း ခ်စ္တာပါပဲ။ အိမ္နီးခ်င္း<br> တိုင္းျပည္ေတြကိုလည္း တတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ၾကြားေလ့ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္<br> ဒီမိဘုရားဟာ သူ႔ကို တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ထားသြားခဲ့မွာကိုေတာ့ သူ<br> စိုးရိမ္ေနတတ္ပါတယ္။<br> <br> ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ခ်စ္တာက်ေတာ့ တစ္မ်ိဳး.. အဲဒီ မိဘုရားကို သူ႔ရဲ႕<br> တိုင္ပင္ေဖာ္၊ တိုင္ပင္ဖက္၊ ယံုၾကည္အားကိုရာအျဖစ္ ဘုရင္ႀကီးက မွတ္ယူတယ္။<br> ျပသနာေတြ ျဖစ္လာတိုင္းမွာ ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားနဲ႔တိုင္ပင္ေလ့ရွိၿပီး<br> မိဘုရားကလည္း အၿမဲကူညီ ေျဖရွင္း ေပးပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး မိဘုရားကေတာ့<br> ဘုရင္ႀကီး အေပၚမွာ ေတာ္ေတာ္သစၥာ ရွိပါတယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕<br> အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပိုင္းေတြမွာ ပါ၀င္ကိုင္တြယ္ေပးၿပီး ဘုရင္ႀကီးကိုလည္း<br> ႏွစ္ႏွစ္ကာကာကို ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘုရင္ႀကီးကေတာ့<br> သူ႔ကိုတစ္ျခား မိဘုရားေတြေလာက္ မခ်စ္ပါဘူး။<br> <br> တစ္ရက္မွာေတာ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ အသည္းအသန္ကို နာမက်န္း ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႔ဘ၀<br> သက္တမ္း ကုန္ဆံုးေတာ့မွာကို သိေနတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕<br> ခ်မ္းသာႀကြယ္၀မႈေတြ၊ ဇိမ္ရွိရွိ ေနခဲ့ရတဲ့ အေၾကာင္းကို<br> ျပန္လည္စဥ္းစားမိၿပီး &quot;ငါ့မွာ မိဘုရားေလးေယာက္ ရွိတယ္.. ဒါေပမယ့္<br> ငါေသရေတာ့ တစ္ေယာက္ထဲပါလား&quot; လို႔ေတြးမိေတာ့တယ္။ ေနာက္ေတာ့<br> သူကသူ႔ရဲ႕စတုတၳေျမာက္မိဘုရားကို<div>ေခၚၿပီးေမးလိုက္တယ္..။<br> <br> &quot;အခ်စ္ေရ.. ကိုယ္မင္းကို အခ်စ္ဆံုးပဲ ဆိုတာ မင္းသိတယ္ေနာ္..<br> မင္းကိုေကာင္းေပ့၊ လွေပ့ဆိုတဲ့ အ၀တ္အစားေတြ၊ အသံုးအေဆာင္ေတြကို<br> ခ်ီးျမွင့္ခဲ့တယ္၊ မင္းကိုလည္း ငါ အရမ္း ဂရုစိုက္ခဲ့တယ္.. မင္း ငါနဲ႔<br> အတူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား&quot; ။ မိဘုရားက &quot;လံုး၀ပဲ&quot; လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္တယ္။<br> ေနာက္ထပ္ စကား တစ္လံုး တေလမွ မေျပာပဲ လွည့္ထြက္သြားခဲ့တယ္။ သူ႔ရဲ႕<br> အေျဖစကားဟာ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ဓါးနဲ႔မႊန္းသလိုပဲ ခံစား ရေစပါတယ္။<br> <br> ၀မ္းနည္းသြားတဲ့ ဘုရင္ႀကီးဟာ ဒုတိယေျမာက္ မိဘုရားကို ေခၚျပန္တယ္။<br> &quot;ငါဟာမင္းကို ငါ့ဘ၀နဲ႔ ခ်ီၿပီး ခ်စ္ခဲ့တယ္။ ခုေတာ့ ငါေသရေတာ့မယ္.. မင္း<br> ငါနဲ႔တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား&quot;။ &quot;မေသႏိုင္ပါဘူးရွင္... ဘ၀ဆိုတာ<br> ေကာင္းတာေတြကို ခံစားဖို႔ ျဖစ္လာတာ.. ရွင္ေသရင္ ကၽြန္မ ေနာက္တစ္ေယာက္နဲ႔<br> လက္ထပ္မွာေပါ့&quot; လို႔ ေျဖလိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးရဲ႕ ႏွလံုးသားဟာ ေအးစက္<br> ေတာင့္တင္း သြားေလရဲ႕။<br> <br> ေနာက္ေတာ့ တတိယေျမာက္ မိဘုရားကိုလည္း ေခၚလိုက္တယ္။ &quot;ငါဟာ အျမဲတမ္းပဲ<br> မင္းရဲ႕ အကူအညီေတြကို ယူခဲ့တယ္.. မင္းကလည္း ျပသနာေတြကို ငါနဲ႔အတူတူ<br> ရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္။ ငါနဲ႔ တူတူ လိုက္ေသႏိုင္မလား အခ်စ္ရယ္&quot;။<br> &quot;၀မ္းနည္းပါတယ္ရွင္.. ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မ ရွင့္ကို မကူညီႏိုင္ေတာ့ပါဘူး..<br> အဲ ဒါေပမယ့္ ရွင့္ရဲ႕ အသုဘကိုေတာ့ ကၽြန္မ လိုက္ပို႔ေပးပါ့မယ္.. ရွင့္ရဲ႕<br> အုတ္ဂူဆီသို႔လည္း ကၽြန္မ လာပါ့မယ္&quot;လို႔ ျပန္ေျဖလိုက္တယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ<br> အေတာ္ေလးကို စိတ္ဆင္းရဲသြားတယ္။<br> <br> အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ &quot;ကၽြန္မ ရွင္နဲ႔ အတူတူ လိုက္ေသမယ္.. ရွင္ဘယ္သြားသြား<br> ရွင့္ေနာက္က ကၽြန္မလိုက္ဖို႔ အသင့္ပါပဲ&quot; ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။<br> ဘုရင္ႀကီးဟာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခါင္းေထာင္ ၾကည့္လိုက္တယ္။ သူ႔ရဲ႕ ပထမဆံုး<br> မိဘုရားကို သူ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ သူမဟာ အေတာ္ေလးကို ပိန္လွီးေနၿပီး<br> ေ၀ဒနာခံစားေနရပံု ေပါက္ေနတယ္။ ဘုရင္ႀကီးဟာ ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ သူမကို<br> ေျပာလိုက္တယ္ &quot;ငါ မင္းကို ပိုဂရုစိုက္ခဲ့သင့္တာ.. ေနာက္ ဘ၀မွာ အခြင့္အေရး<br> ရွိမယ္ဆိုရင္ ငါ ျပန္လည္ေပးဆပ္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္&quot; လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။<br> <br> ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါပဲဗ်ာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြရဲ႕ ဘ၀မွာ<br> ဇနီးေလးေယာက္ ရွိပါတယ္..။ စတုတၳေျမာက္ ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕<br> ကိုယ္ခႏၶာပါပဲ.. သူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းေကာင္း ေကၽြးေမြး<br> ျပဳစုခဲ့ပါေစ.. ေသသြားတဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ထားခဲ့ရတာပါပဲ။ တတိယေျမာက္<br> ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ပိုင္ဆိုင္မႈေတြပါ။ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ<br> တစ္ပါးသူ လက္ထဲ ေရာက္သြားတာပဲေလ။ ဒုတိယေျမာက္ ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕<br> မိသားစုနဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြေပါ့။ အသက္ရွင္ေနစဥ္မွာ အနားမွာရွိၿပီး<br> ဘယ္ေလာက္ပဲ ေကာင္းခဲ့ ေကာင္းခဲ့၊ သူတို႔ေတြ ကိုယ့္အတြက္ အမ်ားဆံုး<br> လုပ္ေပးႏိုင္တာကေတာ့ ကိုယ္ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ အသုဘ လိုက္ပို႔မယ္..<br> ေနာက္ေတာ့ အုတ္ဂူေလးဆီ လာၾကမယ္.. ဆုေတာင္းေပးၾကမယ္။ အဲ. ပထမဆံုး<br> ဇနီးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြရဲ႕ .. စိတ္(ကုသိုလ္စိတ္-အကုသိုလ္စိတ္)<br> ပဲေပါ့ဗ်ာ။ သူ တစ္ခုတည္းကသာ ေသသြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကိုယ္သြားရာ ေနာက္ကို<br> လိုက္ႏိုင္တဲ့ သူေတြေပါ့။<br> <br> အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လုပ္သင့္တာက ကိုယ့္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္၊<br> စိတ္အင္အားကို ခုကတည္းက ေတာင့္တင္း ခိုင္မာေအာင္ လုပ္ၾကဖို႔ပါပဲ။<br> ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ကိုယ္ေသခ်ိန္မွာ ဘ၀ကူးေကာင္းေအာင္ ခုကတည္းက ျပင္ဆင္<br> ထားသင့္တာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ က်င္လည္ရာ သံသရာမွာ သူကသာ အဓိကျဖစ္ပါတယ္။<br> ဒီအတြက္ အဆင္သင့္နဲ႔ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေနမွာပဲေပ့ါ။<br> <br> ရဲရင့္သူမ်ားဖိုရမ္ မွ ဤစာသားကို ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္..။ (မွတ္ခ်က္-<br> အနည္းအက်ဥ္း ျပင္ဆင္ျဖည့္စြက္ ထားပါသည္..။)<br> <br> ………….<br> <br> ဒါကေတာ့ က်ေနာ့ရဲ႕ အျမင္ေလးပါ.. အထက္မွာ ေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အေတြးေလးဟာ တကယ္<br> ေတြးၾကည့္မယ္ဆိုရင္ အရမ္းကို သံေ၀ဂရဖို႕ ေကာင္းပါတယ္။ သူ<br> ေဖာ္ျပေပးသြားတဲ့ အေၾကာင္းအရာေလးကလည္း လက္ရွိျဖစ္ေနတဲ့ အေျခအေနနဲ႕<br> ျပန္တိုက္ၾကည့္ေတာ့ တကယ္ကို ဟုတ္ေနတာပါ။ က်ေနာ္တို႕ေတြ အခ်စ္ဆံုးလို႕<br> ထင္ထားတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ၾကီးဟာ တကယ္ေတာ့ ေသရင္ ကိုယ္နဲ႕ ပါမလာပါဘူး..<br> မီးရႈိ႕ျပီး ျပာ ျဖစ္သြားရတာပါ။ ဒီလိုပါပဲ.. ဥစၥာ ပစၥည္းဆိုတာလည္း<br> အသက္ရွင္ေနတုန္းမွာသာ ဒါငါ့ဟာ.. ဒါင့ါပစၥည္း.. ဒါငါ့ပိုက္ဆံနဲ႕<br> ေျပာေနၾကရတာပါ။ ေသသြားရင္ေတာ့ ကိုယ္နဲ႕ ပါသြားတာဆိုလို႕ ဘာဆိုဘာမွ<br> မရွိပါဘူး။ ကိုယ္မရွိတဲ့ အခ်ိန္ွမွာ တျခားသူေတြ ေ၀မွ် သံုးစြဲ<br> သြားၾကရတာပဲ မဟုတ္ပါလား။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့.. အရင္းႏွီးဆံုးလို႕<br> ေျပာလို႕ရတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း မိသားစုေတြပါပဲ.. သူတို႕လည္း<br> ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ကိုယ့္အတြက္ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး။ ေဘးနားကေန<br> အသာေလးၾကည့္ျပီး.. သူေတာ့ သြားရွာျပီ.. သနားလိုက္တာ.. မခြဲႏိုင္ပါဘူး..<br> ဒီေလာက္ပဲ ေျပာႏုိင္ၾကပါတယ္။ အတူတူ လိုက္မလားဆိုေတာ့ ႏိုး လို႔ပဲ<br> ေျပာၾကမွာပါ။<br> <br> တကယ္ေတာ့.. က်ေနာ္တို႕ေတြနဲ႕ အတူတူ လိုက္လာတာဟာ က်ေနာ္တို႕ေတြ လုပ္ခဲ့တဲ့<br> ကုသုိလ္ေတြ အကုသိုလ္ေတြပါပဲ။ ေရဗူးနဲ႕ ဖိနပ္မပါရင္ ေႏြအခါမွသိ.. ဒါနနဲ႕<br> သီလမပါရင္ ေသခါမွသိ… တဲ့။ ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြ<br> လုပ္ဖို႕ေမ့ေနတာဟာ စိတ္ကို ျပစ္ထားတာပါ။ စိတ္ကို ျပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့<br> ေသခါနီးက်မွ သိပါလိမ့္မယ္။ ေသခါနီးမွာ ကိုယ္နဲ႕ ႏွဖူးေတြ<br> ဒူးေတြရင္ဆိုင္ရမွာက ေသမင္းပါ.. ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တုိ႕ေတြဟာ ေသဖို႕အတြက္<br> ဘာေတြ ျပင္ဆင္ျပီးျပီလဲ?.. ေနာက္ ေန႕စဥ္နဲ႕အမွ် စိတ္ကိုျပစ္မထားပဲနဲ႕..<br> ဒါန၊ သီလ၊ ဘာ၀နာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္တရားေတြ ဘယ္ေလာက္ စုေဆာင္းမိၿပီိလဲ?..<br> ဒီအခ်က္ေတြကို အျမဲတမ္းေမးျပီး စိတ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္<br> ေနရပါမယ္။ ဒါမွလည္း.. ပံုျပင္ထဲက ဘုရင္ၾကီးလို ေသခါနီးက်မွ အားကိုးစရာ<br> လိုက္ရွာရတဲ့ အျဖစ္က လြတ္မွာပါ။ ေသခါနီးအခ်ိန္ ကိုယ့္မွာ အားကိုးစရာ<br> မရွိရင္ စြဲမိစြဲရာစြဲျပီး ေရာက္ခ်င္တဲ့ ဘ၀ကို ေရာက္သြား ႏုိင္ပါတယ္။<br> ကုုသိုလ္တရား ေမ့ျပီး စိတ္ကို ျပစ္ထားတယ္ ဆိုရင္ေတာ့.. အမ်ားဆံုး<br> ေရာက္မွာကေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ က်ေနာ္တို႕ေတြဟာ ေသခါနီးမွာ<br> ဘယ္သူ႕ကိုမွ အားကိုးစရာမလိုေအာင္ ကုသိုလ္တရားေတြ မ်ားသထက္<br> မ်ားေအာင္ျပဳျပင္ျပီး စိတ္ကို ျပဳျပင္ထိန္းသိမ္းသြားဖို႕ လိုအပ္ပါတယ္။<br> ေသခါနီးအခ်ိန္မွာ ပံုျပင္ထဲကဘုရင္ၾကီးလို ေနာက္တမရမိေအာင္.. ဘုရားရွင္<br> ေဟာျပဆံုးမတဲ့ မေကာင္းမႈေရွာင္ ေကာင္းမႈေဆာင္ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကိုထား ဆိုတဲ့<br> စကားေလးကို လက္ကိုင္ထားျပီး စိတ္ကိုျပစ္မထားပဲနဲ႕.. အျမင့္ဆံုး<br> ကုသိုလ္ျဖစ္တဲ့ ၀ိပႆနာ ကုသုိလ္စိတ္နဲ႕ ေသႏုိင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ၾကပါလို႕<br> ဆႏၵျပဳ ေရးသားလိုက္ရပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း ၾကိဳးစား ေနတုန္းေပါ့...။။။</div></div><input id="gwProxy" type="hidden"><input onclick="jsCall();" id="jsProxy" type="hidden"><div id="refHTML"></div></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4113340318855149692?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-40817123709913600522009-08-06T07:27:00.001-07:002009-08-06T07:27:06.412-07:00<div dir="ltr">ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူး....။<br>ဂ်ီေတာ့မွာ တရက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ရဲ႕ status မွာ ဒီလုိေလးေတြ႕လိုက္တယ္။<br>´´သူငယ္ခ်င္းထက္ မပုိနဲ႔´´<br>ဒါနဲ႔ပဲ စခ်င္တဲ့ စိတ္ကေလးက ၀င္လာေတာ့.... လွမ္းကလိလိုက္တယ္....<br>သူငယ္ခ်င္းထက္ ပိုရင္ ဘာျဖစ္မွာလဲ...လို႔<br> ဒီေတာ့ သူငယ္ခ်င္းထက္ပုိရင္ ရည္းစားျဖစ္မွာစိုးလို႔....<br>အဲဒီမွာ သြားစဥ္းစားမိတယ္.....။<br>သူငယ္ခ်င္းထက္ ပုိတိုင္း ရည္းစားျဖစ္ရေရာလား.....<br>သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ရည္စားၾကား အဆင့္ေတြ ဘယ္ေလာက္ရွိဦးမလဲ....<br>အိုေက...<br>သူငယ္ခ်င္းထက္ ပုိရင္...မိတ္ေဆြမျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား....<br> သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ငယ္ငယ္က ခင္တာ.... ေက်ာင္းမွာခင္တာ.... ဒါမ်ဳိးကုိ သူငယ္ခ်င္းလို႔ေခၚတာ...<br>ဟုတ္တယ္ဟုတ္...<br>သူငယ္ခ်င္းထက္ပုိရင္ ... မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္သြားႏုိင္တာပဲ....<br>သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ဆိုတာ တကယ့္ကုိ ႐ုိး႐ုိးသားသား ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ေလးပဲ....<br> မိတ္ေဆြကေတာ့ ဆုိးတုိင္ပင္...ေကာင္းတုိင္ပင္ကုိး...<br>အိုေက....<br>ရည္စားျဖစ္ဖုိ႔ေကာ ... သူငယ္ခ်င္းအဆင့္က လိုလား.....<br>ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္တာနဲ႔...တန္းၿပီးေတာ့ ရည္းစားျဖစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားၾကတာပဲ...<br>ရည္းစားျဖစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားရင္း သူငယ္ခ်င္းအဆင့္ကုိ ၀င္ရင္း...သူငယ္ခ်င္းအဆင့္မွာ တစ္ေနတာေတြလည္း အမ်ားႀကီးပဲေလ...<br> ဒီေတာ့....<br>သူငယ္ခ်င္းထက္ပိုရင္...ရည္းစားျဖစ္တယ္ဆုိတဲ့ သီအိုရီဟာ သိပ္ မျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး.... <br><br></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4081712370991360052?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-51184786008762948062009-06-22T13:20:00.000-07:002009-06-22T13:34:11.123-07:00မိုးေတြကလည္း ဖြဲလိုက္...သဲလိုက္......<br />ညေနခင္းေတြဆုိ...အပ်င္းေျဖစရာ...ဒီထက္...ေပါက္ကြဲဖို႔ရာ ေနရာေလးတစ္ခု ေတြ႕ထားတယ္...<br />အဲဒါကေတာ့ ျမန္မာလိဂ္ပြဲေတြပဲ.....<br />ဒီေအာင္ဆန္းကြင္းဆုိတာ...ျမန္မာလိဂ္စမွ ေရာက္ဖူးတာဗ်.....<br />ကုိယ္က ဧရာ၀တီတုိင္းသားဆုိေတာ့...ဒယ္တာအသင္းေပါ့ဗ်ာ...<br />ကုိယ့္အသင္းကလည္း အာဂ်င္တီးနားသံုးေယာက္ေတာင္ ပါတယ္ဆုိေတာ့... အားရွိတာေပါ့ဗ်ာ...<br />ခုေတာ့...ခက္ေရာ...ကုိယ္မွာ အက်ီေတြ၀ယ္ရ...ေခါင္းစည္းေတြ ၀ယ္ရနဲ႔.....ခုေတာ့ ႏုိင္ပြဲကုိ မရွိေသးဘူး....<br />အဲဒီရွစ္သင္းထဲမွာ အေတာင့္ဆံုးကေတာ့ ရတနာပံုပဲ.....ရတနာပံုဆုိတာ မႏၱေလးတုိင္း ကုိယ္စားျပဳ...<br />ပုိင္ရွင္က အယ္ဖုိင္းေလ...သိတယ္ဟုတ္...ေလးျဖဴေတာင္ဆပြန္ဆာေပးထားတာ.......<br />ဆပြန္ဆာေပးခ်က္က လန္ထြက္ေနတာပဲ.....<br />ကေမၻာဇနဲ႔ ကန္တဲ့ပြဲမွာ... အက္စပရက္ကား သံုးစီး.....နဲ႔ လူအျပည့္အျပင္ အက်ီနဲ႔ လက္မွတ္ကိုပါေပးေသးတယ္....<br />အဲဒီပြဲသြားၾကည့္ျဖစ္တယ္.....အားပါး...မ်ားလိုက္တဲ့လူ....ထုိင္လုိ႔ကုိ မရဘူး...အကုန္မတ္တပ္ရပ္ပဲ....<br />အားေပးခ်က္ကလည္း ေၾကာက္ခမန္းလိလိ.... ေက်ာ္သိန္းေတာင္ထတယ္...အဲ..ၾကက္သီးေတာင္ထတယ္...<br />ဒုိင္ကုိ ဆဲခ်က္ကလည္း လန္ထြက္ေနတယ္....<br />ဒုိင္လူႀကီး ...ရီးပဲဆုိတာ...မိန္းမေတြကပါ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး၀ုိင္းေအာ္ၾကတယ္....<br />ဒုိင္ေတြကလည္း တကယ့္ငပြႀကီးေတြပဲ.... ပြဲတုိင္းကို အသံုးမက်တာ....<br />ဒီေတာ့လည္း .... ပြဲတုိင္း သူတို႔ကုိပဲ ေမတၱာပို႔ၾကတယ္...<br />အဲ... ရန္ကုန္နဲ႔ ကန္တဲ့ပြဲမွာ... ကားက ငါးစီး...ရထားက ႏွစ္တြဲတဲ့ခင္ဗ်ာ...<br />မႏၱေလးက ပရိတ္သတ္ေတြကို ဖရီးေခၚလာေပးတာ.... နဲနဲေနာေနာလား<br />ရန္ကုန္အသင္းဆုိတာလည္း ၿမိဳ႕ခံလိုျဖစ္ေနတာ...လူမ်ားခ်က္က လမ္းေတာင္ပိတ္တယ္ဆုိပဲ...<br />ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္သြားၾကည့္တာ...ပေရာဂ်က္တာနဲ႔ကုိ ၾကည့္ရတာဆုိပဲ....<br />လူေတြက ၾကပ္ပိတ္သိပ္....<br />လာဦးမယ္ဆရာ....မနက္ျဖန္...အဂၤါေန႔....ဒယ္တာပြဲ.....<br />ေအာက္ဆံုးႏွစ္သင္းၿပိဳင္ရမယ္...ေဇယ်ာေရႊေျမနဲ႔....<br />ၾကည့္ရဦးမွာပဲ....အားေပးရဦးမွာပဲ.....<br />ပုိသိခ်င္ရင္ေတာ့ <a href="http://www.soccermyanmar.com/">http://www.soccermyanmar.com/</a> မွာ ၀င္ဖတ္ၾကည့္ၾကဗ်ဳိ႕...<br />ကုိယ့္ေဘာ္ဒါလုပ္ထားတဲ့ ဆုိဒ္ေလး.....ေနာ့<br />(အင္ၾကာပ်က္ေလးမသိေအာင္...ခိုးေရးေနရတာ...သိရင္မ်ား ကြန္နက္ရွင္လွမ္းျဖဳတ္မလားပဲ...ငွဲငွဲ)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-5118478600876294806?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-21121214388921680302009-05-23T23:29:00.001-07:002009-05-23T23:29:49.727-07:00တေလာကေပါ့ လူက စိတ္ဓါတ္ေတြကက် ဘာမွ လုပ္ခ်င္ကုိင္ခ်င္စိတ္မ႐ွိ ျဖစ္ေနတာ။<br> လုပ္ငန္းကလဲရပ္ အလုပ္လက္မဲ့ပုံစံနဲ႔ မနက္လင္းရင္ ဘာလုပ္ရမလဲ စဥ္းစားေနရတာ<br> ပ်င္းလာတယ္။ ကုိယ့္ဘာသာကုိယ္လဲ ေတာ္ေတာ္ ေသာက္သုံးမက်တဲ့ ေကာင္ဆုိျပီး<br> စိတ္ညစ္လာျပန္ေရာ။ ေသရင္ ေအးမယ္ ဆုိျပီး ေတြးမိတာလဲ အၾကိမ္ၾကိမ္။ ခံႏုိင္ရည္က<br> မဲ့လာတယ္။ ငါဘာအတြက္ အသက္႐ွင္ေနတာလဲ စဥ္းစားလုိ႔ကုိ မရဘူး ျဖစ္ေနျပန္တယ္။<br> ခက္တယ္ဗ်ာ ခက္တယ္။ သုိ႔ေပမယ့္ သုိ႔ေပမယ့္ေပါ့ေလ . . . . .<br> <br> တေန႔က အေဖနဲ႔ အပ်င္းေျပ လုိက္သြားလုိက္တယ္။ သူကလဲ ပြဲစားတန္းဘက္ သြားရေအာင္တဲ့<br> သြားေလဆုိျပီး ေပါ့ေပါ့ပါးပါးပဲ လုိက္သြားတယ္ ဟုိေရာက္ေတာ့ အေဖက<br> သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ စကားေျပာေနတယ္ ကားကိစၥ ဘာညာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ပ်င္းတာနဲ႔<br> အပင္အရိပ္ေအာက္မွာ ထုိင္ေနလုိက္တယ္။ ထုိင္ေနတုန္း႐ွိေသးတယ္ ေဘးနားကေန<br> ကေလးတစ္ေယာက္က လာေခၚတယ္ ႐ုတ္တရက္ နားမလည္ဘူး သူေခၚလုိက္တဲ့ အသံကုိ ဘာတဲ့<br> "ေဘာက်ိ" တဲ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ ျပန္ေမးလုိက္တယ္ ဘာလဲဆုိေတာ့ ေဘးက အေဖ့သူငယ္ခ်င္းက<br> ႐ွင္းျပတယ္ "ေဘာစိ (Boss)" လုိ႔ေခၚတာတဲ့။ ေၾသာ္ဒါနဲ႔ ျပဳံးမိတယ္။<br> ဘာတုန္းဆုိေတာ့ "အေနာ္ကားေဆးေပးမယ္ေနာ္တဲ့" လူက ေလးႏွစ္သာသာေလာက္႐ွိဦးမယ္။<br> ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မေျပာပဲ ၾကည့္ေနလုိက္တယ္။ အေဖ့သူငယ္ခ်င္း ေမးတယ္<br> "မင္းကားေဆးမွာက ဟုတ္ပါျပီ ျပီးရင္ မုန္႔ဖုိးေတာင္းမွာလားတဲ့" ဟုိကေလးက "ဟီး<br> ဟီး အေနာ္က ခင္လုိ႔ ေဆးေပးမွာပါတဲ့" ဒါနဲ႔ ဟုိက ဆက္ေျပာတယ္<br> "မင္းထမင္းစားျပီးျပီလားဆုိေတာ့<div id=":96" class="ii gt">" ကုိယ့္ဆရာက ဗုိက္ကေလးပြတ္ျပီး မစားရေသးဘူးတဲ့<br> ကၽြန္ေတာ္ နာရီၾကည့္လုိက္ေတာ့ ညေန ၃ နာရီေလာက္ ရွိေတာ့မယ္ ဒီအခ်ိန္ထိ ဒီကေလး<br> ထမင္းမစားရေသးဘူးဆုိေတာ့ ရင္ထဲ ခ်ိသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဘက္ရည္ဆုိင္က<br> စားပြဲထုိးေလးကုိ လွမ္းေခၚျပီး မုန္႔တစ္ပြဲမွာလုိက္တယ္။ လာပုိ႔သြားတယ္<br> ဟုိကေလးကေတာ့ ကားဘီးေတြကုိ ေရေဆးေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ၾကည့္ေနရင္းက<br> သူ႔ကုိလွမ္းေခၚလုိက္တယ္။<br> "ေဘာက်ိ ဘာခုိင္းမလုိ႔လဲ"<br> "မခုိင္းပါဘူးကြာ မင္းကုိ မုန္႔စားခုိင္းမလုိ႔"<br> "ဒါေတြ စားရမွာလား"<br> "ေအး စားလုိက္ မင္းဖုိ႔ မွာထားတာ" ခ်ာတိတ္က ခ်က္ျခင္းမစားေသးဘူး အေဖ့<br> သူငယ္ခ်င္းကို လွမ္းၾကည့္တယ္။ ဟုိက စားေလကြာဆုိေတာ့ စားတယ္။ စားလုိက္တာ အကုန္ပဲ<br> ဆာေနမွာေပါ့ေလ။ စားျပီးေတာ့<br> "အား . . . ဗုိက္ဝသြားတာပဲ" ကၽြန္ေတာ္ျပဳံးမိတယ္။ ျပီးေတာ့ ကားဘီးေတြ<br> သြားေဆးေနတယ္။ ကားေလးဘီးလုံးကုိ သူ႔အ႐ြယ္ ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ လုိက္ေဆးေနတယ္။<br> ကၽြန္ေတာ္ မေနႏုိင္ေတာ့ဘူး ထားလုိက္ေတာ့ ျပီးျပီ ေတာ္ေတာ္ သန္႔သြားျပီဆုိျပီး<br> ေျပာလုိက္ေတာ့ ရတယ္ ေဘာက်ိ ရတယ္ဆုိျပီး လုပ္ေနတယ္။ ခနေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ္<br> ခ်က္ျခင္း ရပ္ခုိင္းလုိက္တယ္ ျပီးေတာ့ မုန္႔ဖုိး ၁၀၀၀ ထပ္ေပးလုိက္တယ္။<br> အေဖ့သူငယ္ခ်င္းက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ၾကည့္ျပီး ျပဳံးတယ္။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ကုိ<br> ေမးလုိက္တယ္။ ဒီကေလး ဘယ္ကလဲဆုိေတာ့။<br> "ဒီလုိပဲကြ ဒီမွာလာျပီး ေရသန္႔ပုလင္းေတြ ေကာက္တဲ့ မိသားစုထဲက"<br> "အင္း . . . "<br> "အဲဒီ့ ကေလးက တေန႔ကုိ ပုိက္ဆံ ၅၀၀ ရေအာင္ ရွာရတယ္ မရရင္ မျပန္ရဘူးကြ"<br> "ဗ်ာ . . ."<br> "ဟုတ္တယ္ ဒီေကာင္ တခါ ညေန ၇ နာရီေက်ာ္ေနလုိ႔ မျပန္ေသးလုိ႔ ေမးၾကည့္တာ ၄၀၀<br> ပဲရေသးလုိ႔ ဆက္ေနရတယ္တဲ့ အဲဒါ လုိတဲ့ ပုိက္ဆံကုိ ခ်က္ျခင္းေပးျပီး သူ႔မိသားစုပါ<br> ေခၚေျပာလုိက္ရေသးတယ္"<br> "ဟာ ဗ်ာ . . . "<br> "မဟာနဲ႔ဦးေဟ့ တခါတေလ ဒီေကာင္က လက္ဘက္ရည္ဆုိင္မွာ ခုံေလးေတြ ဆက္ျပီး အိပ္တာ"<br> "ဟူး . . . ေမာတယ္ဗ်ာ ၾကားရတာ"<br> "သူ႔အသက္က ၄ ႏွစ္သာသာပဲ ႐ွိဦးမယ္ ဒီအ႐ြယ္ေလးနဲ႔ ေလာကဓံကုိ ခံေနရျပီ"<br> "အဲဒီ့ ကေလးေတြကုိ ေစာင့္ေ႐ွာက္ဖုိ႔လုိတယ္ ဦးေလး ကၽြန္ေတာ္ ဒါမ်ဳိးေတြေတြ႔ရင္<br> မခံစားႏုိင္ဘူး"<br> "ေအးေပါ့ကြာ ငါတုိ႔လဲ အဲဒါေၾကာင့္ ထမင္းစားလဲ ေခၚေကၽြး ပုိက္ဆံဆုိလဲ ေပးေပါ့<br> ဒီလုိပဲ ေနေနရတာပဲ သိပ္လဲ မေပးရဲဘူး အက်င့္ေတြ ပ်က္ကုန္မွာစုိးတယ္<br> အလကားမေပးတာကုိ ေျပာတာ ခုိင္းခ်င္လုိ႔ ခုိင္းေနတာ မဟုတ္ဘူး<br> ေငြတန္ဖုိးနားလည္ေအာင္ အလုပ္ကေလးသိေအာင္ ခုိင္းတာ ဘယ္ခုိင္းရက္ပါ့မလဲကြာ<br> ဒီအ႐ြယ္ေလး ဒါေၾကာင့္ သူနဲ႔ တန္တဲ့ ေရသန္႔ဗူးေလး ဝယ္ခုိင္းတာ ဘာညာပဲ ခုိင္းတယ္။<br> ပုိက္ဆံ ဒီအတုိင္းေပးရင္ သူေတာင္းစား ျဖစ္သြားမွာစုိးလုိ႔ ေငြကုိ<br> ေတာင္းတုိင္းရရင္ သူေတာင္းစားျဖစ္သြားမွာစုိးတယ္ ငါ့တူရ အဲဒါေၾကာင့္"<br> "ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဒါကုိ လက္ခံတယ္။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ သူ႔ဘဝကုိ ၾကည့္ရတာ<br> အဆင္မေျပဘူး စိတ္ထဲ မေကာင္းလုိက္တာ"<br> "ဒါကေတာ့ ငါ့တူရယ္ ဒီလုိပဲ သူ႔လုိ ကေလးမ်ဳိး တုိ႔ႏုိင္ငံမွာ အမ်ားၾကီးပဲ<br> မင္းသိတဲ့အတုိင္းပဲ"<br> "အင္း . . ."<br> ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ ခနေနေတာ့ ညေနေစာင္းသြားျပီး ဟုိကေလးကေတာ့<br> ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ ေဆာ့ေနတယ္ ျပန္ေတာ့မယ္ဆုိျပီး ႏႈတ္ဆက္ေတာ့ "ေဘာက်ိ နက္ဖန္<br> လာဦးမွာလားတဲ့" ေအးကြာလုိ႔ တုိတုိတုတ္တုတ္ေျဖျပီး သူ႔ေခါင္းေလးကုိ ပြတ္ျပီး<br> ႏႈတ္ဆက္လုိက္တယ္။ လူက စြပ္က်ယ္အၾကီးၾကီးဝတ္ထားတယ္ ႏွပ္ခ်ီးကတြဲေလာင္းနဲ႔ ဒါနဲ႔<br> ကားထဲက တစ္႐ွဴးထုတ္ျပီး ႏွပ္သုတ္ေပးလုိက္တယ္။ ျပီးေတာ့ ကားေပၚမွာပါတဲ့<br> အ႐ုပ္ကေလးတစ္႐ုပ္ေပးျဖစ္လုိက္တယ္။ အေဖကေတာ့ ဘာမွ မေျပာဘူး ကၽြန္ေတာ့္ကုိပဲ<br> ၾကည့္ေနတယ္။ သားအဖႏွစ္ေယာက္လမ္းေပၚမွာ စကားမေျပာျဖစ္ဘူး။ အိမ္ျပန္ေရာက္ျပီး<br> သူငယ္ခ်င္းေတြက ဖုန္းဆက္ေခၚေတာ့ လာခဲ့ေလဆုိျပီး ေျပာလုိက္တယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ<br> ေရာက္လာေတာ့ ဟုိေျပာဒီေျပာနဲ႔ ဘီယာဆုိင္ေရာက္သြားတယ္။ စမ္းေခ်ာင္းက ယူနန္ေပါ့<br> ထုံးစံအတုိင္းေပါ့။ စိတ္ကညစ္ေနေတာ့ ေသာက္ျပီးရင္ေသာက္ေလ့႐ွိတာကုိး။ ကားပါကင္<br> အထဲမွာ မရေတာ့အျပင္မွာ ရပ္လုိက္တယ္။ ကားေပၚက ဆင္းေတာ့ "ေဘာက်ိ" ဆုိျပီး<br> ေခၚသံၾကားလုိ႔ ၾကည့္လုိက္တာ လားလားလား ညေနက ဆရာသမားျဖစ္ေနတယ္။ "ေဟ့ေကာင္<br> မျပန္ေသးဘူးလား ဆုိေတာ့" ျပန္မွာတဲ့ သူ႔အေမကုိ ေစာင့္ေနတာတဲ့။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ<br> ေရသန္႔ဗူးေတြ ေကာက္ေနတဲ့ မိန္းမတစ္ေယာက္ကုိ ေတြ႔လုိက္တယ္။<br> ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေငးေနတယ္။ ျပီးေတာ့<br> ခ်ာတိတ္ထြက္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဆုိင္ထဲကုိ ဝင္လာတယ္။<br> ဆုိင္ထဲမွာထုိင္ေနရင္းနဲ႔ ဘီယာမွာတယ္ ေသာက္မယ္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းက ေမးတယ္။<br> ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပလုိက္တယ္ ညေနက အျဖစ္အပ်က္ကို အကုန္လုံး တိတ္သြားတယ္<br> ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး။ ဘီယာ လာခ်ေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေျပာလုိက္တယ္။<br> "ငါတုိ႔ေသာက္တာ တုိက္ဂါး တစ္လုံး ၁၃၀၀ ေပးရတယ္ တေန႔ကုိ တစ္ေယာက္ ၅<br> လုံးေလာက္ေသာက္တယ္။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ ဟုိကေလးအေနနဲ႔ဆုိ ဘယ္ႏွစ္ရက္သုံးလုိ႔ရမလဲ"<br> အဲဒီ့လုိလဲ ေျပာလုိက္ေရာ ဘယ္ေကာင္မွ မလႈပ္ေတာ့ဘူး ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္လဲ<br> ျမဳိမက်ေတာ့ဘူး အဲဒီ့ေန႔က ဘီယာ တစ္ခြက္စီေလာက္ပဲေသာက္တယ္ တုိင္ပင္စရာ မလုိဘူး<br> ျပန္မယ္ဆုိျပီး ထျပန္တယ္။ စိတ္ထဲမွာလဲ တေန႔ကုိ ငါးရာ ႐ွာရတယ္ဆုိတဲ့<br> ဟုိခ်ာတိတ္ကုိပဲ ျမင္ေနမိတယ္။<br> <br> ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ တေန႔ကုိ ေငြဘယ္ေလာက္ ျဖဳန္းတီးမိျပီလဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔<br> ျဖဳန္းတဲ့ေငြေတြနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ လူေတြ ဘယ္ေလာက္ကယ္ႏုိင္မလဲ ခင္ဗ်ားတုိ႔<br> စဥ္းစားၾကည့္ အသက္က ၄ ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ တေန႔ ငါးရာ တဲ့ စဥ္းစားစမ္းဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္<br> ကုိယ့္ဘာသာစိတ္ဓါတ္က်တာလဲ ေပ်ာက္သြားတယ္။ အဲဒီ့ကေလးရဲ႕ အားမာန္ေတြ<br> ကၽြန္ေတာ့္ကုိယ္ထဲ စီးဝင္လာတယ္။ သူေနတတ္တယ္ ေနေပ်ာ္ေအာင္ေနတယ္။<br> အ႐ြယ္နဲ႔ေသာကမမွ်ဘူး ဒါေပမယ့္ ေလာကဓံကုိ ခံႏုိင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘာလုိ႔<br> မခံႏုိင္ရမွာလဲ ေနာက္တစ္ခု ကၽြန္ေတာ္ ေငြကုိ ပုိ႐ွာဖုိ႔ လုိလာတယ္။ ဟုတ္တယ္<br> ပုိက္ဆံ႐ွိရင္ ခုနကလုိ ကေလးေတြကုိ အမ်ားၾကီး ျပဳစုေစာင့္ေ႐ွာက္လုိ႔ရမယ္။ ကဲ<br> စဥ္းစား။ ခင္ဗ်ား တစ္ေန႔ ဘယ္ေလာက္သုံးေနသလဲ ဘယ္ေလာက္ျဖဳန္းေနလဲ ခင္ဗ်ား<br> စိတ္ဓါတ္က်စရာက ဘယ္ေလာက္ၾကီးသလဲ စဥ္းစား။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ စဥ္းစားလုိ႔ျပီးျပီ<br> က်န္တဲ့သူေတြ ဆက္စဥ္းစားေစခ်င္တယ္။ ဒါပါပဲဗ်ာ အခုလုိ ျပန္ေျပာရတာေတာင္<br> ေမာလွျပီ။ နားထဲမွာ တစ္ခုခု လုပ္ေတာ့မယ္ဆုိတုိင္း "ေဘာက်ိ" ဆုိတဲ့ သူ႔အသံပဲ<br> ၾကားၾကားေနတယ္။<br>---------------------------------------<br>.....................................................................<br>အီးေမးလ္က ရတာေလး ျပန္ရွဲတာပါ.....<br> <font color="#888888"><br></font></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-2112121438892168030?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-22965680700963401532009-05-04T07:37:00.001-07:002009-05-04T07:37:53.257-07:00ကဲ.....<br>ဘာလုိလိုနဲ႔ နာဂစ္ေတာင္ တစ္ႏွစ္ျပည့္ခဲ့ၿပီပဲ....<br>ကုိယ့္အျမင္ေလး ေျပာၾကည့္မယ္....<br>ဒီတစ္ႏွစ္လံုးလုံုး ... အဖြဲ႕အစည္းေပါင္းစံုက ပုိက္ဆံေပါင္းမ်ားစြာနဲ႔ ကူညီလာလုိက္ၾကတာ...<br>အခုေကာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေအာင္ျမင္ေနပီလဲ.....<br> ရာခုိင္အေနနဲ႔ဆုိ သံုးပံုတစ္ပံုပဲ ေအာင္ျမင္ေနပါေသးသတဲ့.....<br>တဲစုတ္ေတြမွာ တာလပတ္မိုးေလးေတြနဲ႔ပဲ ရွိေနတုန္းပဲ.....<br>ဆုိေတာ့ ဒါက ေမးစရာ တစ္ခုျဖစ္လာတယ္....<br><font size="4"><span style="color: rgb(255, 153, 0);">ဘာေၾကာင့္လဲ....</span></font><br> အဓိကကေတာ့ NGO ေတြေၾကာင့္ပဲ..လုိ႔ ထင္တယ္...<br>သူတို႔ေတြက ေနရာလုၾကတာ......<br>NGO အခ်င္းခ်င္းမတုိင္ပင္ပဲ ကုိယ့္ပေရာဂ်က္ရေရးသာ လုပ္ေနၾကလို႔ပဲ....<br>ဒီမွာ ဘာအဖက္တင္လဲဆုိေတာ့ ....<br>အဲဒီက လူထုစိတ္ထဲမွာ .... အဖြဲ႕အစည္းေတြလာရင္ တစ္ခုခုရမွာပဲ ဆုိတဲ့စိတ္က ၀င္သြားတယ္....<br> ဒီေတာ့ လာတုိင္းေတာင္းဖို႔ပဲ စဥ္းစားၾကၿပီး...ရွိထားတာေတြကုိေတာင္ ဖြက္ထားၾကတယ္....<br>ဒီစိတ္ကုိလည္း ျပဳျပင္ဖုိ႔ လိုေနၿပီ....<br>....................<br>ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာကုိ လြတ္လပ္စြာ သေဘာထားကြဲလြဲခြင့္ရွိတယ္....<br>ဒါက ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကို ေျပာတာပဲ....ကၽြန္ေတာ့္ခံစားခ်က္ကုိ ေျပာတာပဲ....<br> ......<br>ဘာပဲေျပာေျပာ....တစ္ႏွစ္သားေလးအတြက္ အခ်စ္မ်ား ေပးၾကပါဦးလို......<br><br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-2296568070096340153?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-21150567275808001472009-05-01T07:33:00.001-07:002009-05-01T07:33:27.840-07:00ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ ေကာင္းတယ္။ မန္က်ည္းယို၊ ဇီးယို၊ မက္မန္းေပါင္း၊<br>ေဂြးသီးခ်ဉ္စပ္၊ ေရွာက္ေပါင္း ဘာစားမလဲ စားခ်င္တာစား။<br>လက္တြန္းလွည္းထဲထည့္ အဖံုးမပါ ဘာမပါနဲ႔ ေလဓာတ္ ေရဓာတ္ ေနဓာတ္ကို သဘာဝက်က်<br>ရယူထားတဲ့ ျမန္မာႀကိဳက္ သြားရည္စာေလးေတြ။ ဘာ မဆလာေတြသံုး၊ ဘာ<br>အေရာင္တင္မႈန္႔ေတြသံုး၊ ဘာ ငံျပာရည္ေတြ သံုးထားလည္းေတာ့ မသိဘူး။<br>ခ်ဉ္ငန္စပ္ ေရာင္းေနတဲ့လူရဲ႕ ေခၽြးစက္ေတြေတာင္ ပါခ်င္ပါဦးမွာ။ ဘယ္ေလာက္<br>သဘာဝနဲ႔ နီးစပ္သလဲ။ ႏိုင္ငံျခားမွာ ရလို႔လား။ ေတြေဝမေနနဲ႔ တရုတ္တန္းသြား<br>တုတ္ထိုးေလး စားၾကည့္လိုက္ဦး။ ဝက္တစ္ေကာင္လံုး အေမႊးေတာင္ စားမရလို႔<br>ခ်န္ထားရတာ။ ဘာနဲ႔ ေသလို႔ ေသမွန္းမသိတဲ့ ဝက္ေတြလည္း ပါခ်င္ပါဦးမွာပဲ။<br>အရသာ ရွိေလစြ။ မေန႔က တေန႔က ေရာင္းမကုန္တဲ့ အသားေတြလည္း ေရာထည့္ မူးမူးနဲ႔<br>တြယ္သာ တြယ္လိုက္။ ဘာမွေတာင္ သိလိုက္မွာ မဟုတ္ဘူး။<p>တုတ္ထိုးစားၿပီး အဆီတစ္ေနရင္ လမ္းေဘးက ေဖ်ာ္ရည္ေလး ဝယ္ေသာက္လိုက္ဦး။<br>ဟိုကိုင္ဒီကိုင္ ကိုင္ထားတဲ့ လက္ေလးနဲ႔ အားပါးတရ ညႇစ္ေဖ်ာ္ထားတဲ့<br>သံပုရာသီး ေဖ်ာ္ရည္ေလးကို ဘာေရနဲ႔ လုပ္ထားမွန္း မသိတဲ့ ေရခဲနဲ႔ ခပ္ဆဆေမႊ၊<br>အခါတစ္ေသာင္းေလာက္ ေဆးထားၿပီးသား ခြက္ေဆးရည္နဲ႔ ေဆးထားတဲ့<br>ဖန္ခြက္မွာထည့္။ ေမာ့ေပေရာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္။ ေတာ္ၿပီလား ႀကံရည္ေလးလည္း<br>ေသာက္သြားဦး။ ယင္ေကာင္က တေလာင္းေလာင္းနဲ႔ အဖတ္စစ္တဲ့ အဝတ္က ဘယ္ႏွစ္ရက္<br>မေလွ်ာ္ဘဲထားတဲ့ လက္ႏွီးစုတ္မွန္း မသိဘူး။ ႀကံေတြ ဘယ္က ယူလာသလဲ ဆိုတာလည္း<br>ၾကည့္လိုက္ဦး ေျခနင္းပတ္မွာ ပိုးလိုးပက္လက္။ ေျမဓာတ္ကို အျပည့္အဝ<br>ယူထားတာ။ ရလား စကၤာပူမွာ။ ၾကာပါတယ္ အဆင္ေျပတုန္း လက္သုပ္စံုေလးပါ<br>ဆြဲလိုက္။ ကားေတြက ေဘးနားမွာ တဝီဝီ၊ လက္တဝါးစာ ထိုင္ခံုေပၚက<br>ကၽြံထြက္ေနတဲ့ဖင္ ကားနဲ႔ မခ်ိတ္မိရင္ ကံေကာင္း။ အမယ္ ငရုတ္ဆီေတြမ်ား<br>ဘယ္သူက တားထားထား စားေနၾကတာက တရႊဲရႊဲနဲ႔ နီရဲေနတာပဲ။ နယ္ဖတ္ေနတဲ့ လက္ႀကီး<br>ၾကည့္ျပန္ေတာ့ ဂ်ံဳနယ္သမား လိုပဲ။ တခါနယ္ၿပီးတိုင္း ပလံုဆို ေဘးနားက<br>ေရပံုးခပ္စုတ္စုတ္ထဲ လက္ကို ဆင္းစိမ္လိုက္ေသးတယ္။ ၿပီးရင္ ဂ်ီးဗလပြနဲ႔<br>လက္ႏွီးစုတ္ကို သုတ္တယ္။ ကံေကာင္းရင္ အန္တီ ႏွံ႔ႏွံ႔ေလး နယ္ေပးေနာ္။ ဒါမွ<br>စားေကာင္းတာဆိုတဲ့ ေသာက္ပ်င္းထူထူ မိန္းမေတြကို စားရင္းေသာက္ရင္း<br>ေငးလို႔ရေသးတယ္။<p>ဒါေပမယ့္လည္း အဲလိုေနရာေတြ သိပ္ၾကာၾကာမေနနဲ႔။ လူဗြက္ေပါက္ေနတဲ့<br>လမ္းတေလွ်ာက္ ေၾကာ္ေလွာ္ေနၾကတဲ့ ဆီပူအိုးေတြ ဆီပူအိုးေတြဆိုတာ။<br>ဖိုင္နယ္ဒစ္စတီေနရွင္း ေနာက္ဆက္တြဲေတြ ျမန္မာျပည္မွာ ရိုက္ေကာင္း<br>ရိုက္ေနရဦးမယ္။ အိမ္ျပန္တဲ့အခါလည္း လမ္းေလွ်ာက္ျပန္ဖို႔ေတာ့<br>မစဉ္းစားနဲ႔။ ကားေပၚကေန ျပစ္ခနဲ ေထြးလိုက္တဲ့ ကြမ္းေသြးေတြ သလိပ္ဖတ္ေတြ<br>ထိေနမယ္။ လိုင္းကားေလးနဲ႔ျပန္။ ကားနဲ႔ ျပန္တယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဟိုဟိုဒီဒီ<br>ေလွ်ာက္မကိုင္နဲ႔ဦး၊ သူမ်ားရဲ႕ ပီေကဖတ္ေတြ၊ ခၽြဲေတြ လက္မွာ ေပကုန္မယ္။<br>အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ညဘက္ အင္စတန္႔ ေကာ္ဖီေလးလည္း ေသာက္လိုက္ဦး။ ဘာဓာတ္ေတြ<br>ဘယ္လိုအခ်ိဳးနဲ႔ ပါေနမွန္းေတာ့ မသိဘူး။ ေသာက္ေကာင္းတာပဲ။ ေသကာမွ ေသေရာ။<br>ေၾကာ္ျငာထားတာေတြကလည္း အလြန္။ မ်ိဳမခ်ပါနဲ႔ ငံုထားပါ ဆိုလား ဘာလား။<br>ထားေတာ့ ေကာ္ဖီမႀကိဳက္ရင္ ဘီယာဆိုင္သြား။ အိမ္မွာေနလဲ မီးပ်က္ေနမွာပဲ။<br>မထူးဘူး လင္းလင္းခ်င္းခ်င္း ရွိတဲ့ ဘီယာဆိုင္ေလးသြားၿပီး<br>အခ်ိန္ျဖဳန္းလိုက္။ တစ္ခြက္ ၇၀၀ ေသာက္လိုက္စမ္းပါ ၆ခြက္ေလာက္ေတာ့။<br>ဘာအေရးလဲ။ အသားကင္ေတြ စားရင္ ကင္ဆာျဖစ္တယ္ဆိုတာ မိုးလံုးျပည့္<br>မုသာဝါဒေတြပဲ ျဖစ္မွာပဲ။ ဒီေတာ့ ဝက္နံကင္ေလး၊ ၾကက္ဖင္ဆီဖူးကင္ေလး၊<br>ငါးကင္ေလး နဲ႔ ဆြဲပစ္လိုက္။ အခ်ိန္မေတာ္ ျပန္လာလို႔ အိမ္က<br>တံခါးမဖြင့္ေပးဘူးလား။ အႏွိပ္ခန္း သြားအိပ္လို႔ ရေသးတယ္။ မိႈလိုေပါက္ေနတာ<br>ဘာအေရးလဲ။ ဝါသနာပါရင္ ဝါသနာပါရင္.. အင္း အခန္းထဲ ထမင္းဟင္း မွာစားလို႔<br>ရေသးတယ္လို႔ ေျပာမလို႔။<p>ကဲ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီး စာအုပ္ေလးဖတ္ရင္း ခံတြင္းေလးဟာလာရင္ လက္ဖက္သုတ္ေလး<br>ဝါးခ်င္ဝါးလို႔ ရေသးတယ္။ ေအာင္မေလး ဆိုးေဆးေတြ စိမ္ေဆးေတြဆိုတာ အခုမွ<br>ေၾကာက္ေနၾကတာ ကိုယ့္လူ။ တျမန္ႏွစ္က က်ဳပ္ႀကီးေတာ္ႀကီး ေသတုန္းက<br>ဘာမွန္းေတာင္ မသိလိုက္ဘူး။ ဒီလိုပဲ ဘာမွ မသိေသးေတာ့ ေသရိုးေသစဉ္ေပါ႔။<br>ေျမခ်ေတာ့ေတာင္ သူႀကိဳက္တတ္တဲ့ လက္ဖက္ေလး ထည့္ေပးလိုက္ေသးတယ္။<br>လက္ဖက္သားေလးေတြဆိုတာ ဝင္းလို႔။ အၫြန္႔ေလးေတြဆိုတာ ေတာင့္လို႔ ေကာ့လို႔။<br>အေလာင္းျပန္တူးၿပီး တရားစြဲရ အခုဆို ႏိုင္ခ်င္ႏိုင္ဦးမွာပ။ ဘာအေရးလဲ။<br>ကိုယ္ႀကိဳက္တာေလးစားၿပီး ေသသြားတာ ေက်နပ္စရာႀကီး မဟုတ္ဘူးလား။<br>ႏိုင္ငံျခားမွာ အဆင့္ဆင့္ စစ္ေဆးမႈေတြနဲ႔ စည္းကမ္းေတြက တင္းက်ပ္၊<br>စနစ္ေတြက ျမင့္မား ခင္ဗ်ားတို႔ စားခ်င္တာ စားရလို႔လား။ တစ္ေန႔ထမင္း<br>တစ္ေန႔ဟင္း ကိုယ္တိုင္ ေဈးသြားၿပီး ဝယ္ၾကည့္လိုက္ဦး။ Wet Market<br>ဆိုတာကို ဗြက္မားကတ္လို႔ နာမည္ေတာ့ တလြဲေတြ လာမေပးၾကနဲ႔။<br>သားေဈးငါးေဈးသြားတာ ဟန္လုပ္ဖို႔မွ မလိုတာ။ အသက္ေလး ေအာင့္တတ္ရင္<br>ေျခဖ်ားေလးေထာက္ၿပီး သြားတတ္ရင္၊ နားသည္းခံႏိုင္ရင္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္<br>အကုန္ရတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းတဲ့ ေရႊႏိုင္ငံလဲ။ ျမန္မာျပည္မွာ ေနရတာ<br>ေကာင္းတယ္။ ဆက္ေရးခ်င္ေပမယ့္ မီးပ်က္ေနလို႔ ဒီေလာက္နဲ႔ပဲ ရပ္လိုက္တယ္။<p>အီးေမးလ္က ရတာေလး ျပန္ရွဲတာပါ....<br>ကၽြန္ေတာ္လို႔ပဲ စင္ကာပူျပန္ေလးတစ္ေယာက္ ထင္ပါတယ္...ငွဲငွဲငွဲ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-2115056727580800147?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-87469690797275979242009-03-09T05:50:00.001-07:002009-03-09T05:50:55.293-07:00<br><br><div class="gmail_quote">---------- Forwarded message ----------<br>From: <b class="gmail_sendername">phyotheint aung</b> <span dir="ltr">&lt;<a href="mailto:phyotheintta@gmail.com">phyotheintta@gmail.com</a>&gt;</span><br> Date: 2009/2/15<br>Subject: Fwd: စင္ကာပူရင္နာသူ<br>To: my young fat brother &lt;<a href="mailto:waipa91@gmail.com">waipa91@gmail.com</a>&gt;, sawnandi &lt;<a href="mailto:sawnandi@gmail.com">sawnandi@gmail.com</a>&gt;, saw gangster &lt;<a href="mailto:saw4ni@gmail.com">saw4ni@gmail.com</a>&gt;, Zinmar Lynn &lt;<a href="mailto:zinmarlynn@gmail.com">zinmarlynn@gmail.com</a>&gt;, <a href="mailto:zinnayemon@gmail.com">zinnayemon@gmail.com</a>, Hnin Yu Aung &lt;<a href="mailto:angleprincess1@gmail.com">angleprincess1@gmail.com</a>&gt;, <a href="mailto:m.mayphyu@gmail.com">m.mayphyu@gmail.com</a>, <a href="mailto:eaintso@gmail.com">eaintso@gmail.com</a>, ayethandabo &lt;<a href="mailto:ayethandabo@gmail.com">ayethandabo@gmail.com</a>&gt;<br> <br><br>---------- Forwarded message ----------<br> From: Theint Thinzar &lt;<a href="mailto:tthinzar@gmail.com">tthinzar@gmail.com</a>&gt;<br> Date: 2009/2/15<br> Subject: Fwd: စင္ကာပူရင္နာသူ<br> To: <a href="mailto:phyotheintta@gmail.com">phyotheintta@gmail.com</a><br> <br> <br> <br> <br> ---------- Forwarded message ----------<br> From: Theint Thinzar &lt;<a href="mailto:tthinzar@gmail.com">tthinzar@gmail.com</a>&gt;<br> Date: 2009/2/15<br> Subject: Fwd: စင္ကာပူရင္နာသူ<br> To: Thiha Min Htun &lt;<a href="mailto:thihaminhtun@gmail.com">thihaminhtun@gmail.com</a>&gt;, <a href="mailto:sweetispy@gmail.com">sweetispy@gmail.com</a>, Ko<br> Kyaw Min Tun &lt;<a href="mailto:kyawminhtun7@gmail.com">kyawminhtun7@gmail.com</a>&gt;, Sandy<br> &lt;<a href="mailto:gar.sparklingsmiles@gmail.com">gar.sparklingsmiles@gmail.com</a>&gt;, Ma Sandar Wynn Shein<br> &lt;<a href="mailto:sandawynn@gmail.com">sandawynn@gmail.com</a>&gt;, Ko Thu Min Hlaing KMD<br> &lt;<a href="mailto:thuminhlaing@googlemail.com">thuminhlaing@googlemail.com</a>&gt;, Ma Zun Moe Phyu &lt;<a href="mailto:julyzune@gmail.com">julyzune@gmail.com</a>&gt;,<br> Ko Ye Win Soe &lt;<a href="mailto:yewinsoe95@gmail.com">yewinsoe95@gmail.com</a>&gt;, Hnin Yuu Aung<br> &lt;<a href="mailto:angleprincess1@gmail.com">angleprincess1@gmail.com</a>&gt;, Ma Cho &lt;<a href="mailto:epuu3040@gmail.com">epuu3040@gmail.com</a>&gt;,<br> <a href="mailto:zarchiethantun@gmail.com">zarchiethantun@gmail.com</a>, <a href="mailto:mia.yadanar@gmail.com">mia.yadanar@gmail.com</a>, Chan Min<br> &lt;<a href="mailto:chanmin@gmail.com">chanmin@gmail.com</a>&gt;<br> <br> <br> <br> <br> ---------- Forwarded message ----------<br> From: Michael &lt;<a href="mailto:znnamjohn@gmail.com">znnamjohn@gmail.com</a>&gt;<br> Date: 2009/2/12<br> Subject: စင္ကာပူရင္နာသူ<br> To: <a href="mailto:arthur.p12@gmail.com">arthur.p12@gmail.com</a>, <a href="mailto:xiaochangster@gmail.com">xiaochangster@gmail.com</a>, A sAn<br> &lt;<a href="mailto:moonstar895@gmail.com">moonstar895@gmail.com</a>&gt;, a yuu &lt;<a href="mailto:devil.blackmail@gmail.com">devil.blackmail@gmail.com</a>&gt;, aG k0 k0<br> &lt;<a href="mailto:love.skycolour@gmail.com">love.skycolour@gmail.com</a>&gt;, Ag Myint &lt;<a href="mailto:winnaingaung77@gmail.com">winnaingaung77@gmail.com</a>&gt;,<br> albert &lt;<a href="mailto:albertyehtwe@gmail.com">albertyehtwe@gmail.com</a>&gt;, Aung ko 00 &lt;<a href="mailto:hiphopako@gmail.com">hiphopako@gmail.com</a>&gt;,<br> Aung lwin oo &lt;<a href="http://lwin00.ag" target="_blank">lwin00.ag</a>@<a href="http://gmail.com" target="_blank">gmail.com</a>&gt;, B james htwe<br> &lt;<a href="mailto:bejameshtwe9@gmail.com">bejameshtwe9@gmail.com</a>&gt;, bala &lt;<a href="mailto:dr.zzz.69@gmail.com">dr.zzz.69@gmail.com</a>&gt;, bAll gYi<br> &lt;<a href="mailto:aungkoko1972@gmail.com">aungkoko1972@gmail.com</a>&gt;, bar bU gYi &lt;<a href="mailto:sno1978@gmail.com">sno1978@gmail.com</a>&gt;, BO BO<br> &lt;<a href="mailto:bbppmin@gmail.com">bbppmin@gmail.com</a>&gt;, Bo pi &lt;<a href="mailto:bopithree@gmail.com">bopithree@gmail.com</a>&gt;, Boot<br> &lt;<a href="mailto:poormousef16@googlemail.com">poormousef16@googlemail.com</a>&gt;, chan myat &lt;<a href="mailto:silveroak60@googlemail.com">silveroak60@googlemail.com</a>&gt;,<br> Glatt &lt;<a href="mailto:gi.latt@gmail.com">gi.latt@gmail.com</a>&gt;, i thant z!n &lt;<a href="mailto:mgmgthantxin@gmail.com">mgmgthantxin@gmail.com</a>&gt;, k0<br> Han Choo Oo &lt;<a href="mailto:huncho@gmail.com">huncho@gmail.com</a>&gt;, k0 hlaing min<br> &lt;<a href="mailto:hlaingmintun23@gmail.com">hlaingmintun23@gmail.com</a>&gt;, k0 kYaw &lt;<a href="mailto:kyawow@gmail.com">kyawow@gmail.com</a>&gt;, k0 thar ht00<br> &lt;<a href="mailto:martinth.9@gmail.com">martinth.9@gmail.com</a>&gt;, k0 thU &lt;<a href="mailto:kyawthusoe2008@gmail.com">kyawthusoe2008@gmail.com</a>&gt;, k0 zaY yaR<br> Min &lt;<a href="mailto:joseph.abalim@gmail.com">joseph.abalim@gmail.com</a>&gt;, &quot;kaung myat n@ing&quot;<br> &lt;<a href="mailto:kaungmyat1982@gmail.com">kaungmyat1982@gmail.com</a>&gt;, kg sAt &lt;<a href="mailto:wickedkaung4ya@gmail.com">wickedkaung4ya@gmail.com</a>&gt;, Ki kI<br> &lt;<a href="mailto:kyawthureinlwin@gmail.com">kyawthureinlwin@gmail.com</a>&gt;, kO hLa moe &lt;<a href="mailto:moeswe@gmail.com">moeswe@gmail.com</a>&gt;, ko KyaW mG<br> w!n &lt;<a href="mailto:versepsycho@gmail.com">versepsycho@gmail.com</a>&gt;, kO Lay &lt;<a href="mailto:kolay5036@gmail.com">kolay5036@gmail.com</a>&gt;, &quot;ko Pho<br> kh@wer&quot; &lt;<a href="mailto:nayzawhtut@gmail.com">nayzawhtut@gmail.com</a>&gt;, Ko phYo gYi<br> &lt;<a href="mailto:kissinggurami2008@googlemail.com">kissinggurami2008@googlemail.com</a>&gt;, ko tommy &lt;<a href="mailto:linkadepa@gmail.com">linkadepa@gmail.com</a>&gt;, ko<br> zaW wIn laTT &lt;<a href="mailto:yannaingoo@gmail.com">yannaingoo@gmail.com</a>&gt;, kUn tHar<br> &lt;<a href="mailto:saimyatphyoe@gmail.com">saimyatphyoe@gmail.com</a>&gt;, kyaw htut &lt;<a href="mailto:kyawhtut.ko@gmail.com">kyawhtut.ko@gmail.com</a>&gt;, kyaw ko<br> k0 &lt;<a href="mailto:kyawkoko09@gmail.com">kyawkoko09@gmail.com</a>&gt;, Kyaw Min Htet &lt;<a href="mailto:mr.bloodmaster@gmail.com">mr.bloodmaster@gmail.com</a>&gt;,<br> kyAw s0e m0e &lt;<a href="mailto:kyawsoemoe07@gmail.com">kyawsoemoe07@gmail.com</a>&gt;, kYaw z!n 00<br> &lt;<a href="mailto:thawka.naymin@gmail.com">thawka.naymin@gmail.com</a>&gt;, lin hein tun &lt;<a href="mailto:linheintun@gmail.com">linheintun@gmail.com</a>&gt;, m0e<br> sAtT &lt;<a href="mailto:satt.moe@gmail.com">satt.moe@gmail.com</a>&gt;, mG nU &lt;<a href="mailto:digisense7@gmail.com">digisense7@gmail.com</a>&gt;, minn thu<br> khant &lt;<a href="mailto:minnthu.khant@gmail.com">minnthu.khant@gmail.com</a>&gt;, mr sar 00 &lt;<a href="mailto:mrlusoelay@gmail.com">mrlusoelay@gmail.com</a>&gt;,<br> myin thoe &lt;<a href="mailto:myothin1@googlemail.com">myothin1@googlemail.com</a>&gt;, myo thak<br> &lt;<a href="mailto:myothak@googlemail.com">myothak@googlemail.com</a>&gt;, Nay Myo Win &lt;<a href="mailto:natterlay@gmail.com">natterlay@gmail.com</a>&gt;, naye chan<br> &lt;<a href="mailto:shanayechan@gmail.com">shanayechan@gmail.com</a>&gt;, noBle &lt;<a href="mailto:noelmartin1984@gmail.com">noelmartin1984@gmail.com</a>&gt;, nyi naing<br> &lt;<a href="mailto:platonicboy@gmail.com">platonicboy@gmail.com</a>&gt;, PaUng chang &lt;<a href="mailto:happygluck@gmail.com">happygluck@gmail.com</a>&gt;, &quot;pyae<br> sone (ithantzin)&quot; &lt;<a href="mailto:pyaesoneaung.pyaesone@gmail.com">pyaesoneaung.pyaesone@gmail.com</a>&gt;, q sein<br> &lt;<a href="mailto:thurane2004@gmail.com">thurane2004@gmail.com</a>&gt;, sann LiNn Ag &lt;<a href="mailto:sann.gerrard@googlemail.com">sann.gerrard@googlemail.com</a>&gt;,<br> sar saR oo &lt;<a href="mailto:mmg.zzzm@gmail.com">mmg.zzzm@gmail.com</a>&gt;, SayAr aG zAw myInt<br> &lt;<a href="mailto:aung.brave@gmail.com">aung.brave@gmail.com</a>&gt;, &quot;shwe M@n&quot; &lt;<a href="mailto:love.kyawkyaw@gmail.com">love.kyawkyaw@gmail.com</a>&gt;, soe m!n<br> htike &lt;<a href="mailto:soeminhtike@gmail.com">soeminhtike@gmail.com</a>&gt;, SOe Twin oo<br> &lt;<a href="mailto:saytonsoul@googlemail.com">saytonsoul@googlemail.com</a>&gt;, T T T &lt;<a href="mailto:theinthantun77@gmail.com">theinthantun77@gmail.com</a>&gt;, tAr tI<br> &lt;<a href="mailto:tu.aung@gmail.com">tu.aung@gmail.com</a>&gt;, thEt hlAing 0hn &lt;<a href="mailto:daviharrison@gmail.com">daviharrison@gmail.com</a>&gt;, Thi ha<br> &lt;<a href="mailto:thihatunnaung@googlemail.com">thihatunnaung@googlemail.com</a>&gt;, ThU Ya aG &lt;<a href="mailto:blackbook87@gmail.com">blackbook87@gmail.com</a>&gt;, thu<br> ya ag 2 &lt;<a href="mailto:blackcoffin87@gmail.com">blackcoffin87@gmail.com</a>&gt;, tin Lin zaW<br> &lt;<a href="mailto:ayangutemaung@gmail.com">ayangutemaung@gmail.com</a>&gt;, tin mg htwe &lt;<a href="mailto:tmh1234@gmail.com">tmh1234@gmail.com</a>&gt;, tony than<br> hla &lt;<a href="mailto:tonythanhla@gmail.com">tonythanhla@gmail.com</a>&gt;, TTT 1 SUB &lt;<a href="mailto:oo.cherry@gmail.com">oo.cherry@gmail.com</a>&gt;, &quot;Tun<br> @unG&quot; &lt;<a href="mailto:w91601@gmail.com">w91601@gmail.com</a>&gt;, &quot;victor: Khin Maung Htay&quot;<br> &lt;<a href="mailto:victor148@gmail.com">victor148@gmail.com</a>&gt;, vidic &lt;<a href="mailto:vidic.cahoot@gmail.com">vidic.cahoot@gmail.com</a>&gt;, wai phyo<br> &lt;<a href="mailto:kloud1982@gmail.com">kloud1982@gmail.com</a>&gt;, ye win htun &lt;<a href="mailto:yeiwinhtun@gmail.com">yeiwinhtun@gmail.com</a>&gt;, ye` ko 00<br> &lt;<a href="mailto:rapperlayl@gmail.com">rapperlayl@gmail.com</a>&gt;, zaw aung &lt;<a href="mailto:zdouble.boy@gmail.com">zdouble.boy@gmail.com</a>&gt;, zaw han<br> &lt;<a href="mailto:zawhan@gmail.com">zawhan@gmail.com</a>&gt;, zaW my0 chiT &lt;<a href="mailto:lovermon58@gmail.com">lovermon58@gmail.com</a>&gt;, zaw myo thet<br> &lt;<a href="mailto:zawmyothet@gmail.com">zawmyothet@gmail.com</a>&gt;, zaw oo &lt;<a href="mailto:hzawoo18@gmail.com">hzawoo18@gmail.com</a>&gt;, zayAr<br> &lt;<a href="mailto:sunmoonlay@gmail.com">sunmoonlay@gmail.com</a>&gt;, TIN tUn Ag &lt;<a href="mailto:gabrial1978@gmail.com">gabrial1978@gmail.com</a>&gt;,<br> <a href="mailto:xpokemalay@gmail.com">xpokemalay@gmail.com</a>, audrey &lt;<a href="mailto:99audrey@gmail.com">99audrey@gmail.com</a>&gt;, aye myat su<br> &lt;<a href="mailto:ayemyathsu89@gmail.com">ayemyathsu89@gmail.com</a>&gt;, catherine &lt;<a href="mailto:catherineaye79@gmail.com">catherineaye79@gmail.com</a>&gt;, chaw<br> chaw lwin &lt;<a href="mailto:chawchawlwin09@gmail.com">chawchawlwin09@gmail.com</a>&gt;, hsU myAT &lt;<a href="mailto:phaythu@gmail.com">phaythu@gmail.com</a>&gt;,<br> Htut yi mon ag &lt;<a href="mailto:busukayu.00@gmail.com">busukayu.00@gmail.com</a>&gt;, Juli<br> &lt;<a href="mailto:juliangle08@googlemail.com">juliangle08@googlemail.com</a>&gt;, K jAre &lt;<a href="mailto:yoyogirl.jareing@gmail.com">yoyogirl.jareing@gmail.com</a>&gt;,<br> khin &lt;<a href="mailto:khin99@gmail.com">khin99@gmail.com</a>&gt;, lwin hnin swe &lt;<a href="mailto:lwinhninswe@gmail.com">lwinhninswe@gmail.com</a>&gt;, lwin<br> lwin hTun &lt;<a href="mailto:lwinlwinh@gmail.com">lwinlwinh@gmail.com</a>&gt;, lwin lWin maw &lt;<a href="mailto:lwin2maw@gmail.com">lwin2maw@gmail.com</a>&gt;,<br> &quot;m@ Thinzar&quot; &lt;<a href="mailto:tthinzar@gmail.com">tthinzar@gmail.com</a>&gt;, &quot;m@ yu&quot; &lt;<a href="mailto:mayuyunaing@gmail.com">mayuyunaing@gmail.com</a>&gt;, ma<br> gYi &lt;<a href="mailto:kaaw75@gmail.com">kaaw75@gmail.com</a>&gt;, ma htike &lt;<a href="mailto:hninn74@gmail.com">hninn74@gmail.com</a>&gt;, ma khin may htay<br> &lt;<a href="mailto:khinmay.h@gmail.com">khinmay.h@gmail.com</a>&gt;, mA pOnt &lt;<a href="mailto:pontpont79@gmail.com">pontpont79@gmail.com</a>&gt;, ma Su<br> &lt;<a href="mailto:suyadana@googlemail.com">suyadana@googlemail.com</a>&gt;, ma thazin &lt;<a href="mailto:thazinoo1978@gmail.com">thazinoo1978@gmail.com</a>&gt;, Moe m0e<br> &lt;<a href="mailto:bamboo08@gmail.com">bamboo08@gmail.com</a>&gt;, Myat Noe Su &lt;<a href="mailto:sonesone90@gmail.com">sonesone90@gmail.com</a>&gt;, Nang nAnG<br> &lt;<a href="mailto:nangyaihkam@gmail.com">nangyaihkam@gmail.com</a>&gt;, nectar &lt;<a href="mailto:nectar19@gmail.com">nectar19@gmail.com</a>&gt;, oh maR zaw<br> &lt;<a href="mailto:ohlay.zaw@gmail.com">ohlay.zaw@gmail.com</a>&gt;, pont pont &lt;<a href="mailto:aagirllay2@gmail.com">aagirllay2@gmail.com</a>&gt;, pooh<br> &lt;<a href="mailto:phyu.hinn@gmail.com">phyu.hinn@gmail.com</a>&gt;, Teacher &lt;<a href="mailto:htayhtay99@gmail.com">htayhtay99@gmail.com</a>&gt;, Thet Latt Nan<br> De &lt;<a href="mailto:thetlattnande@gmail.com">thetlattnande@gmail.com</a>&gt;, Thiri &lt;<a href="mailto:thiri0126@gmail.com">thiri0126@gmail.com</a>&gt;, wai wAi<br> &lt;<a href="mailto:miengelay89@gmail.com">miengelay89@gmail.com</a>&gt;, win thazin oo &lt;<a href="mailto:winthazinoo@gmail.com">winthazinoo@gmail.com</a>&gt;, wityee<br> &lt;<a href="mailto:wityee99@gmail.com">wityee99@gmail.com</a>&gt;, wyaing myat noe &lt;<a href="mailto:koeibito.angel.13@gmail.com">koeibito.angel.13@gmail.com</a>&gt;,<br> Y!n M!n 00 &lt;<a href="mailto:yinminno@gmail.com">yinminno@gmail.com</a>&gt;<br> <br> <br> <br> <br> ကြင္းစ္ေတာင္းက မင္းအေၾကာင္းကို စဥ္းစားမိေတာ့… အိစ္ကုတ္မွာ<br> ငပိဖုတ္နဲ႔တူတဲ့ မင္းမ်က္ႏွာကို စနမ္းတာကို သတိရမိတယ္ ။<br> <br> မရီနာေဘးမွာ မဒီကညာေလးနဲ႔ အထင္လြဲေတာ့ ဒီတခါေ၀းျပီလို႔ မင္းေျပာခဲ့့တာေလ ။<br> ဂ်ဴေယာင္းမွာ မင္း.. ပူေဖာင္း လိုခ်င္တယ္ဆိုလို႔ ကို စုေဆာင္းထားတဲ့<br> ေငြေလးနဲ႔ ၀ယ္ေပးခဲ့တယ္ေလ..။ ျပီးေတာ့ အတန္းသြားမတက္ဘဲ.. စမ္းမားဆက္မွာ<br> မရမ္းျပားအစပ္ ၀ယ္စားမိလို႔ လဗမ္းဒါးမွာ<br> <br> ၀မ္းသြားတာေတြေရာ ေမ့ျပီလား ။ ေအာခ်က္ေရာက္ေတာ့ ငါ့ကို<br> အေျပာမညက္လို႔ဆိုျပီး မင္း ေဘာတစ္ခ်က္ကန္လိုက္တာ အခုထိ<br> အေၾကာညက္ေနတုန္းပဲကြယ္ ။<br> <br> တခါ..ဒိုဗာမွာ ခ်ိန္းထားတုန္းက အကိုမလာလို႔ဆိုျပီး ငိုရွာေတာ့<br> ဟာသအတိုအထြာနဲ႔ု ဂ်ိဴကာလို လုပ္ျပီး ေခ်ာ့ခဲ့တာ မွတ္မိေသးရဲ႕႔လား ။<br> အဲဒီတုန္းက ငိုလိုက္တာမ်ား..ကလက္ကီးဘက္က်ေ<br> တာ့ ႏွပ္ခ်ီးထြက္က်လို႕ဆိုျပီး မင္း အရွက္ၾကီးရွက္ရတယ္ေလ..၊<br> ကိုယ္အလိုက္မသိဘဲ၇ယ္မိလို႔ လက္သီးတစ္ခ်က္သမ ခံလိုက္ရေသးတယ္..ဟီးဟီး ။<br> ဘြန္ေလးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ခြ်န္ေပးတာနဲ႔ပဲ မင္းနဲ႔ျပတ္မလိုျဖစ္သြားေသးတယ္<br> ။ လိပ္စိုက္ေရာက္ေတာ့ ကိုယ့္ပုခံုးေပၚ မင္း အိပ္ငိုက္ေနတုန္း မင္းအကိုနဲ႔<br> ထိပ္တုိက္ေတြ႕တာ ကိုယ္ဘာလုပ္ရမွန္းမသိ စိတ္အိုက္ခဲ့ရေသးတယ္ ။<br> တိုဖားရိုးမွာ မင္းကို ဟိုၾကားတိုးမိလို႔ အကိုတအားဆိုးတယ္ဆိုျပီး<br> စိတ္တိုတိုနဲ႔ မူေနတာမ်ား…။ ဘူးဂစ္မွာ ႏွစ္ဦးေမတၱာ ျပတ္သုဥ္းလို႔ ရင္ထဲ<br> ဆူးနစ္ကာ အသက္ဆံုးေတာ့မလို နာက်င္ခဲ့ရပါတယ္္။ ရက္ေဟးမွာ<br> လက္ကေလးကိုင္မိလို႔ ရွက္ရွက္နဲ႔ ထြက္ေျပးတာေတြ ၊ စီးတီးေဟာမွာ<br> တဟီးဟီးေျပာခဲ့တာေတြ ၊ ေဂလမ္းမွာ အေသနမ္းခဲ့တာေတြ ျပန္စဥ္းစားရင္း<br> အယ္ဂ်ဴးနစ္အေရာက္ တကယ္အရူးျဖစ္ေလာက္ေအာင္ ခံစားခဲ့ရပါျပီ ..။<br> <br> တခ်ိန္က အတိတ္ပံုေတြကိုသတိရရင္း..ေလာကၾကီးကို စိတ္ကုန္လို႕<br> ဘုန္းၾကီး၀တ္ဖို႔အၾကံအစည္နဲ႔ ခ်န္ဂီကေန ျမန္ျပည္ကို..ျပန္ျပီ အခ်စ္ရယ္..<br> :&#39;(<br> <br> (ငါမွတ္မိတဲ့ အမ္အာတီလည္း ဒီေလာက္ပဲရွိတယ္)<br> </div><br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-8746969079727597924?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-65630224783806374112009-03-07T22:36:00.001-08:002009-03-07T22:36:40.276-08:00<br><br><div class="gmail_quote">---------- Forwarded message ----------<br>From: <b class="gmail_sendername">David JDH</b> <span dir="ltr">&lt;<a href="mailto:sawjdhilson@gmail.com">sawjdhilson@gmail.com</a>&gt;</span><br> Date: 2009/3/7<br>Subject: Fwd: ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ေရွးဦးသမိုင္းအက်ဥ္း<br>To: lizard bma &lt;<a href="mailto:lizardbma@gmail.com">lizardbma@gmail.com</a>&gt;, <a href="mailto:hkanyaw@gmail.com">hkanyaw@gmail.com</a>, eh dah &lt;<a href="mailto:hktehmoodah@googlemail.com">hktehmoodah@googlemail.com</a>&gt;, Saw 4Ni &lt;<a href="mailto:saw4ni@gmail.com">saw4ni@gmail.com</a>&gt;, Saw Nyi Nyi &lt;<a href="mailto:sawnyinyi@gmail.com">sawnyinyi@gmail.com</a>&gt;, <a href="mailto:sawpauk@gmail.com">sawpauk@gmail.com</a><br> <br><br><br><div class="gmail_quote"><br><br><font size="4"><font size="6"><span style="color: rgb(0, 0, 153);">အဲၪ္နပွzကလု၁္ </span></font></font> <br>သင့္လူမ်ဳိးေတြဘဝ ဘယ္လိုအႏိုင္က်င့္ခံေနရလဲ <a href="http://picasaweb.google.com/sawmyatminaye/ForDKBA#5296902548569900098" target="_blank">ဒီမွာ</a> ၾကည့္ပါ။<br> <br><b><font style="color: rgb(255, 0, 0);" size="4">ကရင္ လူမ်ဳိးမ်ားဧ။္ သမိုင္းအက်ဥ္း</font></b><br><br>Thursday, January 22, 2009<a name="11fe20b6fce623ea_11fe1fb4efd249c2_5215334999149398757"></a><br> ထီ့့ေဆ့ေမ့ယြား ေခၚ ထီးဆဲ့မဲ့ယြားလူမ်ိဳးတုိင္းသည္ မိမိတုိ႔၏သမုိင္းကုိ သားစဥ္ေျမးဆက္လက္ဆင့္ကမ္းသယ္ပုိးခဲ့ၾက၏။ သုိ႔ျဖစ္၍ သမုိင္းဟူသည္ ေဖာာက္ဖ်က္၍ ရနုိင္ေကာင္းေသာ အရာမဟုတ္ေပ။ပုဂံရာဇ၀င္ကုိ တုတ္ထမ္းေျပာရတယ္ ဟု အဆုိရိွလွ်င္ ပုဂံရာဇ၀င္ထက္ ေရွးက်သည့္ ကြ်နု္ပ္တုိ႕ ကရင္တုိင္းရင္းသာတုိ႔၏ ေရွးဦးသမုိင္းကုိ ျပန္ေျပာင္းေျပာရာတြင္ သုေတသီတုိ႔ အျငင္းပြားဖြယ္ရာရိွပါက အံ့ၾသစရာမဟုတ္ေပ။ကြ်နု္ပ္တုိ႕ ကရင္တုိင္းရင္းသားတုိ႔သည္ ေရွးကပင္ လူႀကီးမိဘမ်ား၏ ဆုံးမစကားကုိ တရုိတေသမွတ္သားလုိက္နာတတ္ၿပီး ေနာင္လာေနာင္သားမ်ားအား ျပန္လည္သြန္သင္ဆုံးမျခင္းျဖင့္ သမုိင္းအေထာက္အထားမ်ားကုိ ခုိင္ခုိင္လုံလုံ ထိန္းသိမ္းလာ နုိင္ခဲ့သည္။ ယင္းသမုိင္းအေထာက္အထားမ်ားအနက္ ထီ့ေဆံေမ့ယြားေခၚ ထီးဆဲ့မဲ့ယြား ေဒသသည္ ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔ တစ္ခ်ိန္က အေျခခ်ေနထုိင္ခဲ့ေသာ ေနရာေဒသျဖစ္ေၾကာင္းကုိ အမ်ားကၾကားဖူးၿပီးျဖစ္ေသာ္လည္း ယင္း ထီ့ဆဲ့မဲ့ယြား ေဒသသည္ မည္သည့္တုိင္းျပည္ေဒသ တြင္ ရွိသည္ကုိ မွန္းဆမရနုိင္သူ မ်ားလွသည္။ထီ့ဆဲ့မဲ့ယြား ဟူသည္ ေရစီးရာတြင္ သဲတုိ႔ ေမ်ာပါေနေသာ ျဖစ္ေခ်ာင္းေဒသ ဟု အဓိပၸါယ္ရသည္။ ယင္းေဒသကုိ မႏုႆပထ၀ီေဗဒႏွင့္ သမုိင္းပညာရပ္မ်ားစသည္တုိ႔ျဖင့္ သိပၸံနည္းက် ေလ့လာရွာေဖြပါက တရုတ္ျပည္ေတာင္ပုိင္း တစ္ေနရာတြင္ လြန္ခဲ့ေသာနွစ္ေပါင္း (၃၅၀၀)ေလာက္က တည္ရိွခဲ့ေသာ အုိေအစစ္ ယဥ္ေက်းမႈ ပုံသ႑ာန္ျဖစ္ၿပီး၊ ျမစ္ေၾကာင္းတစ္ေလွ်ာက္ စုိက္ပ်ိဳး ေမြးျဖဴေရး အသင့္အတင့္လုပ္ကုိင္၍ အေျခခ်ေနထုိင္ၿပီး မိသားစု အိမ္ေထာင္စုတုိ႔ စုေပါင္းေနထိုင္ၾကသည့္ ေဒသျဖစ္သည္။ထုိေဒသတြင္ ကရင္ေရွးဦးလူတုိ႔သည္ ရာစုႏွစ္တစ္၀က္ေက်ာ္ ေနထုိင္ခဲ့ဟန္ရိွၿပီး ေနာက္ပုိင္းတြင္ ျမစ္ေခ်ာင္းမ်ားတိမ္ေကာမႈႏွင့္ မုိးေရလွ်ံမႈတုိ႕ေၾကာင့္ စုိက္ပ်ိဳးခင္းမ်ား လူေနအိမ္မ်ားပ်က္ဆီးခဲ့ရၿပီး တုိးပြားလာေသာ လူဦးေရအတြက္ ေထာက္ပံ့နုိင္သည့္ အေျခအေနမရိွေတာ့သျဖင့္ ေနရာအသစ္ရွာေဖြရန္ အုပ္စုခဲြၿပီး ေတာင္ဘက္အရပ္မ်ားသုိ႔ ေရႊ႕ေျပာင္းလာၾကရာ ယေန႕အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသအႏွံ႕ ျပန္႕က်ဲေနထုိင္ၾကေသာ ကရင္လူမ်ိဳးစုမ်ားကုိ ေတြ႕ရျခင္းျဖစ္သည္။မုိ႕ထိတ္ ဖထိတ္ ေခၚ မုိးထိ ပါးထိကရင္ေရွးဦးလူမ်ိဳးတုိ႕သည္ အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသအႏွံ႕ အစုစုပ်ံ႕ႏွံ႕ ေနထုိင္ၾကေသာ္လည္း ထီေဆ့ေမ့ယြားေဒသမွ ထြက္လာစဥ္က အားလုံးတစ္ခ်ိန္တည္း ထြက္လာၾကသည္မဟုတ္ပဲ အနည္းဆုံး အုပ္စုႀကီး ႏွစ္စု ထြက္လာၾကသည္မွာ ထင္ရွားပါသည္။ ယင္းအုပ္စုႏွစ္စုအနက္ ေရွးဦးစြာ ထြက္လာၾကသူမ်ားမွာ ဖခင္မ်ား သုိ႔မဟုတ္ အၾကားအျမင္ဗဟုသုတရွိၿပီး အသက္ႀကီးေသာ ေယာက်္ားမ်ားဦးေဆာင္ျပဳေသာ အုပ္စုျဖစ္ၿပီး ေကာင္းမြန္ေသာေဒသအသစ္ေတြ႕ရိွပါက က်န္ခဲ့ေသာ မိသားစုမ်ားကုိ ျပန္ေခၚရန္ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ထြက္လာၾကၿပီး ယင္းအုပ္စုတြင္ လုိက္ပါသြားသူမ်ားကုိ ေနာင္ကာလတြင္ ဖထိတ္ သုိ႔မဟုတ္ ပါထိ ေခၚ ဖခင္အႏြယ္ကရင္မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားဟု ေခၚတြင္လာခ့ဲသည္။ က်န္ခဲ့ေသာ မိသားစုမ်ားတြင္ အေတြ႕ႀကံဳျပည့္စုံေသာ မိခင္မ်ား သုိ႔မဟုတ္ အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ားက စီမံကြပ္ကဲ၍ ထုိေဒသမွ ထြက္ခြာေသာၾကေသာ မိသားစုမ်ား သည္ တစ္ေန႕တြင္ ျပန္လာေခၚမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျဖင့္ ထီ့ေဆ့ေမ့ယြား ေဒသတြင္ ေနထုိင္လာခဲ့ရာ ႏွစ္ေပါင္းၾကာျမင့္လာေသာအခါ သဘာ၀ေဘးရန္မ်ားႏွင့္ ေနာက္ထပ္ေရႊ႕ေျပာင္းလာၾကေသာ အျခားလူမ်ိဳးစုမ်ားရန္ေၾကာင့္ ေရွးကထြက္ခြာသြားေသာ အုပ္စုေနာက္သုိ႔ ရွာေဖြလုိက္လာခဲ့ၿပီး ယင္းတုိ႔ကုိ ထီ့ေဆ့ေမ့ယြားမွ မုိ႕ထိတ္ သုိ႔မဟုတ္ မုိးထိ ေခၚ မိခင္အႏြယ္၀င္ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ား ျဖစ္လာၾကသည္ဟု သမုိင္းပညာရွင္ အမ်ားစုက လက္ခံယုံၾကည္ထားၾကသည္။ဖထိတ္ေခၚ စေကာကရင္အုပ္စုသည္ မဲေခါင္ျမစ္ေၾကာင္း သံလြင္ျမစ္ေၾကာင္းမ်ားကုိ အဓိကအသုံးျပဳၿပီး ေတာင္ဘက္သို႕ ေရႊ႕ေျပာင္းလာၾကရာ ယေန႕တုိင္ ယုိးဒယားျပည္၊ ျမန္မာျပည္၊ ကေမၻာဒီးယားႏွင့္ ဗီယနမ္ေတာင္ပုိင္း၊ မေလးရွားေျမာက္ပုိင္းေဒသမ်ားသုိ႔တုိင္ေအာင္ ေတာင္ေပၚေျမျပန္႕အႏွံ႕ ေနထုိင္ၾကသည္ကုိ ေတြ႕နုိင္ပါသည္။မုိ႕ထိတ္ ေခၚ ပုိးကရင္အုပ္စုသည္ ဧရာ၀တီျမစ္ေၾကာင္းတုိ႕ကုိ အထူးသျဖင့္ အသုံးျပဳၿပီး ဆင္းသက္လာခဲ့ၾကရာ ျမန္မာျပည္ျဖစ္၀ကြ်န္းေပၚေဒသႏွင့္ ကရင္ျပည္နယ္ေဒသမ်ားတြင္လည္းေကာင္း၊ ယုိးဒယားျပည္အေနာက္ဘက္ျခမ္းေဒသမ်ားတြင္ လည္းေကာင္း ပ်ံ႕ႏွံ႕ေနထုိင္သည္ကုိ ေတြ႕ရေပမည္။ကရင္သကၠရာဇ္ေရတြက္ျခင္းဒုတိယအသုတ္ျဖစ္ေသာ မုိ႕ထိတ္ေခၚ ပုိးကရင္အႏြယ္၀င္တုိ႔သည္ ခမ(၇၃၉) ႏွစ္ေလာက္တြင္ ျပည္ေထာင္စုထဲသုိ႔ စတင္၀င္ေရာက္လာၿပီး ထုိကာလမွစ၍ ကြ်နု္ပ္တုိ႔ကရင္အမ်ိဳးသာ သကၠရာဇ္ကုိ သုေတသီတုိ႕ေရတြက္၍ ယခုႏွစ္ဆုိလွ်င္ ၂၇၄၈-ခုႏွစ္သုိ႔ ေရာက္လာခ့ဲပါၿပီ။သုိ႔ျဖစ္၍ ယေန႕ ကြ်နု္ပ္တုိ႔ျပည္ေထာင္စုအတြင္း ျပန္လည္ဆုံစည္းၾကေသာ ဖခင္အႏြယ္၀င္ စေကာကရင္ အုပ္စုႏွင့္ မိခင္အႏြယ္၀င္ ပုိးကရင္ အုပ္စုတုိ႔မွာ တစ္ခ်ိန္က ထီ့ေဆံေမ့ယြားတြင္ တစ္ရြာတည္း သို႕မဟုတ္ တစ္အိမ္ေထာင္စုတည္းေနထုိင္ခဲ့ၾကေသာ မိဘမ်ားမွ တစ္မ်ိဳးတည္း တစ္ခုတည္းေသာ ေသြးရင္းသားရင္းညီအစ္ကုိမ်ားျဖစ္ေၾကာင္းကုိ ကရင္လူႀကီးမ်ားက ဆုံးမေျပာၾကားခဲ့ေသာ ပုံျပင္မ်ား၊ ဆုံးမစကားမ်ား၊ စကားပုံမ်ားအရ မွန္ကန္ေၾကာင္း ျငင္းဆုိစရာမရိွသည့္အျပင္ ယင္းသမုိင္းစဥ္ကုိ ပုိမုိခုိင္လုံေစသည့္ သမုိင္းအေထာက္အထား မ်ားက ယေန႕အေရွ႕ေတာင္အာရွေဒသရိွလူမ်ိဳးစုမ်ား၏သမုိင္းကုိ ေလ့လာျခင္းအားျဖင့္ ယင္းတုိ႔အနက္ ကြ်နု္ပ္တုိ႔ ကရင္လူမ်ိဳးစုမ်ား၏ အတိတ္သမုိင္းေၾကာင္းကုိလည္း မွန္ကန္စြာ ေလ့လာေတြ႕ရိွနုိင္ပါသည္။ကရင္ဟု ေခၚတြင္ျခင္းကရင္လူမ်ိဳးစုမ်ားကုိ ပညာရွင္မ်ားက ထုိင္းတရုတ္အႏြယ္၀င္မ်ားဟု မွတ္တမ္းတင္ၾကသည္။ ပညာရွင္တုိ႔၏ တင္ျပခ်က္အရ လူတုိ႔၏ ဦးေခါင္းခြံအေနအထားႏွင့္ ႏွာေခါင္းအေနအထားအရလည္းေကာင္း၊ စကားေ၀ါဟာရ ဘာသာေဗဒအရလည္းေကာင္း သတ္မွန္ေခၚတြင္ျခင္းျဖစ္ေသာ္လည္း ကရင္လူမ်ိဳးစုမ်ားမွာ ထုိ္င္း တရုတ္ အုပ္စုမ်ားကဲ့သုိ႔ပင္ မြန္ဂုိအႏြယ္၀င္မ်ားျဖစ္ၾကသည္။အေရွ႕ေတာင္အာရွရိွ လူမ်ိဳးအေတာ္မ်ားမ်ားက ယန္ ဟု ေခၚၾကၿပီး၊ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားက ကရင္ဟုေခၚၾကသည္။ ကရင္ဟူေသာ အေခၚကုိ မည္သည့္အခ်ိန္ကစၿပီး ေခၚၾကသည္ကုိ အတိအက်တင္ျပရန္ ခက္ခဲေသာ္လည္း ယင္းအေခၚသည္ အင္း၀ေခတ္မတုိင္မီ စတင္ေခၚထြင္ ခဲ့ဟန္ရိွသည္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးတုိ႔၏ အယူအဆအရ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားကုိ ရွမ္းလူမ်ိဳး(၃၀)တြင္ ထည့္သြင္း၍ မွတ္တမ္းတင္ခဲ့ရာ ေကြ႕ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားကုိလည္းေကာင္း ဂြ်မ္းလူမ်ားကုိလည္း ေကာင္း၊ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားဟု ေဒသတစ္ေလွ်ာက္ ေခၚတြင္ၾကခဲ့သည္ဟု သမုိင္းပညာရွင္အခ်ိဳ႕ က ယူဆၾကသည္။အခ်ိဳ႕ပညာရွင္မ်ားက တစ္ခ်ိန္က ဧရာ၀တီျမစ္ကမ္းတြင္ ေနထုိင္ခဲ့ဖူးေသာ ကမ္းယံလူမ်ိဳးမွားမွ ကရင္လူမ်ိဳးမ်ားျဖစ္လာသည္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ ပ်ဴလူမ်ိဳးမ်ားအား ယေန႔ ပုိးကရင္ျဖစ္လာသည္ဟူ၍လည္းေကာင္း ယူဆၾကသည္။ယေန႔ရခုိင္ျပည္နယ္ေဒသတစ္ခ်ိဳ႕တြင္ ကမ္းယံ လူမ်ိဳးအနည္းငယ္ကုိ ေတြ႕နုိင္ရာ ယင္းတုိ႔မွာ ကရင္လူမ်ိဳးမွားႏွင့္မတူေၾကာင္းကုိလည္းေကာင္း၊ ပ်ဴလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားၿပီဟု သမုိင္းပညာရွင္အခ်ိဳ႕က ယူဆၾကေသာ္လည္း အမွန္မွာ ယေန႔တုိင္ေအာင္ ပ်ဴလူမ်ိဳးတုိ႔၏ အဆက္အႏြယ္ကုိ ပဲခူးတုိင္းအေနာက္ဖက္ျခမ္းႏွင့္ ျပည္ၿမိဳ႕တစ္ဖက္တြင္ အႏွ႔႔ံအျပားေတြ႕ရိွနုိင္ ပါသည္။ သုိ႔ရာတြင္ ထုိသူတုိ႔အားလုံးမွာ သူတုိ႕ကုိယ္တုိင္ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားဟု ယုံၾကည္ၾကၿပီး ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားအသြင္သုိ႔ လုံး၀ေျပာင္းလဲသြားျခင္းသာျဖစ္သည္။ သုိ႕ေသာ္ ျမန္မာစစ္စစ္မ်ား ႏွင့္ အေရာင္အေသြးမတူျခင္း၊ စကားေျပာရာတြင္ အသံ၀ဲပုံ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုံထူးျခားျခင္းတုိ႔ ေၾကာင့္ ပ်ဴလူမ်ိဳးမ်ားကုိ ပုိးကရင္ျဖစ္လာသည္ဆုိေသာ ယူဆခ်က္မွာ မမွန္နုိင္ပါ။ သို႕ရာတြင္ ေရွးပ်ဴယဥ္ေက်းမႈထြန္းကားခ်ိန္တြင္ ပ်ဴလူမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ပုိးကရင္အႏြယ္အ၀င္မ်ားတုိ႔ ေရာေႏွာ ခဲ့ၾကသည့္ လကၡဏာအေထာက္အထားကား ထည့္သြင္းစဥ္းစားရေပမည္။အဘယ့္ေၾကာင့္ဆုိေသာ္ ယေန႕ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔၏ ရုိးရာဓေလ့အခ်ိဳ႕သည္ ထုိေခတ္ ပ်ဴယဥ္ေက်းမႈ အခ်ိဳ႕တုိ႔ႏွင့္ နီးစပ္သည္ကုိ ေတြ႕ရိွနုိင္ျခင္း၊ မည္လည္သမုိင္းတြင္ ပ်ဴမင္း မ်ား ဟူေသာ အေရးအသားႏွင့္ပတ္သက္၍ ပ်ဴမွာ လူမ်ိဳးမ်ားကုိ ေဖာ္ျပရာျဖစ္သကဲ့သုိ႔ ၿပဳံး ဟူေသာ အေခၚမွာ ျမန္မာစကားသံအရ ယရစ္သံပ်က္ျဖစ္၍ ပရုံး ဟူေသာအသံထြက္ၿပီး သံမွန္အေနအထားသုိ႔ေလ့လာပါက ပရုံး ဖလုံး ဖလုံ ဟူေသာ အသံမ်ားရဲ႕ မူလဇစ္ျမစ္ျဖစ္နုိင္ ၿပီး ယင္းအေခၚသည္ ယေန႕ ပုိးကရင္ တုိ႔ မိမိကုိယ္ကုိေခၚေသာ ဖလုံ ဟူေသာ အေခၚႏွင့္ အသံထြက္တူသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။ထုိ႔အျပင္ နုိင္ငံျခားသားမ်ား၏ မွတ္တမ္း၀င္အေခၚအရ ျပည္ၿမိဳ႕ကုိ ပရုံး ဟုေခၚျခင္းသည္ ယင္း ေဒသတြင္ တစ္ခ်ိန္က ယေန႕ ဖလုံ ေခၚေသာ ပုိးကရင္လူမ်ိဳးစုတုိ႔ ေနထုိင္ရာ ေဒသအျဖစ္ျဖင့္ ထင္ရွားခဲ့ေၾကာင္းကုိ ေရွးကရင္လူႀကီးမ်ားအဆုိႏွင့္ ယွဥ္ၿပီးသိနုိင္ပါသည္။ျမန္မာသမုိင္းတြင္ ပါရိွသည့္ မြန္ ျမန္မာတုိ႔ ႏွစ္ေပါင္း(၄၀)စစ္ပဲြကာလတြင္ ျမန္မာမင္းမ်ား၏ အေရွ႕ဘက္စစ္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ စစ္ေတာင္းျမစ္၀ွမ္းတစ္ေလ်ွာက္တြင္ အမ်ားစုေနထုိင္ေသာ စေကာကရင္ လူမ်ိဳးစုမ်ားကုိ ျမန္မာမင္းတုိ႔၏ စစ္တပ္မ်ားတြင္ ပါ၀င္ေစျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊ မြန္မင္းမ်ားႀကီးစုိးရာ ေဒသျဖစ္ေသာ ျမစ္၀ကြန္းေပၚႏွင့္ ေအာက္ပုိင္းရိွပုိးကရင္လူမ်ိဳးစုမ်ားကုိ မြန္မင္းမ်ား၏ စစ္တပ္တြင္ ပါ၀င္ေစျခင့္ျဖင့္လည္းေကာင္း၊ ကရင္လူမ်ိဳးႏွစ္စုအား မြန္ ျမန္မာတုိ႔က ခဲြျခားေခၚေ၀ၚျခင္းျဖင့္ စေကာကရင္အုပ္စုကုိ ျမန္မာကရင္မ်ား၊ ပုိးကရင္အုပ္စုကုိ မြန္ကရင္ သုိ႕မဟုတ္ တလုိ္င္းကရင္မ်ားဟူ၍လည္းေကာင္း ယေန႕တုိင္ေအာင္ တစ္ခ်ိဳ႕ေခၚေ၀ၚ ေနၾကေသးသည္။သုေတသီတစ္ခ်ိဳ႕က ေတာင္ငူမင္းဆက္ကုိ ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔ စတင္တည္ေထာင္ေၾကာင္း အဆုိရိွၾကသည္။ ယင္းအဆုိမွာ မ်ားစြာ ေလၽွာ္ကန္လွေပသည္။ အေၾကာင္းမွာ မြန္-ျမန္မာစစ္ပဲြ ကာလတြင္ စေကာကရင္လူမ်ိဳးစုတုိ႔သည္ စစ္ေရး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအေတြ႕အႀကံဳႏွင့္ နယ္ေျမေဒသ စုစည္းေနထုိင္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေတာင္ငူမင္းဆက္ကုိ စတင္တည္ေထာင္ရန္ အင္အားအထူးေကာင္းမြန္လ်က္ရိွမည္မွာမလဲြေပ၊ မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစကာမူ သမုိင္းတြင္ ကရင္လူမ်ိဳးတုိ႔ မွတ္တမ္းမ၀င္သည္မွာ ကရင္လူ မ်ိဴးတုိ႕၏ ေအးေဆးစြာ ေနထုိင္လုိေသာစိတ္ဓာတ္ႏွင့္ စည္းလုံးညီညြတ္မႈ အားနည္းေသာ သဘာ၀တုိ႔ေၾကာင့္ အျခားလူမ်ိဳးမ်ား၏လက္ေအာက္တြင္ ကာလၾကာျမင့္စြာ ေနထုိင္ၾကရကာ မိမိတုိ႔ဓေလ့ထုံးစံတစ္ခ်ိဳ႕ ႏွေမ်ာဖြယ္ရာ ဆုံးရွဴံးရျခင္းႏွင့္ တစ္ေဒသႏွင့္ တစ္ေဒသဆက္သြယ္ရန္ ေ၀းလံခက္ခဲေသာ ေနရာေဒသမ်ားတြင္ ေနထုိင္ၾကရေလသည္။<br>စေရွာင္ဖန္း(အင္းစိန္)<br> <b><span style="color: rgb(51, 51, 255);">၂၀၀၆-ထုတ္ ပုိးကရင္မဂၢဇင္းမွ<br><br><br></span></b> </div><br> </div><br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-6563022478380637411?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-16826192049121630092009-03-07T05:01:00.001-08:002009-03-07T05:01:20.847-08:00အဲဒီညက....<br>ဒီဇိုင္းတစ္ခု အၿပီးသတ္ရင္း..ေတာ္ေတာ္ညဥ့္နက္သြားတယ္....<br>စိတ္မွတ္မဲ့ ယဥ္ပါးစြာ လိုက္ဆုိေနက်...ဘီယာဆုိင္အဆုိေတာ္မေတြရဲ႕ ေတးသြားေတြေတာင္ မၾကားရေတာ့ဘူး....<br>အျပင္ကုိ လွမ္းၾကည့္ေတာ့  ဓါတ္တုိင္ရဲ႕အလင္းမီးလံုးမွာ ပုိးေကာင္ေတြ ဖ်ပ္ဖ်ပ္လူးေနတယ္....<br> တိတ္တဆိတ္ခိုး၀င္လာတဲ့ ေလေျပကုိ ခန္းဆီးစအလႈပ္မွာ ဖ်က္ခနဲေတြ႕လိုက္ရတယ္...<br>လူမိသြားတဲ့ ေလေျပက ေၾကာက္အားလန္႔အားနဲ႔ စားပြဲေပၚက စာရြက္အခ်ိဳ႕ကို တုိက္ခ်ပီး ထြက္ေျပးေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္...<br>အေ၀းကုိ လွမ္းၾကည့္ေတာ့ မဲမဲေမွာင္ အေဆာက္အဦးေတြၾကား လမင္းဟာ မ၀ံ့မရဲ ပ်ပ်ေလး လင္းေနတယ္....<br> လမ္းထိပ္မီးတုိင္ေအာက္မွ ဆုိက္ကားသမားတစ္ေယာက္ ခရီးသည္ေစာင့္ရင္း အိပ္ငုိက္ေနတယ္...<br>တခ်က္တခ်က္ အိမ္ကုိ လႈပ္ခါႏႈတ္ဆက္သြားတဲ့ ကားသြားသံအခ်ိဳ႕က လြဲရင္ ညက ပကတိ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္...<br>အခန္းထဲေ၀ွ႕ၾကည့္ေတာ့ အေမွာင္ေရာင္ၾကားထဲ လဲၿပိဳျပန္႔က်ဲေနတဲ့ စီဒီျပားေတြနဲ႔ စာအုပ္တခ်ဳိ႕သာ ပုိးလိုးပတ္လက္ ေတြ႕လိုက္တယ္...<br> တိတ္ဆိတ္ျခင္းေတြရဲ႕အၾကား ငါ့စိတ္ေတြ ထိန္းမရေအာင္ ေဘာင္ဘင္ခတ္ ႐ုန္းၾကြေနတယ္....<br>အေမွာင္ေရာင္အခန္းက်ဥ္းထဲ တိတ္ဆိတ္ေနရျခင္းမွာ ငါဟာ မြန္းၾကပ္လာတယ္....<br><br><br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1682619204912163009?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-71707857199343239962009-03-07T03:43:00.001-08:002009-03-07T03:43:55.521-08:00ကုိယ့္ေဘာ္ဒါေတြေရ.....<br>ကုိယ့္ဘေလာ့ကာေတြေရ....<br><br>ကုိယ္ေလ....ဂ်ာနယ္ေလးတစ္ခုလုပ္ေနတယ္ကြ....<br>အဲဒီမွာ စာမူေလးေတြေရးေပးၾကပါလား....<br>ဒီတစ္ေခါက္က .... ၿမိဳ႕ျပအေၾကာင္း...လို႔တည္ထားတယ္ကြ....<br><br>မင္းတို႔ေတြက ၿမိဳ႕ျပမွာ ေနေနၾကတယ္ကြ....<br> မင္းတုိ႔မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ၿမိဳ႕ျပမွာေနေနၾကတယ္...<br>တခ်ဳိ႕လည္း နယ္က ျဖစ္မယ္.....<br>ဒီေတာ့...ၿမိဳ႕ျပအေပၚ မင္းတုိ႔ဘယ္လုိခံစားရလဲ......<br>မင္းတုိ႔ထင္တဲ့/ေမွ်ာ္လင့္ထားတဲ့ၿမိဳ႕ျပနဲ႔ ၾကံဳေနရတဲ့ၿမိဳ႕ျပက ဘာေတြကြာေနလဲ....<br> စသည္ျဖင့္...စသည္ျဖင့္ေပါ့....<br>ေရးစရာေတြက အမ်ားႀကီးပါကြာ....<br>ေနာ္....<br>ေရးေပးၾကပါဦး....<br><br><br><br>အျမည္းအေနနဲ႔.....ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေပးမယ္ေနာ္.....<br><br>ရန္ကုန္<br><br>ဘ၀ေတြက လူေတြကုိ ေက်ာင္းလို႔ေကာင္းတဲ့ၿမိဳ႕<br> ေန႔လည္းေန႔အေလ်ာက္...<br>ညလည္း ညအေလ်ာက္...<br>တကုိယ္ေရ တစ္ကာယ အဆင္ေျပမႈအတြက္<br>အျမဲလိုလို တုိးေ၀ွ႕ေနရတယ္....<br>ျပတင္းေပါက္ေတြပိတ္ပီး..<br>အင္တာနက္ေတြပဲ ဖြင့္ထားတဲ့အခ်ိန္မွာ<br>ငါတုိ႔အားလံုး နီးသလိုနဲ႔ေ၀းၿပီး...<br>ေခတ္ႀကီးကုိ ပုခံုးဖက္သြားေနရလို႔<br> ဘယ္သူနဲ႔မွ မႏႈတ္ဆက္ျဖစ္ဘူး.......။   ။<br><br>စ်ာဏီေၾသာင္ <br> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-7170785719934323996?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-58369385192796312362009-01-14T05:20:00.000-08:002009-01-14T05:26:50.859-08:00<span style="font-family:Zawgyi-one;"> <br />လည္ျပန္ၾကည့္ေတာ့ အတိတ္ရဲ႕ေျခရာ....<br />လိပ္ျပာေတြ သန္႔ခဲ့ရဲ႕လား....<br /><br />လွမ္းၾကည့္တဲ့ မနက္တုိင္းအတြက္...<br />ရင္ခုန္သံ ျပင္းရဲ႕လား....<br /><br />သကၠရာဇ္ေတြ တုိးလို႔လာခဲ့သလို....<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အေလးျပဳႏုိင္ျခင္းေတြ တုိးလာခဲ့ရဲ႕လား....<br /><br />ႏွစ္သစ္အတြက္ စိတ္ကူးၾကည့္လိုက္မယ္....<br /><br />ငါသည္...ယံုၾကည္ခ်က္တ၀င့္၀င့္နဲ႔ ေန႔သစ္တုိင္းဆီ လွမ္းလင့္၀င္ေရာက္ႏုိင္ရမယ္...<br />ငါသည္...သိကၡာျခံဳကာ လိပ္ျပာလံုရမယ္....<br />ငါသည္...ေရာ္ရည္ရြယ္ရာ...အေရာက္သြားႏုိင္ရမယ္...<br />ငါသည္...မနက္ျဖန္တုိင္းအတြက္ ရင္ခုန္သံေတြ ျပင္းျပေတာက္ေလာင္ေနရမယ္...<br />ငါသည္ ................<br />ငါသည္.................<br />.....................<br />......................<br /><br />လည္ျပန္ၾကည့္တဲ့ အတိတ္ရဲ႕ေျခရာတုိင္း....<br />လိပ္ျပာသန္႔ႏုိင္ရမယ္<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-5836938519279631236?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-40708151308080789432008-10-17T02:06:00.000-07:002009-01-14T05:03:24.194-08:00<div>ႏုိင္ငံေက်ာ္ကာတြန္းဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ျဖစ္တဲ့ ေအာ္ပီက်ယ္က ဒီလိုေလးေျပာတာၾကားဖူးတယ္...။</div><br /><br /><div>“ကာတြန္းဆရာေတြက ဘာနဲ႔တူသလဲဆုိေတာ့..ေကာ္နာကန္တဲ့သူေတြနဲ႔တူတယ္တဲ့.... ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ကန္တင္ေပးလိုက္တာပဲတဲ႔...ခင္ဗ်ားတို႔ကုိ အားထုတ္မႈလုပ္ပီး ေခါင္းတိုက္သြင္းပါမွ ဂုိး၀င္ႏုိင္မယ္တယ္...”</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>ဒီစကားေလးကုိၾကားရေတာ့ နဲနဲေလး ဆက္ပီးေတြးၾကည့္မိတယ္...။</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>ေဘာလံုးပြဲတစ္ပြဲမွာ အႏုိင္ရဖုိ႔ ဂိုးသြင္းျခင္းဟာလည္း အေရးပါတယ္။ ဂုိးသြင္းႏုိင္ဖို႔အတြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိးႀကိဳးစားၾကတယ္..။ ဒီလုိႀကိဳးစားမႈေတြထဲကမွ ေကာ္နာေဘာေတြကုိ ေခါင္းတုိက္ျခင္းဆုိတာေလးကုိ သြားေတြ႕တယ္။ ေခါင္းတိုက္ဖို႔အတြက္ဆုိရင္ ကစားသမားတုိင္းမွာ အခြင့္အေရးရွိတယ္။ ေရွ႕တန္းမွ အလယ္တန္းမွ မဟုတ္ဘူး။ ေနာက္တန္းကလည္း တက္ၿပီးေခါင္းတိုက္ၾကတယ္။ တခါတေလ ဂိုးသမားေတာင္ တက္ပီး ေခါင္းတိုက္တာေတြ႕ရတယ္။ </div><br /><br /><div>ေခါင္းတုိက္ဖုိ႔ဆုိရင္ေတာ့ အနည္းဆံုးေတာ့ အရပ္ျမင့္ဖုိ႔လိုမယ္။ ေနရာယူတတ္ရမယ္။ ျမင့္ျမင့္ခုန္ႏုိင္ရမယ္။ ေခါင္းတုိက္တတ္ရမယ္။ ေဘာလံုးလမ္းေၾကာင္းကုိ မွန္းႏုိင္ရမယ္။ ကုိယ့္ကုိ ကာထားတဲ့လူေတြကို တြန္းတုိက္ပီး ကုိယ့္အတြက္ေနရာေလးတစ္ခု ဖန္တီးယူႏုိင္ရမယ္။ </div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>ဒီလိုေလးပဲေလ....။</div><br /><br /><div>ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀မွာလည္း ဒီလုိမ်ဳိးေခါင္းတုိက္တတ္ဖုိ႔အေရးႀကီးတယ္။ ဒီလိုဗ်ာ...။ ေနရာတုိင္းကေန သင္ခန္းစာယူၿပီး ကုိယ္ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အားစုိက္လုပ္ေဆာင္ႏုိင္ရမယ္။ ေလာကမွာ အခြင့္အေရးေတြ...သင္ခန္းစာေတြ...အသိပညာေတြဟာ ေနရာတုိင္းက ၀ဲပ်ံၿပီး ကုိယ္ဆီေရာက္လာမယ္..။ အဲဒီအေပၚမွာ ကုိယ္က ရေအာင္ယူႏုိင္ရမယ္..။ အသိေလးတစ္ခ်က္ အလက္မွာ ဖမ္းဆုပ္ႏုိင္ရမယ္။ ဒီလုိရႏုိင္ဖုိ႔အတြက္ေတာ့ ကုိယ္မွာ စိတ္အခံျမင့္ေနရမယ္။ စိတ္ကုိ ဖြင့္ထားႏုိင္ရမယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ အေကာင္းဖက္က ျမင္ႏုိင္ရမယ္။ ကုိယ့္အတြက္ ဘာအက်ဳိးရွိမလဲဆုိတာကုိ သင္ယူႏုိင္ရမယ္။ ပီးေတာ့မွာ ဒီအေပၚအေျခခံပီး ဘယ္လုိျပန္အသံုးခ်မလဲ။ ဆင္ျခင္စဥ္းစားႏုိင္ရမယ္။ ပီးေတာ့ ဒီအသိေလးက ကုိယ့္ကုိ ဘာေတြေျပာေနပီလဲ...။ </div><br /><div> </div><br /><div>ဘာလို႔ဆိုေတာ့...တခ်ဳိ႕ေသာ ေသးေသးမႊားမႊားအေၾကာင္းအရာေလးေတြက ကမၻာႀကီးကုိေတာင္ ေျပာင္းလဲသြားေစႏုိင္တယ္ေလ...။</div><br /><div> </div><br /><div>ပန္းသီးေလး သူ႔ဟာသူ ေၾကြက်တာကေန “နယူတန္” က ဆြဲငင္အားရွိတယ္ဆုိတာကုိ ေတြ႕ရွိခဲ့တယ္။</div><br /><div>ေရေႏြးအိုးဆူလို႔ အဖံုးေလးၾကြလာတာကေန ”ဂ်ိမ္း၀ပ္”က ေရေႏြးေငြ႕စြမ္းအားကုိေတြ႕ရွိခဲ့တယ္ေလ။</div><br /><div> </div><br /><div>ဒီလုိပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေန႔စဥ္ လိုင္းကားတုိးစီးရျခင္းကေနေရာ သင္ခန္းစာေတြ မယူႏုိင္ဘူးလား။ သေဘာတခုေျပာရရင္.... လုိင္းကားေပၚမွာ ဒီအတုိင္းႀကီး တင္းၿပီးရပ္ေနသမွ်ေတာ့ ကုိယ့္မွာ ပင္ပန္းတယ္။ သူမ်ားလည္း အက်ဳိးမရွိဘူး။ ကုိယ္က အလုိက္သင့္ေလး ဟေပးရင္ ေနရေလးခ်ိန္းေပးမယ္ဆုိရင္ အဆင္ေျပမယ္ဗ်ာ။ ဒီလိုပဲ.... ဘ၀မွာလည္း ငါသိတာပဲ အမွန္ဆုိပီး မာနႀကီးေနမယ္ဆုိရင္... အဆင္မေျပဘူးေလ။ အဲဒီလူ တေန႔က်ဆံုးမွာပဲ။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိၾကည့္လိုက္...။ ဒီအခ်ိန္မွာ ဒါေလးေတာ့ သိဖုိ႔လိုအပ္ေနပီရင္ သိေအာင္လုပ္လိုက္။ ငါသိထားကေတာ့ ဘာေတြ ျဖည့္ဖုိ႔လိုပီလည္း။ ဒီလိုေလးေတြ စဥ္းစားဆင္ျခင္သံုးသပ္ရင္</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4070815130808078943?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-88483606067243765582008-07-23T00:28:00.001-07:002008-07-23T00:28:42.218-07:00<div dir="ltr"><div>ေရႊတိဂံုဘုရားသြားတဲ့အခါမွာေလ...</div> <div>အေပါက္၀မွာ ကေလးေလးေတြ အျမဲတမ္းရွိတယ္....</div> <div>တကယ့္ကို ငယ္ငယ္ေလးေတြပါ....</div> <div>မူၾကိဳအရြယ္ေလးေတြ.....တခ်ဳိ႕ဆိုရင္ ႏွပ္ခ်ီးတဲြေလာင္းေလးေတြ...</div> <div>သူတို႔က ဘာလုပ္ၾကလဲဆုိေတာ့...ၾကြပ္ၾကြပ္အိတ္ကေလးေတြ ေပးတယ္...</div> <div>ဘုရားေပၚတက္ရင္ ဖိနပ္ခၽြတ္ရတယ္ေလ...အဲဒီအခါ ဖိနပ္ကုိ အိတ္ထဲထည့္ရတယ္မဟုတ္လား...</div> <div>သူတို႕က အဲဒီအိတ္ကေလးေတြကုိ ၀န္ေဆာင္မႈေပးတယ္....</div> <div>ေရာင္းတာမဟုတ္ဘူးေနာ္...ေပးတာ...</div> <div>ပီးမွသာ...မုန္႔ဖုိးေပးဖုိ႔ေျပာတာ....တကယ္ကုိ အလုအယက္ပဲဗ်ာ...</div> <div>ေရွာင္ထြက္သြားရင္လည္း အတင္းလိုက္ပီးေပးတာ....</div> <div>ဖိနပ္ကိုပါ အတင္းခၽြတ္တာ....ဘယ္လိုသြားေျပာရမလဲဗ်ာ....</div> <div>ဒီအရြယ္ေလးေတြဆုိတာ အပူအပင္မရွိ....ေဆာ့ကစားေနရမယ့္အရြယ္....</div> <div>သူတို႔ေလးမွာေတာ့ ဘုရားေရွ႕က ေနပူထဲမွာရပ္ပီး...လူေတြကုိ ေစာင့္ေနရတာ....</div> <div>သိပ္သနားစရာေကာင္းတာပဲ....</div> <div>ဒီကေလးေလးေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ခုခုမ်ား မလုပ္ေပးႏုိင္ဘူးလားဗ်ာ...</div> <div>စဥ္းစားမိတယ္ေလ... </div> <div>သူတို႔မိဘေတြကေရာ ဘာလိုမ်ား ဒီလိုလႊတ္ထားရတာလဲ...</div> <div>ဘာလို႔မ်ား ဒီလိုခိုင္းရတာလဲ...မတတ္ႏုိင္လို႔ပဲေပါ့ဗ်ာေနာ္...</div> <div>ဘယ္မိဘကေတာ့ ကုိယ့္သားသမီးကုိ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ အလုပ္ခုိင္းခ်င္မလဲ....</div> <div>မတက္သာလို႔သာေပါ့.....</div> <div>ဒီလုိဆုိေတာ့ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္တယ္...</div> <div>ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္ကေရာ ဒီလုိပဲ လုပ္ခဲ့ရသလား....</div> <div>ျပန္စဥ္းစားၾကည့္ရင္ မိဘရဲ႕ေမတၱာကုိ သိလာမယ္....</div> <div>ကၽြန္ေတာ္ဆုိလည္း ငယ္ငယ္က ဆင္းရဲတယ္...</div> <div>ဒါေပမယ့္ အေမက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ေအးေအးေဆးေဆးေဆာ့ခိုင္းတယ္....</div> <div>သူကေတာ့ အလုပ္ကေလးေတြ ရွာၾကံလုပ္တယ္...</div> <div>ေက်ာင္းဆရာမဗ်ာ...ကေလးက ေျခာက္ေယာက္...</div> <div>တနယ္တေက်းမွာ တာ၀န္က်တယ္...အေဖကလည္း ေက်ာင္းဆရာပဲ....</div> <div>တာ၀န္က်ရာ နယ္သြားရတယ္...ဒီေတာ့ ျခစ္ရတယ္...ကုတ္ရတယ္...</div> <div>၀တ္သားဆုိ မွန္ဘီလူးဟင္းစားရတယ္...</div> <div>ဟင္းေတြက အမည္ေဖၚလို႔မရေအာင္ စုေပါင္းစပ္ေပါင္း....</div> <div>မုန္႔ဖုိးဆုိလည္း မေပးႏုိင္ဘူး....ဒါေပမယ့္ သူေပးႏုိင္တဲ့ ပညာေရးကုိေတာ့ ေပးတယ္....</div> <div>အခုဆုိရင္ဗ်ာ...အားလံုးကအလုပ္ကုိယ္စီ...ဒီလိုဆုိေတာ့ မိဘေက်းဇူးကုိ သိလာရတယ္...</div> <div>တခ်ဳိ႕ဆို ကုိယ္တုိင္ေတာင္ မိဘျဖစ္လာေတာ့ ပိုသိလာရပီ....</div> <div>ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ ေအးခ်မ္းပီဆုိေတာ့ မေအးခ်မ္းႏုိင္ေသးတ့ဲ </div> <div>ဒီကေလးေလးေတြအတြက္ တခုခုလုပ္ေပးၾကရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ...</div> <div>တကယ္ကို ေႏြးေထြးတဲ့ အသိုက္အျမံဳေလးေတြ ဖန္တီးေပးၾကရင္ မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ....</div></div> <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-8848360606724376558?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-71264081324579402822008-07-19T11:39:00.000-07:002008-07-19T11:47:28.084-07:00တခါတေလက်ေတာ့....ဘ၀မွာ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြက လူကို ပူေလာင္ေစတယ္...<br />တခုခုလုပ္ေပးလိုက္ရရင္ တခုခုေတာ့ ျပန္လုိခ်င္မိတယ္....<br />ျပန္မရတဲ့အခါ ရင္ထဲမွာ ခံစားရတယ္...<br />ေစတနာနဲ႔လုပ္ေပးခဲ့ရင္လည္း ေစတနာေလးကို ျပန္ၿပီး အသိအမွတ္ျပဳတာေလးေတာ့ ခံခ်င္တယ္...<br />လွဴတယ္...တန္းတယ္ဆုိရင္လည္း ဒီလိုပဲ...<br />ကုိယ္လွဴတာေလး ဘယ္လိုအဖတ္တင္သလဲ...ဒါေလးကုိ ၾကည့္ၿပီးၾကည္ႏူးခ်င္တယ္...<br />တကယ္ဆုိရင္ေပါ့ေနာ္...<br />လွဴခဲ့ရင္လည္း ကုိယ့္ကုိယ္တုိင္က စိတ္ႏွလံုးပါစြာ လွဴတန္းလိုက္ပါ...<br />ျပန္မလိုခ်င္နဲ႔ေတာ့...<br />ျပန္လိုခ်င္ခဲ႔တဲ့အခါ မျဖစ္ခဲ့ရင္ စိတ္က ေစတနာေလွ်ာ့သြားတက္တယ္...<br />ဒီလိုပဲ အလုပ္လုပ္တဲ့အခါမွာလည္း...ေစတနာပါစြာ...စိတ္ပါစြာသာ လုပ္လိုက္ပါ...<br />လုပ္စရာရွိတာေတြကုိသာ စိတ္ပါလက္ပါလုပ္လိုက္....<br />အသိအမွတ္ ျပဳျပဳ...မျပဳျပဳ...အေကာင္းဆံုးသာလုပ္ေပးလိုက္ပါ...<br />ဒါဆုိ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ သိတယ္ေလ...<br />ငါအေကာင္းဆံုးလုပ္ေပးလိုက္တယ္....သူေကာင္းသြားတာ ေတြ႕ရင္ ကုိယ္ေက်နပ္တယ္...<br />ဒါကမွ တကယ့္ပီတိေလ...<br />ဒီၾကားထဲကမွ ကုိယ့္ကုိ အသိအမွတ္ျပဳတယ္...ခ်ီးက်ဴးတယ္ဆုိရင္ အတုိင္းထက္အလြန္ေပါ့...<br />ခ်ီးက်ဴးခံခ်င္လို႔ လုပ္တာမ်ဳိး မဟုတ္ပဲ....<br />လုပ္တာေကာင္းလို႔ ခ်ီးက်ဴးတာမ်ဳိးေလး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားၾကမယ္ေလ...<br />မေကာင္းဘူးလား...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-7126408132457940282?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-12728369374814321872008-06-26T04:59:00.000-07:002008-06-26T05:03:02.576-07:00စိတ္မဆုိးက်နဲ႔ေနာ္.....<br />အီးေမးေတာင္ ႏွပ္မွန္ေအာင္ မနည္းသံုးေနရတဲ့ ဘ၀ေလးကို စာနာႏုိင္ၾကမယ္လို႔ထင္ပါတယ္....<br />လာလည္သူေတြကို ေက်းဇူးတင္ပါသည္....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1272836937481432187?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-35217389991465043772008-06-11T11:14:00.000-07:002008-06-11T12:20:47.468-07:00ကၽြန္ေတာ္ စင္ကာပူကုိ အလုပ္ရွာဖို႔လာခဲ့တယ္...။<br />သူငယ္ခ်င္းေတြကို အားကုိးမယ္ေပါ့...။<br />ဒီေရာက္ေတာ့ ဘယ္သူမွ မကူႏုိင္ဘူး...။ ကုိယ့္ဟာကုိေတာင္ မအားၾကတာ...။<br />ဒီေတာ့ ဒုကၡနည္းနည္းေရာက္တာေပါ့ဗ်ာ...။ ပူပန္မႈေတြက စေတာ့တာပဲ..။<br />အလုပ္မရမွာ ေၾကာက္ရတဲ့အပူ....။ လမ္းရွာမေတြ႕မွာ ပူရတဲ့အပူ...။ အင္တာဗ်ဴးမွာ အဆင္မေျပမွာပူရတဲ့အပူ...။ ဒီလုိ...အပူ...အပူ...ေတြနဲ႔ေလာင္ကၽြမ္းမတတ္ခံစားရတဲ့အခ်ိန္မွာ<br />ေျဖေအးစရာ ေနရာေလးတစ္ခုကို သြားေတြ႕တယ္...။<br /><strong><span style="font-size:180%;">အဲဒါကေတာ့ KBCS လို႔ေခၚတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းေလးပဲ...။<br /></span></strong>အဲဒီမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ရွိတယ္...။ ဆရာေတြရွိတယ္...။<br />ဒီထက္ေျပာရရင္ ဘုရားသခင္ကို ခ်စ္တဲ့လူေတြ ရွိတယ္...။<br />ဒီေရာက္လာတဲ့အခါ လူေတြက ဘုရားနဲ႔ပုိၿပီးနီးလာရတယ္...။<br />ဘာလို႔ဆုိေတာ့ လူက ဒုကၡေတြ အၾကပ္အတည္းေတြ ဖိႏွိပ္မႈေတြ ခံလာရတဲ့အခါ ဘုရားကုိ ပိုသိလာတယ္...။<br />လူေတြက ကုိယ့္ကုိ မကူညီႏုိင္ဘူး...။ ဘုရားသခင္သာ ငါတို႔ကုိ ကူညီႏုိင္တယ္...။<br />ဘုရားကုိသာ ပုိအားကိုးလာၾကတယ္...။ မိေ၀းဖေ၀း တစိမ္းေတြၾကားမွာ ရပ္တည္ႏုိင္ဖုိ႔က ဘုရားသခင္သာ အားကုိးရာျဖစ္တယ္..။ တခါတေလ ကုိယ္စိတ္ထဲမွာ အထီးက်န္သလို ခံစားေနရတယ္...။ ဒီလုိအခါမ်ဳိးမွာ ဘုရားေက်ာင္းကို သြားလိုက္တယ္...။ ဒီေနရာေလးမွာ ဘ၀တူလူငယ္ေလးေတြ လာစုေနၾကတယ္..။<br />တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ရင္းႏွီးၾကတယ္...တုိင္ပင္ၾကတယ္...အေတြ႕အၾကံဳေတြ ေ၀မွ်ၾကတယ္...။<br />ကၽြန္ေတာ္ဆုိ အင္တာဗ်ဴးသြားခါနီးဆုိ...ဒီသူငယ္ခ်င္းေတြကို မက္ေဆ့ပို႔ၿပီး ဆုေတာင္းခိုင္းရတယ္...။<br />ပီးေတာ့ ဒီမွာက စေနေန႔ညေနဆုိ ေဘာလံုးကန္ၾကတယ္...သီခ်င္းက်င့္ၾကတယ္...ကြန္ျပဴတာသင္တန္းလည္းရွိတယ္ေလ...။ ပီးေတာ့ က်မ္းစာေတြလည္း ေဆြးေႏြးၾကတယ္...။<br />အထူးသျဖင့္ လူငယ္သင္းအုပ္ဆရာရဲ႕ ေပးဆပ္မႈကို ၾကည့္ၿပီး ခြန္အားယူရတယ္...။<br />သူက ဆန္းေဒးတရက္လံုး ဘုရားေက်ာင္းမွာ ဘုရားရွိခုိးတယ္...။ ဒါတင္မကဘူး ညေနဆုိရင္လည္း ဘုရားေက်ာင္းမေရာက္ႏုိင္တဲ့ သူေတြဆီမွာ သြားပီးဆုေတာင္းေပးတယ္..။ တခုခုဆုိ သူ႔ပဲ အပူကပ္ရတာ..။<br />မေလးေျပးရတုန္းကလည္း သူ႔ပဲအပူကပ္ရတာ...။ သူကပဲ ဆက္သြယ္ေပးတယ္...။<br />သူအျမဲေျပာတဲ့စကားေလးတစ္ခြန္းရွိတယ္...။ GOD is GOOD...တဲ့။<br />ဘုရားသခင္ဟာ ေကာင္းျမတ္တယ္...။ ဒီေလာက္ေကာင္းျမတ္တဲ့ဘုရားအတြက္ ဒီဆန္းေဒးေလးတရက္ကို မေပးႏုိင္ဘူးလား...။ သူကေပးဆပ္တယ္...။ ဒီမွာ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္..။ သူက အကုန္ကူညီေပးတယ္...။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေဆး႐ုံတက္ရပီလား...။ သူ႔ဆီဖုန္းဆက္...။ သူလာပီး ကူညီတယ္..ဆုေတာင္းေပးတယ္..။<br />ေနာက္ပီး အသင္းေတာ္ကလူေတြကလည္း အရမ္းကုိပဲ ကၽြန္ေတာ္ကို ခ်စ္တယ္..။ ကူညီတယ္..။<br />လူငယ္ဥကၠဌဆုိရင္ မေလးသြားတုန္းက ဟုိဘက္ကမ္းအထိ လိုက္ပို႔တယ္..။ မနက္အလုပ္တက္ရမွာ ရွိေပမယ့္လည္း ည ၁၂အထိ ကၽြန္ေတာ္ကိုလိုက္ပို႔တယ္...။ မေလးကုိသြားမယ့္ ၁၂း၃၀ ကားေပၚကို အေရာက္တင္ေပးတယ္...။ သူနဲ႔က အိမ္ခ်င္းကလည္း နီးတာကုိး..။ အိမ္လည္ေခၚတယ္..။ အားေပးစကားေျပာတယ္...။<br />ေနာက္တစ္ေယာက္ဆုိရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ မေလးသြားမယ့္ ဗီဇာကိစေတြ..သက္တမ္းတို႔ကိစေတြ လိုက္ကူညီတယ္...။ တကယ္ကုိမွ တေနကုန္တယ္..။ ဒါတင္ မကေသးဘူး..။ ထမင္းလည္းေကၽြးတယ္...။ ႐ုပ္ရွင္လည္းျပတယ္..။ သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတာ..။<br />ဒါတင္မကေသးပါဘူး...။ ဒီေရာက္တဲ့ကာလေလးမွာ လူငယ္သင္တန္းေတြ...ေဘာလံုးပြဲေတြမွာ ပါ၀င္ခြင့္ရတယ္...။ အရမ္းေပ်ာ္ဖုိ႔ေကာင္းတာ...။ တကယ့္ကို မေမ့ႏုိင္စရာပါပဲ...။<br />ရန္ကုန္မွာ ရွိတုန္းကေတာ့ ဘုရားက ကုိယ္အသိထဲမွာပဲရွိတာ...။<br />ဒီေရာက္ေတာ့မွာ ဘုရားသခင္က ကိုယ့္ရဲ႕အသိထဲမွာတင္မကဘူး....ႏွလံုးသားထဲမွာပါ ေရာက္ေနေတာ့တာ..။<br />ဒီလုိေရာက္ဖို႔ကလည္း ဒီဘုရားေက်ာင္းေလးရဲ႕ တရားေဒသနာေတြ...ေ၀မွ်ခ်က္ေတြ..သက္ေသခံခ်က္ေတြကပဲ ရရွိိခဲ့တာ...။ ဒီဘုရားေက်ာင္းေလးဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ေတာ့ တကယ့္ကုိ အိုေအစစ္ေလးပါပဲ...။<br /><span style="font-size:180%;">ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘုရားေက်ာင္းေလးကို အရမ္းခ်စ္တယ္...။</span><br />ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သြားရေပမယ့္လည္း ဒီဘုရားေက်ာင္းေလးကို လြမ္းေနမယ္...။<br />ျပန္လာႏုိင္ေအာင္လည္း အျမန္ဆံုးႀကိဳးစားမယ္...။<br />ဒီဘုရားေက်ာင္းေလးက ေပးလိုက္တဲ့ အသိတရားေတြက ဘ၀ကုိရင္ဆုိင္ဖုိ႔ အားအင္ေတြ ရရွိခဲ့ၿပီေလ...။<br />ဒီေတာ့ အခက္အခဲေတြကို ရင္ဆုိင္မယ္...။ တခါလဲ ျပန္ထ...။ ထပ္ရင္ဆုိင္မယ္ဗ်ာ...။<br />ဘုရားသခင္က မခံႏုိင္တဲ့ စံုစမ္းျခင္းကုိ မေပးပါဘူး...။ ထြက္ေျမာက္ရာလမ္းေလးေတြ ျပင္ဆင္ေပးထားတယ္..။ ဒီအခက္အခဲနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ စစ္ေနတာ...။ တခါတေလ ကုိယ္က ဘုရားအလိုေတာ္ ဘယ္လိုရွိမွန္းမသိဘူး...။ လုိခ်င္တာေတြပဲ စြပ္ေတာင္းေနတာ...။ ဘုရားက သိတယ္...။ ကုိယ္ဘာလိုအပ္သလဲဆုိတာ ေပးတယ္...။ ဒီေတာ့ အလုိေတာ္ကို ၀န္ခံ႐ုံပဲေလ...။ အရမ္းကို ေပါ့တာ...။ သူ႔ကုိ အားကိုးလိုက္...ပံုအပ္လိုက္...။ အားလံုးက အေကာင္းဆံုးေတြ ျဖစ္လာမွာပဲ...။ အခုဆုိရင္ပဲၾကည့္...။ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ရမယ္...။ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းမနည္းဘူး...။ ဘုရားသခင္အလိုေတာ္မရွိလို႔ပဲ...။ အခု ရန္ကုန္မွာ အဆက္အသြယ္တစ္ခုရတယ္...။ Save the Children မွာတဲ့ Design Assistant လိုတယ္..တဲ့။ သံုးလပဲလုပ္ရမွာ...။ Design Officer ကလည္း ကုိယ္နဲ႔သူငယ္ခ်င္းလုိ ခင္ေနတဲ့ အကုိႀကီး...။ ကဲၾကည့္...။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းျမတ္လိုက္သလဲ...။ ဒါပဲေလ...။ ကုိယ့္မွာ ဒီအသိေလးရွိေနရင္ ၿပီးၿပီ..။ ကုိယ္လုပ္စရာတာေတြ ကုိယ္လုပ္ထား....။ က်န္တာဘုရားလက္အပ္လိုက္႐ုံပဲ...။ ဘုရားသခင္က အေကာင္းဆံုး ျပင္ဆင္ေပးသြားလိမ့္မယ္...။<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAfkIW8xyI/AAAAAAAAAR4/Cw9d2airjC0/s1600-h/DSC00457.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210699474447157026" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAfkIW8xyI/AAAAAAAAAR4/Cw9d2airjC0/s320/DSC00457.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAjq41OeHI/AAAAAAAAASo/34RK2Q-doow/s1600-h/DSC00461.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210703988584773746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAjq41OeHI/AAAAAAAAASo/34RK2Q-doow/s320/DSC00461.JPG" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAiOcjaKtI/AAAAAAAAASY/WueVJQYnIFY/s1600-h/IMG_1036.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210702400445885138" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAiOcjaKtI/AAAAAAAAASY/WueVJQYnIFY/s320/IMG_1036.JPG" border="0" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAfk3xrvaI/AAAAAAAAASI/euyZAxQvTWg/s1600-h/DSC00473.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210699487175753122" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAfk3xrvaI/AAAAAAAAASI/euyZAxQvTWg/s320/DSC00473.JPG" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAfkig-RlI/AAAAAAAAASA/e-lm28-j0GQ/s1600-h/DSC00466.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210699481468520018" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAfkig-RlI/AAAAAAAAASA/e-lm28-j0GQ/s320/DSC00466.JPG" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAiN7j03ZI/AAAAAAAAASQ/nVG-YF0DAGk/s1600-h/DSCN1436.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210702391589264786" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAiN7j03ZI/AAAAAAAAASQ/nVG-YF0DAGk/s320/DSCN1436.JPG" border="0" /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAiOwUtrlI/AAAAAAAAASg/kLmcV1r1QfY/s1600-h/IMG_1050.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5210702405752958546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SFAiOwUtrlI/AAAAAAAAASg/kLmcV1r1QfY/s320/IMG_1050.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-3521738999146504377?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-49433746590251402202008-06-10T23:03:00.000-07:002008-06-11T01:08:25.178-07:00ဒီေန႔ေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆးရွိတာနဲ႔ YouTube ေလးေမႊလုိက္တယ္....။<br />ေအးေဆးဆုိ မနက္ျဖန္ျပန္ရေတာ့မွာကုိး...။<br />သတင္းစာလည္း မ၀ယ္ေတာ့ဘူး..။ အလုပ္လည္း မေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး...။<br />စိတ္ကုိ ေဖါ့ထားလိုက္တယ္ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ...။<br />အဲဒီမွာ ဘာေလးကုိ သြားေတြ႕လည္း ဆုိေတာ့..... ေက်ာ္ဟိန္းတဲ့..။<br />YouTube ထဲ၀င္ပီး kyaw hein 001 ဆိုပီး႐ုိက္ထည့္လိုက္တယ္...။<br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=JCepdkysLOk">အပုိင္း (၁)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=NN-IjjLJoXo&amp;feature=related">အပုိင္း (၂)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=38K6gLRB9-w&amp;feature=related">အပိုင္း (၃)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Q24NOutUTIo&amp;feature=related">အပိုင္း (၄)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=NuB4Y2cuQXA&amp;feature=related">အပိုင္း (၅)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=YUvJ0wG_3Wk&amp;feature=related">အပိုင္း (၆)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=6qOZ1tCKIqU&amp;feature=related">အပိုင္း (၇)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=6qOZ1tCKIqU&amp;feature=related">အပိုင္း (၈)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=1Eg-fLkFOY4&amp;feature=related">အပို္င္း (၉)</a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=erg15p5rDD4&amp;feature=related">အပိုင္း (၁၀)</a><br />အဲဒီမွာ ေက်ာ္ဟိန္းက Special Talk ေျပာေနတာဗ်...။<br />သူ႔ဘ၀ျဖတ္သန္းမႈေတြအေပၚမွာအေျခခံၿပီး လူငယ္ေတြကုိ ေျပာျပေနတာ...။<br />အရမ္းမိုက္တယ္ဗ်ာ...။<br />Kyaw Hein 001 ကေန 010 အထိရွိတယ္ဗ်...။<br />အရမ္းေကာင္းတယ္ဗ်ာ...။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း အခ်ိန္အားရင္ ၀င္ၾကည့္ၾကေပါ့ဗ်ာ...။<br />အဲဒီမွာ ယူစရာေတြက အမ်ားႀကီးရယ္...။ အႏွစ္ေတြခ်ည္းပဲ....။<br />ဥပမာေျပာရရင္....<br />“ဘယ္အရာမွ အၾကာႀကီးမခံဘူး....။<br />၀မ္းနည္းတာလည္း အၾကာႀကီးမခံဘူး...။<br />၀မ္းသာတာလည္း အၾကာႀကီးမခံဘူး...။<br />ဒီေတာ့ လက္ရွိအခ်ိန္တည့္တည့္မွာ လုပ္စရာရွိတာေတြလုပ္....။”<br />ေအာင္ျမင္မႈကုိ တည္ေဆာက္ဖို႔ဆုိ အျမဲသင္ယူေနရမယ္...။<br />ဘယ္က သင္ယူရမလဲဆုိေတာ့ လူေတြဆီက သင္ယူရမယ္....။<br />လူေတြနဲ႔ေပါင္းသင္းရမယ္...။ တုိင္ပင္ရမယ္...။<br />ေနာက္ၿပီး စဥ္းစားရမယ္...။ စဥ္းစားတာ ပုိက္ဆံမေပးရဘူး...။<br />စဥ္းစားၾကစမ္းပါ...။ စဥ္းစားရင္ကမွ အေျဖေတြ ေတြ႕လာရမယ္...။<br />ေတြ႕လာတဲ့အေျဖကုိ ခ်က္ခ်င္းလုပ္လိုက္....။<br />ဒါဟာ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္ပဲေပါ့....။”<br />အဲလို....အဲလိုေတြ.....<br />၀င္ၾကည့္လိုက္တာ ပိုေကာင္းပါမယ္...။<br />ကၽြန္ေတာ့္ကေတာ့ ထိသြားတယ္...။ ခင္ဗ်ားတို႔လည္း ထိေစခ်င္တယ္...။<br />အခ်ိန္ေလးေပးၿပီး ၀င္ၾကည့္လိုက္ပါဗ်ာ...။ တစ္ခုခုကုိ ရေစရမယ္...။<br />အိုေက...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4943374659025140220?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-32527145528241966582008-06-09T07:12:00.000-07:002008-06-10T23:45:17.051-07:00လာမည့္ ဇြန္လ ၁၅ရက္က ဖခင္မ်ားေန႔...။<br />ကၽြန္ေတာ္ အေဖကလည္း ဇြန္လ ၆ ရက္ ၂၀၀၆ မွာ ကြယ္လြန္သြားတယ္။<br />ဒါေပမယ့္လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွလံုးသားထဲမွာေတာ့ အခုထိ ရွင္သန္ေနဆဲပါပဲ...။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္က ေတာ္ေတာ္ေလး ဆင္းရဲတယ္ဗ်...။<br />ေနစရာအိမ္ေတာင္မွမရွိလို႔...ဘုရားေက်ာင္းမွ အိမ္ေလးေဆာက္ပီး ေနရတာ...။<br />အေဖေရာ...အေမေရာက ေက်ာင္းဆရာမေတြ...။<br />သိတဲ့အတုိင္းပဲ ၀န္ထမ္းလစာက ဘယ္ေလာက္ရလဲဆုိတာ...။<br />ဒီၿမိဳ႕ေလးမွာ အေျခခ်ေနျဖစ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ႐ုန္းကန္ရတယ္...။<br />ငယ္စဥ္က အိမ္မွာ ၀က္ေမြးတယ္...ၾကက္ေမြးတယ္...ဘဲေမြးတယ္...။<br />ဒါေလးေတြနဲ႔ အသက္ဆက္ရွင္ခဲ့ရတယ္...။<br />ဒါေပမယ့္ အေဖဟာ စိတ္ပ်က္မသြားဘူး...။<br />သူဟာ သူ႔မိသားစုေလးနဲ႔ အတူေနခ်င္ေပမယ့္ မိသားစုအတြက္ အေ၀းနယ္ေတြကို ထြက္ပီးအလုပ္လုပ္ရတယ္...။<br />အစက အထက္တန္းျပဆရာ..။<br />မူလတန္းေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္ဖုိ႔ နယ္အေ၀းကို သြားရတယ္...။<br />အဲဒီကမွ အလယ္တန္းေက်ာင္းအုပ္....တြဲဘက္အထက္တန္း...။<br />ဒီလိုမ်ဳိးျဖစ္ေအာင္ ႐ုန္းကန္ခဲ့တယ္..။<br />သူက ဖခင္ျဖစ္တဲ့အတြက္ မိခင္လိုေတာ့ ၾကင္နာမႈကုိ သိပ္မျပဘူး..။<br />ဒါေပမယ့္ သိတဲ့အတုိင္းပဲ ခပ္ေ၀းေ၀းကေနပဲ အကဲခတ္ေနတယ္...။<br />ငါ့သားသမီးေတြ ဘာလိုအပ္သလဲ..။ ဘာေတြ လမ္းမွားေနလဲ...။<br />ပထမဦးဆံုး ကၽြန္ေတာ္သတိထားမိတာကေတာ့ စာဖတ္တတ္ဖို႔ သူသင္ေပးတယ္...။<br />စာဖတ္တယ္ဆိုတာ ေက်ာင္းစာမဟုတ္တဲ့ အျပင္စာ...။<br />သူက ဖတ္ပါလို႔ေတာ့ မေျပာဘူး...။ ဒီလိုပဲ ဆုိင္ကေန ငွားလာေပးတယ္..။<br />မွတ္မိပါေသးတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စာေတြကို စစြဲတာ... သိုင္း၀တၱဳနဲ႔...။<br />သိတဲ့အတိုင္းပဲ...သိုင္းစာအုပ္ေတြက သိပ္ဖတ္လို႔ေကာင္းတာ...ေပါ့ေပါ့ပါးပါးလည္းရွိတယ္...။<br />အေမကေတာ့ မႀကိဳက္ဘူး...။ ဒီေတာ့ ခိုးဖတ္ရတယ္...။<br />ခိုးဖတ္လို႔ အေကာင္းဆံုးေနရာက အိမ္သာပဲ...။ ငွဲငွဲ..။<br />အခုထိကိုစြဲေနတာ...။ အိမ္သာတက္ပီးဆို စာအုပ္ရွာရတာ...အလုပ္တစ္ခု..။<br />ဆင္းရဲသားဇိမ္ခံနည္း...ေခၚမလားပဲ..။<br />အဲလို..သိုင္းစာအုပ္...အဲဒီကေန...သုတစြယ္စံု...ဒီလုိ တဆင့္တဆင့္ သင္သြားေပးတာ။<br />စာဆုိတာ ဖတ္ရေကာင္းမွန္း သိလာတယ္..။<br />အေဖက စကားေတြ သိပ္ေျပာတာမဟုတ္ဘူး...။<br />သူေက်ာင္းအုပ္ျဖစ္တဲ့ေနရာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အိမ္က (၅) နာရီေလာက္ စက္ဘီးစီးသြားရတယ္...။<br />အဲဒီေနရာကုိ သူဟာ ေန႔တုိင္းလိုလို စက္ဘီးနဲ႔အသြားအျပန္လုပ္တယ္...။<br />ဟုိမွာေနရင္ရေပမယ့္ မိသားစုနဲ႔ေနခ်င္ေတာ့ ျပန္ျပန္လာတယ္...။<br />မွတ္မိေသးတယ္...။<br />ကၽြန္ေတာ္ၿမိဳ႕မွာ အဲယားကြန္းဘတ္စ္...မွန္လံုကားေတြကို အေဖေက်းဇူးေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဦးဆံုးစီးရတာ..။<br />သူ႕ေက်ာင္းက တြဲဘက္အထက္တန္းဆိုေတာ့ စာေမးပြဲနီးရင္ ၿမိဳ႕က ဆရာေတြကို ေခၚပီးစာသင္တယ္..။<br />နည္းနည္းအေရးႀကီးတာေလးေတြ ရေအာင္ေပါ့...။ အဲဒီအခါ မွန္လံုကားေတြကို လိုင္းမဆြဲခင္ သူက အရင္ဆံုးငွားပီး ဆရာေတြကို တင္ေခၚလာတာ...။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ဆရာႀကီးသားသမီးေတြေပါ့ဗ်ာ...။<br />မွတ္မိေသးတယ္...။<br />အေဖက အားကစားသမားဗ်..။ သူငယ္ငယ္က တကၠသိုလ္မွာ ဆုေတြအမ်ားႀကီးရခဲ့တာ..။ ေျပးခုန္ပစ္...။ ေဘာလံုးဆုိလည္း လက္ေရြးစင္...။ ေက်ာင္းဆရာျဖစ္ေတာ့လည္း ေဘာလံုးနည္းျပ..။ ပညာေရးအသင္းဆုိရင္ အနည္းဆံုး ဖုိင္နယ္ေတာ့ ေရာက္တာႀကီးပဲ...။<br />သူက ေက်ာင္းဆရာဆုိေတာ့ တပည့္ေတြက အမ်ားသား...။<br />ေက်ာင္းမွာဆုိလည္း သူ႔ကုိ သူ႔တပည့္ေတြက အရမ္းေၾကာက္...အရမ္းခ်စ္ရတာ....။<br />ဆရာခ်စ္ေဆြ...ဆိုရင္ အားလံုးမီးေသပဲ..။ အ႐ုိက္ကလည္း ၾကမ္းတာကုိး...။<br />သိတဲ့အတုိင္းပဲ...ေက်ာင္းဆရာဆုိတာက ပီတိပဲစားရတာ..။<br />အဲဒီပီတိက ကၽြန္ေတာ္တို႔ပါစားရတာ...။ ဆရာခ်စ္ေဆြသား...ဆုိပီးေတာ့ေလ...။<br />ေနာက္ပီး အေဖက အစအေနာက္လည္း သန္တယ္ဗ်...။<br />ငယ္ငယ္က ေရကူးသင္ေတာ့ သူမ်ားေတြလုိမဟုတ္ဘူး..။<br />အစ္ကိုေတြက ေရထဲဆင္းပီး ၀ုိင္းထားတယ္...။ ပီးေတာ့ အေဖက ခ်ီပီးေတာ့ ၀ုန္းဆို ပစ္ခ်ေတာ့တာ...။<br />ကူးစမ္းပဲ...။ အားပါးပါး...ကူးလိုက္ရတာ...ငုပ္လိုက္ရတာ...ငိုလိုက္ရတာ...ေရေသာက္လိုက္တာ...။<br />ေနာက္က်ေတာ့ ေရထဲကကုိ မတက္ခ်င္ေတာ့ဘူး...။<br />ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္အမက ေမာင္ႏွမေျခာက္ေရာက္ထဲမွာ အငယ္ဆံုးဆုိေတာ့ အိမ္မွာ အမ်ားဆံုးေနရတယ္...။ ေက်ာင္းတက္တယ္...။<br />အစ္ကိုေတြက နဲနဲကြာေတာ့ သူတို႔က အျပင္ေရာက္ကုန္ပီ...။<br />ေက်ာင္းစရိတ္ကို အလုပ္လုပ္ရင္း ရွာရတာ...။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔သာ ေအးေအးေဆးေဆး...အိမ္မွာ ေနရတာ...။<br />ေနာက္တစ္ခုက...<br />ကၽြန္ေတာ္ဘြဲ႕ယူတဲ့အခ်ိန္မွာ အေဖေရာအေမေရာ တက္တယ္ဗ်...။<br />က်န္တဲ့လူေတြတုန္းကေတာ့ အေမပဲ ဒိုင္ခံသြားေနတာ...။<br />သူက မသြားဘူးဗ်...။ အေဖက အဲလို..တခါတေလ မလုပ္ဘူးဆုိ...လံုး၀ပဲ...။<br />သူ႔ခံစားခ်က္နဲ႔သူေပါ့ဗ်ာ...။<br />ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ့္အလွည့္က်မွာ သူတတ္တာ...။ သူလည္း အားပီ...အၿငိမ္းစားယူပီဆုိေတာ့ေလ...။<br />ေနာက္ေတာ့မွာ ကၽြန္ေတာ္လည္း သိတာဗ်...။ ဘာလို႔သူမသြားလည္းဆုိတာ...။<br />သူက သူ႔သားသမီးေတြ အားလံုး..ပညာတတ္..ဘြဲ႕ရျဖစ္ေစခ်င္တာ...<br />ဒီေတာ့ သားသမီးေတြအားလံုး ... ဘြဲ႕မရမခ်င္း...သူ႔မွာတာ၀န္မေက်ေသးဘူးလို႔ပဲ သူမွတ္ယူထားတာ..။<br />အဲဒါေၾကာင့္ေလ...။<br />သူဆံုးခါအခ်ိန္ထိေတာင္ သူ႔သားသမီးေတြကို စိတ္မခ်တာ...။<br />သူဟာ တသက္လံုး လူတန္းေစ့ မေနရတဲ့ဘ၀ကုိ မလိုခ်င္တာ...။<br />ေနာက္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္အစ္ကိုေတြလည္း အလုပ္ေတြလုပ္ၾက...ကၽြန္ေတာ္တုိ႔လည္း အလုပ္ေတြလုပ္ၾကတဲ့အခ်ိန္ထိေတာင္ သူက မေက်နပ္အားေသးဘူး...။<br />သူရဲ႕ အိမ္ေလးကို သူ ေသခ်ာကို ျပင္တာ...။ အစက ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကို တုိက္အိမ္ေဆာက္တယ္...။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုးက ရန္ကုန္ေရာက္ကုန္က်ၿပီ...။<br />ဘယ္သူမွလည္း ျပန္မေနႏုိင္ေတာ့ဘူးေလ...။<br />ဒါေပမယ့္လည္း သူုဟာ သူ႔အိမ္ေလးကို သူဆက္ေဆာက္တယ္...။<br />သူ႔..ခံစားခ်က္ကေတာ့ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကုိယ္ပုိင္အိမ္မွာ မေနခဲ့ရတာကုိ စိတ္မေကာင္းတာေပါ့ဗ်ာ...။<br />အဲဒီအိမ္စေဆာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ သူမွာ ေရာဂါတစ္ခုရတယ္...။<br />အဲဒါကေတာ့ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာ....။<br />သူက ဒီလုိပဲ က်ိတ္မွိတ္ေနလာတာ...။ သိတဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့ လည္ေခ်ာင္းကင္ဆာ..တဲ့...။<br />အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူ႔သားတစ္ေယာက္က စင္ကာပူေရာက္ေနပီ...။<br />တစ္ေယာက္က စင္ကာပူသံ႐ုံးမွာ...။ တစ္ေယာက္က ထေရးဒါး ဟုိတယ္မွာ...။<br />၀ုိင္းပီးေတာ့ ကုၾကတာေပါ့ဗ်ာ...။<br />အေဖက နားလည္း နဲနဲေကာက္တယ္ဗ်...။<br />သူက အရက္လည္းေသာက္တယ္...။ ေသာက္တယ္ဆုိတာ ဒီလို...။<br />သူက ရာထူးတုိးလို႔ ေက်ာင္းေျပာင္းတုိင္း အဲဒီေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းသစ္ေဆာက္တယ္...။<br />ဒီေတာ့ဗ်ာ...လူေတြနဲ႔ ေပါင္းသင္းရတယ္ေပါ့ဗ်ာ...။ ဒီေတာ့ ၀ုိင္းေထာင္ေပးရတယ္ေပါ့ဗ်ာ...။<br />သူလည္းေသာက္ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ...။ ေက်ာင္းသံုးေက်ာင္းေလာက္ ေျပာင္းတာ...သံုးေက်ာင္းစလံုး ေက်ာင္းသစ္ေဆာက္ရေတာ့ အရွိန္တက္သြားတာေပါ့ဗ်ာ..။<br />အဲလို....သူ႔ေရာဂါကုိ ကင္ဆာကို ဓါတ္ကင္တဲ့အခ်ိန္မွာေတာင္ အရက္ကို ခိုးေသာက္တာ...။<br />ေနာက္ဆံုး သူ႔ေရာဂါေပ်ာက္လို႔ အစားေတြ၀င္...အသံျပန္ထြက္လာေတာ့...။<br />သူ႔အိမ္ေလးကို သူဆက္ေဆာက္တယ္...။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔က ေျပာတယ္...။<br />အပါးရယ္...ဘယ္သူေနမွာမို႔လို႔တုန္း....ေတာ္႐ုံဆုိရပီေပါ့....။<br />ဒါေပမယ့္ သူက မရဘူးထပ္ေဆာက္တာပဲ...။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေရာဂါအသစ္ထပ္ရတယ္...။ အသဲႀကီးတဲ့ေရာဂါ...။<br />သူေတာ္ေတာ္ ခံစားရမွာ...။ ေဆး႐ုံမွာတက္ကုတယ္...။ သိပ္မသက္သာဘူး...။<br />တေန႔တေန႔ ပိုးသတ္ေဆးေတြ လူးရတယ္...။ ေဆးေတြလည္း လက္တဆုပ္ေလာက္ ေသာက္ရတယ္...။<br />ဒါလည္း သူ႔အိမ္ေလး ဆက္ေဆာက္တာပဲ...။ ေနာက္ဆံုး ဗမာေဆးနဲ႔ ကုတာ သက္သာတယ္လို႔ ထင္ရတယ္...။<br />သူ႔ေဆးကုန္သြားလို႔ ရန္ကုန္မွာ တက္လာပီး လာ၀ယ္ရင္း ခဏေနတဲ့အခ်ိန္မွာပဲ ႐ုတ္တရက္ ဆံုးပါးသြားတယ္...။<br />႐ုတ္တရက္လို႔ ေျပာရတာက အဲဒီညက သူ႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္အတူအိပ္တယ္...။<br />မနက္က်ေတာ့ သူ႔ေျမးေလးနဲ႔သူ ေဆာ့လုိ႔...။ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္သြားတယ္...။<br />ေဒၚလာစရတဲ့အလုပ္ေပါ့ဗ်ာ...။ ေန႔ခင္းၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာဆီ ဖုန္းလာတယ္....။<br />မင္းအိမ္ျပန္လိုက္ဦးတဲ့...။ ဘာလို႔မွန္းမသိေသးဘူး...။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အေဖဆံုးေနလို႔ လူေတြ ျပင္ဆင္ေနတာ ေတြ႕သြားတယ္...။ ေမးၾကည့္ေတာ့...ဒီလိုပဲ သူေျမးနဲ႔ေဆာ့ပီး ခဏနားတုန္း လဲက်သြားတာတ့ဲ..။ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ သူ႔သားေတြကို ေမးသြားေသးတယ္တဲ့...။ သူ႔သားေတြ အလုပ္ေတြကုိယ္စီနဲ႔ အဆင္ေျပသြားတာကုိ သူေက်နပ္သြားတယ္...တဲ့။<br />အခုဆုိရင္ အေဖကြယ္လြန္သြားတာ.... ၂ႏွစ္ေက်ာ္လာပီ...။<br />ဒါေပမယ့္ အေဖဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔နဲ႔အတူ ရွင္သန္ေနတုန္းပဲ...။<br />အေဖရဲ႕စကားေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လမ္းျပေနတုန္းပဲ...။<br />အေဖရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကို အတုယူေနရဆဲ...။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-3252714552824196658?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-22366900920849886912008-06-09T06:47:00.000-07:002008-06-09T07:08:40.758-07:00<span style="font-family:Zawgyi-one;">ဒီေန႔ ေဘာလံုးသတင္းေတြ ဖတ္ၾကည့္ေတာ့ ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခုသြားေတြ႕တယ္...။</span><br /><br />အဲဒါကေတာ့ ....ႏွလံုးသားႏွစ္ခုနဲ႔ လူတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပဲ...။<br /><br />လူတစ္ေယာက္ပါပဲ....။<br />သူ႔နံမည္က ပုိေဒါစကီး...တဲ့။<br />ဂ်ာမနီအသင္းမွာ ကစားတယ္..။<br />တစ္ဖက္အသင္းကုိ ဂုိးႏွစ္ဂုိးသြင္းျပီး အႏုိင္ယူတယ္...။<br />ဒါေပမယ့္ သူ႔ခမ်ာ မေပ်ာ္ႏုိင္ရွာဘူးတဲ့...။<br />ဂုိးသြင္းပီးတာေတာင္မွ ေအာင္ပြဲမခံႏုိင္ရွာဘူးတဲ့..။<br />ဘာလို႔လဲဆုိေတာ့....<br />သူကုိယ္ပုိင္သြင္းယူတဲ့ဂုိးေတြနဲ႔အႏုိင္ရခဲ့တဲ့အသင္းက ပိုလန္အသင္းျဖစ္ေနလို႔ပဲ...။<br /><br />သူဟာ ပုိလန္ႏုိင္ငံမွာ ေမြးခဲ့တယ္...။<br />သူ႔အေဖဟာ ပုိလန္ႏုိင္ငံရဲ႕ လက္ေရြးစင္ ေဘာလံုးသမားတစ္ေယာက္...။<br />သူ႕ဟာ ငယ္စဥ္အခါထဲက ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံကုိ ေျပာင္းေရြ႕ခဲ့ပီး....<br />ဂ်ာမဏီႏုိင္ငံရဲ႕ လက္ေရြးစင္ေဘာလံုးသမားျဖစ္ခဲ့တယ္...။<br />World Cup 2006 မွာ Best Young Player Award ကို ေရာ္နယ္ဒိုတုိ႔..ရြန္းနီတို႔ကို ေက်ာ္ၿပီးရခဲ့တယ္...။<br />ဒီလုိ လက္ေရြးစင္ဘ၀နဲ႔ ေဘာလံုးပြဲမ်ားစြာကုိ ကစားခဲ့တယ္...။<br />ေနာက္ဆံုး ဒီေန႔မွာေတာ့ သူရဲ႕မိခင္ႏုိင္ငံအသင္းကုိ ရင္ဆုိင္ပီး professional ပီသစြာ အႏုိင္ဂိုးေတြ သြင္းယူခဲ့တယ္...။<br />ဒါေပမယ့္....သူဟာ မေပ်ာ္ႏုိင္ရွာဘူး...။ သူ႔ရင္ထဲမွာ ဘယ္လိုမ်ား ခံစားရမလဲ...။<br />သူဟာ သူ႔ခံစားခ်က္ေတြကို ဒီလို ဖြင့္ဟျပတယ္...။<br />"My dad, uncle and relatives from Poland were there in stand."<br />"I didn't celebrate because I was born in Poland. I've got a big family there and you have to have some respect for the Land. I have two hearts - a German one and a Polish one!."....တဲ့။<br />ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ဘ၀ေတြမွာေရာ ဒီလုိအျဖစ္ေတြ မၾကံဳႏုိင္ဘူးလား...။<br />ဒီလိုဆုိရင္ေကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုရင္ဆုိင္ၾကမလဲ...။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ ကုိယ့္ဘ၀တက္လမ္းေတြအတြက္ ကုိယ္ႏုိ္င္ငံေတြကို စြန္႔ေျပးခဲ့ရတယ္...။<br />ဒီလိုႏုိင္ငံေတြမွာ အေျခက်ဖုိ႔ႀကိဳးစားရင္း လႈပ္ရွားၾကတယ္...႐ုန္းကန္ၾကတယ္...။<br />ဒီလုိအခ်ိန္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို႔ စြန္႔မေျပးႏုိင္ခဲ့တဲ့လူေတြ အမ်ားႀကီးက်န္ခဲ့တယ္...။<br />ဒီလုိလူေတြအတြက္ေကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ...။<br />အထူးသျဖင့္ ကေလးေလးေတြ...။<br />ဘယ္လိုမွ မေကာင္းႏုိင္တဲ့...ပညာေရးေတြ..။ ပတ္၀န္းက်င္ေတြ...။ ေမွ်ာ္လင့္စရာေတြ...။ သင္ယူစရာေတြ...။<br />ဒီလုိအေျခအေနေတြအတြက္ေကာ ဘာေတြလုပ္ၾကမလဲ...။ ဘယ္လုိလုပ္ၾကမလဲ...။<br />လုပ္ေနတဲ့လူေတြေတာ့ ရွိပါတယ္..။<br />ဒါေပမယ့္ မလံုေလာက္ႏုိင္ေသးဘူး....။<br />တခ်က္ေလး...ေျပာၾကည့္တာပါ...။ စိတ္ဆုိးရင္လည္း မတတ္ႏုိင္ဘူး...။<br />ဒီက တစ္ရာဆုိတဲ့ ေငြေၾကးေလးဟာ....ဟုိမွာဆုိ ဘယ္ေလာက္မ်ား အသံုးၾကလိုက္မလဲ...။<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း သိပါတယ္...။<br />ဒီမွာလည္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႐ုန္းေနရတာ...။ အနိမ္ခံေနရတာ...။ ပင္ပန္းၾကတာ...။<br />ဒါေတြဟာ ဘာေၾကာင့္လဲ....။ စဥ္းစားၾကည့္မိတာပါ...။<br />ကုိယ္ေတြ ဒီလုိျဖစ္ေနရင္....ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြ မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုမ်ားလုပ္ၾကရင္ေကာင္းမလဲေပါ့...။<br />ဒီလုိ...ဒီလိုေလး...စဥ္းစားမိေတာ့...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-2236690092084988691?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-49702109884296892032008-06-09T06:15:00.000-07:002008-06-09T06:31:01.703-07:00<span style="font-family:Zawgyi-one;">ဒီေန႔ညေန အျပင္ကေန ကားစီးၿပီးျပန္လာတယ္...။</span><br />ကားကလည္း ညေနပုိင္းဆုိေတာ့ ၾကပ္လိုက္တာ...။<br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကုိယ့္စီးတဲ့ကားက (၁၈၁)။ အရမ္းၾကာတဲ့ကား..။</span><br />မွတ္တုိင္တိုေလးပဲေလ...။<br />႐ုံးဆင္းခ်ိန္ဆုိေတာ့ လူေတြကလည္း တန္းစီးထားလိုက္တာ အရွည္ႀကီးပဲ...။<br />ကုိယ္က အေရွ႕မွာေရာက္ေတာ့ အရင္တက္ရပီး ေနရာေလးရတယ္...။<br />ဒီလုိနဲ႔ လူေတြတက္လိုက္တာ...ကုိယ္ေဘးနားကုိ မိန္းမလတ္တေယာက္လာထုိင္တယ္..။<br />လက္ထဲမွာလည္း အထုတ္အပိုးေတြနဲ႔။ သူ႔သားေလးကုိလည္း ဆြဲလို႔ေပါ့...။<br />ကားကလည္း မတ္တက္ရပ္တဲ့လူေတြေတာင္ ျပည့္ေနတာ...။<br />ကားလည္း ထြက္လာေတာ့ အေရွ႕နားမွာ ေနာက္ျပန္စီးရတဲ့ထိုင္ခံုက ကေလးေလးက အဟင့္အဟင့္နဲ႔ စငိုပါေရာ..။<br />သူ႔ကို ခ်ီထားတာ သူ႔ဦးေလးလား..သူ႔အေဖလားပဲ..။<br />အဲဒီခံုနဲ႔ ကုိယ္ခံုနဲ႔က ႏွစ္ခံုေလာက္ျခားပီး လူေတြကလည္း ၾကပ္ေနတယ္ေလ...။<br />အစေတာ့ ငိုတာ ဟင့္ဟင့္ပဲ...။ ေနာက္ေတာ့ ျဗဲျဗဲျဖစ္လာတယ္...။<br />ျဗဲျဗဲကေန အဟြတ္ဟြတ္ျဖစ္လာတယ္...။ ေခါင္းေတြကုိ ခါလို႔ ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ကုိ ငုိေတာ့တာ...။<br />ဘယ္ဟုတ္မလဲ...ကုိယ့္ေဘးက တစ္ေယာက္က သူ႔အေမျဖစ္ေနတယ္..။<br />သူကလည္း သူ႕အေမကုိ ေတြ႕ေတာ့ လာခ်င္လို႔ငုိတာ...။<br />သူ႔အေမမွာလည္း သူ႔ကုိထည့္တဲ့ တြန္းလွည္းေလးရယ္...ပစည္းေတြရယ္...ကေလးရယ္နဲ႔ဆုိေတာ့ ဘယ္လိုမွ မသြားႏုိင္ဘူး...။ ကေလးကလည္း သဲသဲမဲမဲကုိ ငိုတာ...။<br />ကုိယ္ေတြကေတာ့ ကေလးအျဖစ္ကို သိပီး ျပံဳးၾကတာေပါ့...။<br />အဲဒီလိုမွ စဥ္းစားမိတယ္...။ ဒီကေလးေလးငုိရင္ သူ႔အေမ ဘယ္လိုခံစားရမလဲေပါ့...။<br />အားပါး...မလြယ္ဘူးေနာ္...။<br />ကေလးကေတာ့ သူ႔လိုခ်င္တာပဲ သိေပမယ့္ အေမကလည္း လာခ်င္ေပမယ့္ လာလိုမရဘူးေလ..။<br />တကယ္ကေတာ့ ဘာမွမဟုတ္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ..။<br />ကားကလည္း ခဏေနေရာက္ေတာ့မွာ...အဲဒီအခါက်ရင္ အေမက ကေလးကုိ ခ်ီလိုက္ရင္ ကေလးက အငိုတိတ္ပီး..ရယ္ေတာ့မွာပဲ..။<br />အဲဒါျဖစ္ရပ္ေလးကေနမွ ဆက္စပ္ေတြးၾကည့္ေတာ့...<br />အိုး...နာဂစ္ျဖစ္ေနတဲ့အခုိက္အတန္႔မွာေရာ ဒီလိုအျဖစ္အပ်က္ေတြ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား...။<br />ကေလးေတြနဲ႔ အေမေတြနဲ႔....လွမ္းေတြ႕လို႔မွ မကယ္ႏုိင္တဲ့အျဖစ္ေတြ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား...။<br />ဒါဆုိရင္ေကာ မိခင္ေတြ...ကေလးေတြ ဘယ္လိုမ်ားခံစားရမလား...။<br />ေမ်ာပါလြင့္သြားမွာစိုးလို႔ ခ်ည္ခဲ့တဲ့ႀကိဳးေလးေတြက ကေလးေတြကို ရုန္းထြက္မရေအာင္ နစ္ျမဳပ္သြားေစတဲ့ အျဖစ္မ်ဳိးေတြ ဖတ္ရေတာ့ ရင္မွာ မခ်ိဘူးဗ်ာ...။<br />ကုိယ္မွာေတာ့ စိုးရိမ္တႀကီး လုပ္ခဲ့တဲ့ဟာေတြပဲ...<br />ဒါေပမယ့္ ကုိယ္တုိင္ကမွ ျပန္လာပီး မကယ္ႏုိင္ေတာ့ ကေလးေတြမွာ နစ္မြန္းအသက္ဆံုးရတယ္...။<br />ဒါေတြ...ဒါေတြ...ဒီလိုေတြးမိေတာ့...ေၾကာက္လာတယ္...။<br />ကၽြန္ေတာ္ကေလ ခေလးေတြဆို သိပ္ခ်စ္တာ...။<br />ကေလးေတြကလည္း သိပ္ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္ေလ...။<br />သူမ်ားကေလးေတြေတာင္မွ ဒီေလာက္ခ်စ္ေနရင္...ကုိယ့္ကေလးဆုိရင္ေကာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခ်စ္လိုက္မလဲ...။<br />အဲဒီကေလးေတြ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းလာေအာင္ ကုိယ္မလုပ္ေပးႏုိင္ရင္ မုန္းဖုိ႔ေကာင္းတဲ့ကေလးေတြျဖစ္လာမွာ....။<br />ကေလးေလးေတြကို ကုိယ္အေကာင္းဆံုး ပံုသြင္းမေပးႏုိင္မွာ....<br />တာ၀န္မေက်မွာ... ပံုစံေကာင္းမျပႏုိင္မွာ.... ပတ္၀န္းက်င္ေကာင္းမွာ မထားေပးႏုိင္မွာ...<br />လိုအင္ေတြကို မျဖည့္ဆည္းႏုိင္မွာ.... မသြန္သင္ႏုိင္မွာ....<br />ဒါေတြ...ဒါေတြ ေတြးမိေတာ့...အရမ္းကုိ ေၾကာက္သြားတယ္...။<br />လူဟာ တစ္ေန႔မွာေတာ့ ကုိယ္ပုိင္ဘ၀ေတြ မိသားစုေတြ တည္ေထာင္ရမွာပဲေလ...။<br />ကေလးေတြကို ေမြးရမွာပဲေလ...။<br />ဒီလုိအခါ........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4970210988429689203?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-83513523217001283682008-06-05T18:00:00.000-07:002008-06-05T18:33:26.311-07:00မေန႔က သတင္းစာဖတ္ေတာ့ တစ္ခုသြားေတြ႕တယ္...<br />(အထင္မႀကီးနဲ႔...အလုပ္ရွာဖုိ႔၀ယ္ရင္း ဖတ္ျဖစ္တာ)<br /><strong><span style="font-size:130%;color:#33ff33;">Maids Today, Business owners tommorrow...</span></strong>တဲ့။<br />သိပ္ေကာင္းတဲ့အစီအစဥ္ေလးပဲ...။<br />သူမ်ားႏုိင္ငံမွာ အိမ္ေဖၚလာလုပ္ေနရေပမယ့္လည္း<br />အိပ္မက္ေတြေပ်ာက္မသြားဘူးေလ...။<br />ကုိယ္ႏုိင္ငံျပန္ေရာက္ရင္ လုပ္ငန္းလုပ္ႏုိင္ေအာင္ သင္တန္းေလးေတြေပးတာ...။<br />ဖားေတြပါပဲ...။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ေရာ ဒီလိုစိတ္ကူးရွိလား...။<br />ေရႊေတြလည္း အဲလို အိမ္ေဖၚလာလုပ္ေနတာ အမ်ားႀကီးရယ္...။<br />ဒီလိုေလး မကူေပးခ်င္ဘူးလား...။<br /><br />အလို...ၾကည့္ဦး....<br />ထုိင္းႏုိင္ငံမွာတဲ့...လိင္လုပ္သားေတြ ဆႏၷျပၾကတယ္တဲ့....<br />ေခါင္းစဥ္က prostitutes fight for rights..တဲ့။<br />သူတို႔ကုိင္ထားတဲ႔ ဆုိင္းပုဒ္ေလးက ဒီလို...<br />Sex work is Work...<br />Defend the right to livelihood....<br />"they demanded the right to make a living, and said they were being abused in custody. ...တဲ့။<br />ဒါလည္း တမ်ဳိးတပါး...<br /><br />အဲ... အုိဗားမားႀကီးေတာ့ ေဒၚကလင္တန္ကုိ ႏုိင္သြားပီ....။<br />ဘလက္ေတြ သမိုင္းသစ္ေရးေတာ့မယ္...။ ဒီလူက မူစလင္ဆိုလားပဲ...။<br />ကဲ...အေမရိကန္ေရ ၾကည့္ေကာင္းပီ....။<br /><br />အိုး... ရွာရာပုိဗာေလး...႐ႈံးသြားတယ္ဗ်ာ...စိတ္မေကာင္းဘူး..။<br /><br />ဟိတ္..ေရာ္နယ္ဒုိေတာ့ ရီးယဲလ္ေျပာင္းခ်င္တယ္ဆုိပဲ... ဖာဂူဆန္ႀကီးေၾကာက္လုိ႔သာေပါ့...ငွဲငွဲ..<br />သူရဲနီပရိသတ္ေရ..ရင္မေနေနာ္...။<br /><br />ဟုိစပ္စပ္...ဒီစပ္စပ္ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္းက ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကုိယ္ဆီေရာက္လာတယ္...<br />ကဲ..ေမာင္မင္း..လုပ္ထားဦး...နီးေနပီတဲ့...ငွဲငွဲ..။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-8351352321700128368?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-92135461318359008812008-06-04T01:32:00.000-07:002008-06-04T02:06:45.368-07:00<p align="left"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SEZTV3Gh4oI/AAAAAAAAARw/42zhfBSM38M/s1600-h/IMG_0935.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5207941654134252162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SEZTV3Gh4oI/AAAAAAAAARw/42zhfBSM38M/s320/IMG_0935.JPG" border="0" /></a></p><br /><br /><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သံုးေယာက္က မေႏွးမေႏွာင္း အတူတူေရာက္ၾကတယ္....</span><br />ရွာၾကတယ္....ေဖြၾကတယ္....<br />တေယာက္က လက္မွတ္ေတြ တပံုႀကီးနဲ႔....<br />အဆင္မေျပေတာ့လည္း ျပန္သြားရတယ္....<br />ေနာက္တေယာက္က အလုပ္ရပါတယ္.... အက္စပတ္တင္ထားေတာ့ စိမ္ေနလိုက္တယ္....<br />ေနာက္မွ အလုပ္က ကုိတာမရွိလို႔...ျပန္သြားရတယ္...<br />ဒီတေယာက္ေကာ အလုပ္ရတယ္....အက္စပတ္က ကြဳိင္တက္ပီး...အလုပ္က ျပန္ဆြဲခ် (withdraw)လုပ္သြားတယ္...<br />မင္းေရာ...ဘယ္ေတာ့လဲ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-9213546131835900881?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-61068375589114771082008-06-03T17:43:00.000-07:002008-06-03T18:00:27.872-07:00အဲဒီေန႔မနက္က ဖုန္းသံၾကားတယ္...<br />မင္းအက္စပတ္..အပ႐ုတဲ့...<br /><span style="color:#33ff33;">အားပါး...ငါႏွလံုးသား...႐ုန္းရင္းခတ္သြားတယ္...</span><br />အနားမွာျပန္႔က်ဲေနတဲ့ အထုတ္အပိုးေတြ..<br />ေရာင္းထားတဲ့ ကီလိုေတြ...<br />ေလယာဥ္လက္မွတ္....<br />ဒါေတြကို အေျပးအလႊား ကန္စယ္လုပ္...<br />အမ္အိုအမ္ကို အျမန္ေျပး...<br />တံဆိပ္အသစ္တစ္ခုသြားေတာင္း...<br />အလုပ္ကုိဖုန္းဆက္ေတာ့ အိုေက....<br />ဒါနဲ႔ ေနလိုက္တယ္....<br />ေနာက္ေန႔က်ေတာ့ ေအးဂ်င့္က စာရြက္တစ္ရြက္လာေပးတယ္...<br />အလုပ္မွာ အေသာ္႐ုိက္သြားေတာင္းတဲ့...<br />အလုပ္ကိုေရာက္ေတာ့... အလုပ္က ေအးဂ်င့္ကုိအသိအမွတ္မျပဳ...<br />လွ်ဳိ႕၀ွက္ကုတ္တင္နဲ႔ ေအးဂ်င့္က ၀င္ေမႊသြား...<br />ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္က အက္စပတ္ကုိ ျပန္ဆြဲခ်သြားတယ္....<br /><span style="color:#33ff33;">အားပါး...ငါႏွလံုးသား...ဒတ္စေတာ့အုပ္ခံလိုက္ရတယ္....</span><br />ဒီလိုနဲ႔ပဲ....<br /><span style="color:#ff0000;">မ၀င္ရေသးတဲ့အလုပ္က ျပဳတ္သြားတယ္...</span><br />ရွာစမ္း...အလုပ္အသစ္ေတြ.....<br />အသစ္ရတဲ့တံဆိပ္တုန္းရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္က...<br />၁၂ ဂြ်န္....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-6106837558911477108?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-66296538566222601232008-05-29T08:20:00.000-07:002008-05-29T08:34:53.613-07:00အဲဒီေန႔က ေဖေဖၚ၀ါရီ ၉ ရက္....<br /><br />ရင္ဘတ္မွာ ငံုဖူးေနတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြနဲ႔ေပါ့....<br />ေနာက္တေန႔က စၿပီး....<br />မနက္ခင္းေတြကို သတင္းစာေတြနဲ႔စဖြင့္တယ္...<br />လက္ေတြကို အင္တာနက္နဲ႔ ခ်ိတ္ထားတယ္...<br />ငါ့ရာဇ၀င္ကုိယ္ပြားေတြ ေလေျပထဲေျပးလႊားညွဳိ႕ငင္....<br />လမ္းေလွ်ာက္လာပါဆုိတဲ့ ဖိတ္ေခၚမႈေတြထဲ ေပ်ာ္၀င္စီးေမ်ာ...<br />ႏုိင္ငံျခားသားမလုိပါဆုိတဲ့ စကားေတြမွာပဲ အားအင္ခ်ိနဲ႔....<br />ႏုိင္ငံသားခြဲျခားခံရျခင္းထဲ အံသြားေတြ တြန္႔ေၾက...<br />ေအာ္...အမိေျမမွာ ျမက္ႏုေတြမရွိေတာ့...<br />ေရၾကည္ရာေလး ရွာရေသးတာေပါ့ေနာ္...<br />ရွာေလရွာေလ....ရွာေလရွာေလ....<br />အေပါင္းအသင္းတခ်ဳိ႕လည္း ျပည္ေတာ္ျပန္...<br />အေပါင္းအသင္းတခ်ဳိ႕လည္း ထပ္ေရာက္လာ...<br />ေလယာဥ္သံုးစီးစာ ေရႊေတြလည္း ေနစဥ္ေရာက္ရွိ...<br />အင္တာဗ်ဴးေတြအတြက္ အီးကဒ္ေတြလဲ ပြန္းပဲခဲ့ၿပီ...<br />အဆင့္အတန္းျမင့္ရွင္းသန္႔ျခင္းေတြအတြက္ အိတ္ကပ္ေတြလဲ ျပားခဲ့ၿပီ...<br />မိုးေကာင္းခ်ိန္တခ်ိဳ႕မွာ တပတ္စာအျပည့္ ေတြ႕ဆံုျခင္းေတြ....<br />မိုးနည္းခ်ိန္တခ်ဳိ႕မွာ လက္ကိုင္ဖုန္းေတာင္ အသံမျမည္ရွာ...<br />ရင္ဘတ္ျခင္း သံုးႀကိမ္ေျမာက္ေတြ႕ဆံုျခင္းမွာ အနီေရာင္စာအုပ္ေလး သတ္တမ္းကုန္ရွာ...<br />အသက္သြင္းရာကာလမွာ ေရြးေကာက္ပြဲေတြက်င္းပ...<br />ဒီလုိနဲ႔... ေမွ်ာ္စင္ညီေနာင္ဆီ ခဏတာသြားေရာက္ခိုနား....<br />ျပန္လာၿပီး အသက္သြင္းခ်ိန္....အခြန္ေဆာင္က ထုႏွိပ္႐ိုက္ႏွက္...<br />အဲ... အက္စပတ္တင္ရာကာလ ခ်က္ခ်င္းသိရေပမယ့္ အေျဖကမလွ...<br />ရီဂ်က္တဲ့... ေျပးရလႊားရ... ေတာင္းပန္စာတင္ရ...<br />ဒီလိုနဲ႔.... တံဆိပ္တုံးတစ္ခုရဲ႕ ေန၀င္ခ်ိန္မွာ...<br />ငါဟာ ျပည္ေတာ္ျပန္ရရွာေပါ့...<br /><br />အဲဒီေန႔က ေမလ ၃၀......<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-6629653856622260123?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-61471335500488784082008-05-27T22:59:00.000-07:002008-05-27T23:24:59.445-07:00<div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205308371030368850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDz4YnGh4lI/AAAAAAAAARY/lb6M5eoLsuM/s320/IMG_3872.JPG" border="0" /></div><div align="center">ညီအစ္ကုိႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္</div><br /><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205308366735401522" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDz4YXGh4jI/AAAAAAAAARI/iq1h-f8kBsA/s320/IMG_3785.JPG" border="0" /></div><div align="center">ဒီေကာင္မေလးေတာ့ ႀကိဳက္သား<br /></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205308371030368834" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDz4YnGh4kI/AAAAAAAAARQ/PiULVEP9LmE/s320/IMG_3795.JPG" border="0" /></div><div align="center">ေတာင္ေပၚမွာ</div><br /><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205308379620303458" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDz4ZHGh4mI/AAAAAAAAARg/rjtQ9UfRWhw/s320/IMG_3829.JPG" border="0" /></div><div align="center">ေမာသြားပီ<br /></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205305257179079170" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDz1jXGh4gI/AAAAAAAAAQw/_f7bg_Id288/s320/IMG_3918.JPG" border="0" /></div><div align="center">မေလးရွားက ျမန္မာသံ႐ုံးေရွ႕မွာ.. </div><br /><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205305257179079186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDz1jXGh4hI/AAAAAAAAAQ4/OETcb84f5xQ/s320/IMG_3919.JPG" border="0" /></div><div align="center">မေလးၿမိဳ႕ထဲတေနရာ...</div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205305261474046498" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDz1jnGh4iI/AAAAAAAAARA/c--EIRY9K24/s320/IMG_3926.JPG" border="0" /></div><div align="center">မေလးဘူတာ႐ုံမွာ..<br /></div><div align="center"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205309964463235698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDz51XGh4nI/AAAAAAAAARo/wed8KYp4IAQ/s320/IMG_3930.JPG" border="0" /></div><div align="center"><span style="font-family:Zawgyi-one;">ကၽြန္ေတာ့အိမ္ရွင္</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-6147133550048878408?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-12848749142913894972008-05-27T22:46:00.000-07:002008-05-27T22:50:45.148-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDzyhXGh4dI/AAAAAAAAAQY/XAqmEBQ0D5g/s1600-h/IMG_3901.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205301924284457426" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDzyhXGh4dI/AAAAAAAAAQY/XAqmEBQ0D5g/s320/IMG_3901.JPG" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:Zawgyi-one;"></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1284874914291389497?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-15173408123706860052008-05-27T21:55:00.001-07:002008-05-27T22:16:11.527-07:00ခ်စ္ရပါေသာ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအေပါင္းတို႔ေရ...<br />ကုိယ္သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ အားလည္းနာတယ္...ခင္လည္းခင္တယ္..<br />ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ၀ိုင္းဆုေတာင္းေပးၾကတယ္....၀ုိင္းအားေပးၾကတယ္....<br />ရင္ထဲမွာ တကယ္ပဲ ၾကည္ႏူးတယ္ဗ်ာ....<br />အဲဒီေက်းဇူးေတြေၾကာင့္ပဲ..ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ေလး တစ္ခုရတယ္...<br />အရမ္းေပ်ာ္လိုက္တာ....<br />ဒီၾကားထဲ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ႏုိင္ငံႀကီးမွာ မုန္တုိင္းဒဏ္ခံရေတာ့....<br />စိတ္လည္းမေကာင္းသလုိ...တဖက္ကလည္း ကူညီခြင့္ရပီဆုိပီး ေျပာလိုက္တာ....<br />ေပ်ာ္လို႔မွ မၾကာေသးဘူး....<br />ကၽြန္ေတာ့္ အက္စ္ပတ္က ရီဂ်တ္တ့ဲ....<br />သိတယ္ဟုတ္...အက္စ္ပတ္ဆုိတာ...အလုပ္လုပ္ရင္ဗ်ာ....ၾကာၾကာေနလုိ႔ရေအာင္ ကဒ္ေတြထုတ္ေပးမယ္...<br />လစာေပၚမူတည္ၿပီး...အက္စ္ပတ္....ဒဗလ်ဴပီ...အီးပီဆုိပီးခြဲတာ...<br />WP = work permit (basic pay below S$ 1000)<br />S pass = special pass (basic pay S$1800)<br />EP = (basic pay S$2000)<br />အဲလုိေလး ခြဲထားတာ....<br />ဒီၾကားထဲဗ်ာ... ပတ္စပို႔သက္တမ္းမေလာက္လို႔....တုိးရေသးတယ္..<br />တုိးမယ္ၾကံေတာ့ မဲေပးတာႀကီး ၀င္လာလို႔ သံ႐ုံးက ပိတ္....<br />စေတးက မက်န္ေတာ့..မေလးကုိေျပး....<br />မေလးမွာ တုိးဖို႔ၾကံ... မရ<br />စလံုးျပန္ေရာက္ေတာ့ တုိး... အခြန္ပါေဆာင္လိုက္ရေသး...<br />သံ႐ုံးေတြကဗ်ာ...တကယ့္ ျပည္သူ႔ခ်ည္ပတ္ေတြ....<br />ကၽြန္ေတာ္ဆုိလည္း အလုပ္မွ မလုပ္ရေသးဘူး... အခြန္ကေဆာင္ရေသး...<br />၅၀၀ ေလာက္ထြက္သြားတယ္....<br />ပိုက္ဆံက မ၀င္ေသးဘူး... အရင္ထြက္ေနပီ...<br />ဒါနဲ႔ အက္စ္ပတ္က ရီဂ်က္..... သံုးပတ္ေစာင့္ရမယ္...<br />အဲဒီမွာ တစ္ခုေျပာရဦးမယ္ဗ်....<br />အေ၀းသင္ဘြဲ႕ေတြက နဲနဲဂဂ်ီဂေဂ်ာင္ႏုိင္တယ္ဗ်..<br />ကၽြန္ေတာ္လည္း အဲဒါနဲ႔ပဲ ခံရတာ.. သူမ်ားေတြမွာ ေလ်ာေလ်ာရွဴရွဴ...<br />စေတးက မက်န္... သက္တမ္းက ထပ္တုိးလို႔မရနဲ႔....<br />ေနာက္ဆံုးမွာ.... အမိျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္ကုိ ျပန္လည္၀င္ေရာက္ခုိနားရဦးမွာေပါ့....<br />ျပန္ၿပီးေတာ့ ေစာင့္ရဦးမွာပဲ.....<br />ပီးေတာ့လည္း လိုေနတာေလးေတြ ျပန္ျပင္ဆင္ရဦးမယ္....<br />စလံုးမွာက autoCAD ပုိင္ရင္ အလုပ္ေပါတယ္ဗ်....<br />ပီးေတာ့ accountant ကုိ ACCA ေလာက္ဆုိလဲေပါတယ္ဗ်...<br />သတင္းစာမွာ တစ္ရြက္စာေလာက္ကုိ အလုပ္ေခၚတာ...<br />ေနာက္ပီး... အင္ဂ်င္နီယာ...... အလုပ္ေပါတာ....<br />ကၽြန္ေတာ့္မွာ နဲနဲကြဳိင္တယ္....<br />ကၽြန္ေတာ္က သခ်ၤာနဲ႔ေက်ာင္းကုိ အေ၀းသင္နဲ႔ဘြဲ႕ရတယ္...<br />အလုပ္ကေတာ့ ဂရက္ဖစ္ဒီဇုိင္းနာ...<br />photoshop, pageMaker အားကုိးတာ...<br />ဒီေရာက္ေတာ့ illustrator, inDesign တဲ့... နဲနဲေလးကြဳိင္သြားတယ္...<br />ပီးေတာ့ Mac ေတြအသံုးမ်ားတာ....<br />ေနာက္ထပ္ 3Dmax ရရင္လည္း ပုိေကာင္းတယ္....<br />FreeHand ... အဲဒါေတြ အသံုးမ်ားတယ္..<br />ဒီမွာကေတာ့ဗ်ာ...ဒီဇုိင္းေတြက တကယ့္အႀကီးႀကီးေတြပဲ...လုပ္ၾကတယ္...<br />အုိေကေလ....<br />အဲ..ပီးေတာ့ madrian လည္း ေျပာတတ္ဖုိ႔လုိတယ္ဗ်...<br />အဲဒါရရင္ေတာ့ ပုိအခြင့္အေရးမ်ားတယ္ဗ်.... အနည္းဆံုးေတာ့ဗ်ာ...<br />ကုိယ္ေရွ႕မွာထားပီး...သူတို႔ ကုိယ့္အတင္း တုတ္လုိ႔မရေတာ့ဘူးေပါ့....<br />အိုေက...<br />ဒါကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေတြ႕အၾကံဳကုိ ျပန္ေ၀မွ်တာ..<br />ႏုိင္ငံျခားေလး ထြက္ေတာ့မယ္ဆုိ .... ျပင္ရမွာေတြမ်ားမွမ်ား...<br />အဓိက အီးေလးေကာင္းရမယ္....<br />ဟုတ္တယ္ဟုတ္......<br />ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ျပန္ၿပီးေတာ့ ေစာင့္ရဦးမယ္...<br />ျပန္ၿပီးေတာ့ ျပင္ဆင္လုိက္ဦးမယ္....<br />ျပန္ၿပီးေတာ့ ႀကိဳးစားလိုက္ဦးမယ္...<br />အားလံုးကုိ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ... ဆုေတာင္းေပးၾကပါဦး..<br />သူငယ္ခ်င္းေတြပဲ.. အခ်င္းခ်င္း ဘယ္လုိမွ ကူညီမေပးႏုိင္ရင္ေတာင္ ဆုေတာ့ေတာင္ေတာင္းေပးႏုိင္တာပဲ...<br />ရန္ကုန္ေရာက္ရင္ ဒီလုိ အင္တာနက္မွ ေကာင္းေကာင္း သံုးႏုိင္ပါ့မလားပဲ..<br />ေမ ၃၀ မွာ ျပန္ရမယ္<br />စေရာက္တာက ေဖေဖၚ၀ါရီ ၉....<br />အင္း.... ေတာ္ေတာ္ေလးေတာ့ ေနလုိက္ရသား....<br />ဒီႏွစ္မွ ေရႊေတြကလည္း လွိမ့္၀င္လိုက္ၾကတာ....<br />တစ္ေန႕ေလယာဥ္သံုးစီး အျပည့္ဆုိပဲ....<br />အိုေကေလ....<br />သိသြားပီပဲ...<br />ျပန္လည္ခုိနားရဦးမယ္...<br />ျပန္လည္ျပင္ဆင္ရဦးမယ္....<br />ျပန္လည္အားေမြးရဦးမယ္...<br />ျပန္လည္ႀကိဳးစားရဦးမယ္...<br />ျပန္လည္ကူညီလိုက္ဦးမယ္.... တက္ႏုိင္သေလာက္....<br />ျပန္လည္တုိက္ပြဲ၀င္ရမယ္... ျခင္ရယ္...မီးရယ္....<br />ျပန္လည္လႈပ္ရွားလိုက္ဦးမယ္....<br />အိုေက...<br />ေက်းဇူးေသလုေအာင္တင္ပါတယ္ဗ်ာ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1517340812370686005?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-18364325628312884552008-05-27T21:49:00.000-07:002008-05-27T21:54:53.424-07:00သူမ်ားေတြဘေလာ့မွာ ႏုိင္ငံေလးေတြေတြ႕ေတာ့ ကုိယ္လည္းတင္ခ်င္သား...<br />ဒါေပမယ့္ နဲနဲေၾကာက္တယ္ဗ်ာ...<br />တင္ၿပီးမွ ဘလန္႔ႀကီးျဖစ္ေနရင္ ခ်က္ခ်ရာႀကီး....<br />စဥ္းစားေနတာ...ခ်ိန္ေနတာ...ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားတယ္...<br />မေန႔ကမွ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆုိပီးတင္လိုက္တာ...<br />ငွီးငွီး... ရင္တုန္လုိက္တာ...<br />တက္မွ တက္လာပါ့မလားလို႔.....<br />ဒါနဲ႔ ေတြ႕ရာသူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ဘေလာ့ကုိ အတင္းလိုက္ဖိတ္လိုက္တယ္...<br />ကုိယ့္သူငယ္ခ်င္းေတြကလည္း ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းၾကပါတယ္...<br />လာလည္ေပးၾကတယ္.... ႏုိင္ငံေတာ့ မနည္းစံုသား...<br />ငွီးငွီး... အခုမွ ရင္ထဲက အျပားႀကီးက်သြားေတာ့တယ္...အဲ..အလံုးပါ...<br />မသိဘူး.... ကမာႀကီးလည္း ျပားသြားပီဆုိေတာ့...ငါ့ရင္ဘတ္ထဲလည္း အျပားႀကီးတစ္ေနသလိုပဲ...ငွဲငွဲ..<br />အုိေက... ေက်းဇူးတင္တယ္ဗ်ာ...<br />ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ညီအစ္ကုိေမာင္ႏွမေတြနဲ႔ ခ်စ္ရပါေသာ သူငယ္ခ်င္းေတြေရ...<br />သုိင္းခယူ....မီလွ်ံ...ဘီလွ်ံ...ၾတီလွ်ံ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1836432562831288455?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-16016203229089918622008-05-27T08:13:00.000-07:002008-05-27T08:14:45.146-07:00<div>အီးေမးက ရတာေလး ျပန္ေ၀မွ်တာပါ...</div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDwlR3Gh4bI/AAAAAAAAAQI/6IVkIK6Bxmg/s1600-h/image001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205076258112790962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDwlR3Gh4bI/AAAAAAAAAQI/6IVkIK6Bxmg/s320/image001.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDwlSHGh4cI/AAAAAAAAAQQ/15ioPWtjCwo/s1600-h/image002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5205076262407758274" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDwlSHGh4cI/AAAAAAAAAQQ/15ioPWtjCwo/s320/image002.jpg" border="0" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1601620322908991862?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-26753822184774348542008-05-27T05:55:00.000-07:002008-05-27T06:04:42.155-07:00<strong><span style="font-size:180%;">ျပတ္ေအာင္လိုက္....</span></strong><br /><br />ေဘာလံုးကန္ရင္ေလ...<br />ကုိယ္ဆီကထြက္သြားတဲ့ေဘာလံုး...<br />ကုိယ့္ေၾကာင့္ပ်က္သြားတဲ့ ေဘာလံုးကို ပ်က္ေအာင္လိုက္ဖုိ႔လိုတယ္...<br />ဒါမွလည္း တျခားလူေတြ အလုပ္မ႐ႈပ္ရမွာ...<br />ကုိယ္ဆီက ေဘာလံုးထြက္မသြားေအာင္.... ပ်က္မသြားေအာင္ ႀကိဳးစားဖို႔လိုတယ္...<br />ကုိယ္ဆီက ထြက္သြားတဲ့ ေဘာလံုးကုိ ကုိယ္က ပ်က္ေအာင္မလိုက္ရင္...<br />တျခားလူက ကုိယ္ေနရာမွာ ၀င္လိုက္ရရင္ ပုိပင္ပန္းပီး လစ္ဟင္းမႈေတြ ျဖစ္သြားတယ္ေလ...<br /><br />ဒီလိုပဲ ဘ၀မွာလည္း ျပတ္ေအာင္လိုက္ဖို႔အေရးႀကီးတယ္....<br />အလုပ္တစ္ခုကို လုပ္မိၿပီဆုိ...ၿပီးျပတ္ေအာင္လုပ္ဖို႔ အေရးႀကီးတယ္....<br />ရည္မွန္းခ်က္တစ္ခုကို ထားမိၿပီဆုိရင္လည္း ေရာက္ေအာင္ကို သြားရမယ္...<br />ဘယ္လုိေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္... အဆံုးထိေအာင္ လုပ္ရမယ္...<br />ငုတ္မိသဲကုိင္...တက္ႏုိင္ဖ်ားေရာက္ ဆိုသလိုေပါ့....<br />မလုပ္ခင္ ေသခ်ာစဥ္းစား... လုပ္မိၿပီဆုိ ျဖစ္ေအာင္လုပ္...<br />ေနာင္တဆုိတာေတြ ျဖစ္မလာေစရေအာင္...<br />တခါတေလ... ဘ၀မွာ တိုးလိုးတန္းလန္းေတြက အမ်ားႀကီး က်န္ခဲ့ရတယ္...<br />တခ်ဳိ႕ကိစေတြမွာ ကုိယ္အတြက္ပဲ တိုးလိုးတန္းလန္းျဖစ္ေပမယ့္...<br />တခါတေလမွာ တျခားသူေတြအတြက္ပါ တုိးလိုးတန္းလန္းျဖစ္ေစမိတယ္...<br />တခါတေလ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးၿပီးမွ ျဖစ္ေအာင္ မျဖည့္စြမ္းႏုိင္တာမ်ဳိး...<br />တခါတေလ ကတိေတြေပးၿပီးမွ မတည္တာမ်ဳိး.....<br />အဲလို....အဲလို....ေတြျဖစ္သြားရင္ ကုိယ္လည္း တန္ဖုိးမဲ့သြားမယ္ေလ...<br />ဒီေတာ့ ဘ၀မွာ ျပတ္ေအာင္လုပ္ၾကပါစို႔ရယ္....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-2675382218477434854?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-41991006695405645972008-05-23T08:09:00.000-07:002008-05-27T23:26:34.250-07:00<span style="font-family:Zawgyi-one;">မေလးရွားသြားရမယ္ဆုိေတာ့....</span><br /><div>ရင္ေတာ့ခုန္သား....</div><div>တခါမွလည္း မေရာက္ဖူးဘူး....</div><div>တေယာက္တည္းသြားရမွာ...</div><div>ဘုရားေက်ာင္းကေတာ့ စီစဥ္ေပးပါတယ္...</div><div>ဟုိမွာ ေနဖုိ႔စားဖုိ႔.....</div><div>အဲ...သြားရမယ္ညေနက်ေတာ့...</div><div>မေလးရွားဗီဇာသြားယူတယ္....</div><div>ၾကာလိုက္တာ.... </div><div>ရထားက ၉နာရီထြက္မွာ....ဗီဇာက ၈း၃၀ ေက်ာ္ေက်ာ္မွေရာက္တယ္...</div><div>ဘူတာကုိ လိုက္ေတာ့ ကုိယ္လည္း ဘူတာေရာက္...ရထားကလည္း ဘူေဘာ္ေအာ္ပီး ထြက္သြားေရာ...</div><div>ဒါနဲ႔ ကားဂိတ္ကုိ ေျပးရျပန္ေရာ...</div><div>ဟုိေရာက္ေတာ့ တန္းစီတဲ့လူေတြက အရွည္ႀကီးရယ္....</div><div>မျဖစ္ဘူး...တက္စီနဲ႔ ေျပးရမယ္...တက္စီကလည္း ရွားပီး သြားမယ္လူကမ်ားေနတယ္...</div><div>တက္စီစတန္း မွာ ေစာင့္တယ္...ဒီမွာက တက္စီငွားတာေတာင္ စတန္းနဲ႔ဘာနဲ႔... တန္းစီပဲ...</div><div>တဖက္ကလည္း ဘုရားေက်ာင္းက လူေတြဆီဆက္ေတာ့ </div><div>သူငယ္ခ်င္းတေယာက္က သ႔ူမွာ မေလးဗီဇာရွိေသးတယ္...သူလိုက္ပို႔မယ္တဲ့...</div><div>သူကလည္း ေလဆိပ္ဘက္ကေန သူအိမ္ကုိ ပက္စပုိ႔စာအုပ္ျပန္ယူ....</div><div>ပီးေတာ့ ခ်က္ပြဳိင့္ကုိ ေျပး...ဟုိကေနေစာင့္ေန....</div><div>ကုိယ္ကလည္း ဒီမွာ တက္စီက ၾကာေနေတာ့ အြန္ေကာေခၚလိုက္တယ္...</div><div>အြန္ေကာ ဆုိတာ တက္စီကုိ ဖုန္းဆက္ေခၚတာ.... ပုိက္ဆံေတာ့ ပိုေပးရတာေပါ့ဗ်ာ....</div><div>တက္စီရေတာ့...ခ်က္ပြဳိင့္ကို တန္းေျပး...သူငယ္ခ်င္းကလည္းေစာင့္ေန...</div><div>အခ်ိန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့...၁၀း၃၀ ေနပီ....</div><div>ဗီဇာကလည္း ေနာက္ဆံုးရက္ျဖစ္ေနပီေလ...အခ်ိန္ကုိ လုေနရတယ္...</div><div>အဲ... immagration က်ေတာ့မယ္ .... အရစ္ခံရပါေလေရာ...</div><div>သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ အေရွ႕က သြားႏွင့္ပီ.... ဟုိဘက္ထိပ္ကေန ေစာင့္ေနတာေပါ့...</div><div>ကၽြန္ေတာ္မွာေတာ့ ႐ုံးခန္းထဲ၀င္ပီး officer နဲ႔၀င္ေတြ႕ရတယ္...</div><div>ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ duty change တဲ့အခ်ိန္ျဖစ္ေနတယ္...</div><div>မေလးဘက္ကုိ ေပးမ၀င္ေတာ့ဘူးလုပ္ေနတာ...သူငယ္ခ်င္းကုိ လွမ္းေခၚပီး ေျပာခိုင္းေတာ့မွ ဗီဇာရတယ္...</div><div>ဒါနဲ႔ မေလးဘက္ကို ကားငွားပီးေျပးရပါေလေရာ....</div><div>ဟုိေရာက္ေတာ့ ကားတစ္စီးကထြက္ခါနီးပီ...</div><div>သူတို႔လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံနဲ႔မထူးဘူး...ကားဆုိက္တယ္ဆုိတာနဲ႔ လူက ေျပးလာပီး လက္မွတ္ေရာင္းေတာ့တာပဲ...</div><div>ဒါနဲ႔ ကားေပၚအျမန္တက္.... နာရီက ၁၂း၃၀ ေနပီ...</div><div>သူငယ္ခ်င္းကလည္း ျပန္ေျပးသြားေတာ့တယ္...သူလည္း အလုပ္တက္ရမွာကုိး...</div><div>ဒါနဲ႔ပဲ ကားေပၚမွာ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ပဲ စီးသြားလိုက္တာ ဟိုေရာက္ေကာ ဆုိပါေတာ့...</div><div></div><div>ကားရပ္ေတာ့ ခပ္တည္တည္ဆင္းပီး ဖုန္းဆက္ဖို႔ လိုက္ရွာတယ္...</div><div>အေၾကြေစ့ဖုန္းတုိင္ေလးေတြ႕ေတာ့ ဖုန္းလွမ္းဆက္တယ္...ဟုိဘက္က မကိုင္ဘူး...</div><div>နာရီၾကည့္လိုက္ေတာ့ ၄း၃၀ ပဲရွိေသးတာ.... </div><div>ဒါနဲ႔ အေအးဘူးေလး ၀ယ္ေသာက္ပီး ထပ္ဆပ္ေတာ့ ဟုိဘက္က လာေခၚတယ္....</div><div>အင္း....အလံုးတစ္လံုးေတာ့က်သြားပီ....</div><div></div><div>လာေခၚတဲ့ ဖားထီကလည္း သေဘာေကာင္းပါတယ္....</div><div>သူက မနက္ ၇း၀၀ နာရီဆီ အလုပ္သြားပီ...ညဆို ၆ နာရီေလာက္မွ ျပန္လာတာ...</div><div>သူက ေျပာတယ္...ဒီမွာေသာ့...အခုမင္းက အိမ္ရွင္ျဖစ္သြားပီ...</div><div>မင္းဟာမင္းရွာစား...ေတြ႕တာခ်က္ပီးစား....မခ်က္တက္ရင္ေတာ့ မစားနဲ႔တဲ့...</div><div>ေအး...ခ်က္တက္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ငါ့အတြက္လည္း ခ်က္ေပးဦးတဲ့...</div><div>ငါက မင္းတို႔ခ်က္ေကၽြးမွာ စားရမွာတဲ့....</div><div>အဲဒီလို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းပဲ....</div><div><br /></div><div></div><div>ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားတာ ေသာၾကာ...</div><div>စေနေန႔က်ေတာ့ လူငယ္ေတြ သူ႔အိမ္မွာ လာအိပ္ၾကတယ္...</div><div>ဒီလိုပဲ မေလးမွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့လူငယ္ေလးေတြ...</div><div>ရွိတာေတြ ေမႊေႏွာက္ရွာစားၾက....</div><div>မနက္က်ေတာ့ သူ႔ေကာင္ေလးႏွစ္ေယာက္ကို ေတာင္ေပၚလိုက္ပို႔ခိုင္းတယ္....</div><div>ေအးေပါ့...လိုက္သြားတယ္...</div><div>မေလးမွာေတာ့ နံမည္ႀကီးပဲ....အေပၚမွာ ကစားကြင္းအစံုရွိတယ္....</div><div>ကားနဲ႔ေတာင္ေျခကုိသြား...ေတာင္ေျခကေန sky train နဲ႔ ေတာင္ေပၚတက္ရတယ္...</div><div>နဲနဲေနာေနာ အျမင့္မွမဟုတ္တာ...ေတာင္ထိပ္နားေရာက္ေတာ့ ျမဴေတြကုိ ပိတ္လို႕....</div><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDbkQXGh4UI/AAAAAAAAAPQ/_2ApROWn6nU/s1600-h/IMG_3732.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203597389203628354" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDbkQXGh4UI/AAAAAAAAAPQ/_2ApROWn6nU/s320/IMG_3732.JPG" border="0" /></a><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDbkQ3Gh4VI/AAAAAAAAAPY/0Ej2QEDYA4o/s1600-h/IMG_3738.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203597397793562962" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDbkQ3Gh4VI/AAAAAAAAAPY/0Ej2QEDYA4o/s320/IMG_3738.JPG" border="0" /></a><br /></div><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDblG3Gh4WI/AAAAAAAAAPg/aFZp_IOoTKg/s1600-h/IMG_3743.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203598325506498914" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDblG3Gh4WI/AAAAAAAAAPg/aFZp_IOoTKg/s320/IMG_3743.JPG" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDblHHGh4XI/AAAAAAAAAPo/NnpUdiFmQfA/s1600-h/IMG_3758.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203598329801466226" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDblHHGh4XI/AAAAAAAAAPo/NnpUdiFmQfA/s320/IMG_3758.JPG" border="0" /></a><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDblHHGh4YI/AAAAAAAAAPw/fkbQqAyJMW4/s1600-h/IMG_3759.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203598329801466242" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDblHHGh4YI/AAAAAAAAAPw/fkbQqAyJMW4/s320/IMG_3759.JPG" border="0" /></a></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div><br /></div><div></div><div> </div><div> </div><div><br /> </div><div>အျပင္မွာေတာ့ အရမ္းေအးတာပဲ... ေလေတြကလည္း ဟူးဟူးတုိက္လို႔...</div><div>အျပင္မွာ သိပ္မေနႏုိင္ဘူး.... ဓါတ္ပံုေလး အေျပးအလႊား႐ုိက္ၿပီး အထဲျပန္၀င္ေနရတယ္...</div><div>ကစားနည္းေတြကေတာ့ အစံုပဲ...</div><div>႐ုိလာကုိစတာ...ဆုိတာေတြ....</div><div>ဟုိးအျမင့္ႀကီးကေနမွာ ၀ုန္းဆုိ ဆြဲခ်ပီး... အေပၚပ်ံေခၚသြားတဲ့ ဟာေတြေရာ...</div><div>စပုိက္ဒါမန္း...လို႔ ေလထဲမွာ ခၽြမ္းထိုးေမွာက္ခံု ျပန္တဲ့ဟာေတြေရာ...</div><div>အားပါး...အမ်ားႀကီးပဲ....</div><div>ေဆာ့ခ်င္လိုက္တာ..... ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ပုိက္ဆံက မလဲရေသးဘူးျဖစ္ေနတာ...</div><div>ငါးဆယ္ေလာက္ပဲပါသြားတာ... ကိုယ့္ကို လိုက္ပို႔တဲ့ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ကလည္း သိပ္မရင္းႏွီးေသးေတာ့ အပူမကပ္ရဲနဲ႔ ဘာမွကုိ မေဆာ့ျဖစ္လိုက္ပါဘူး....</div><div>အျပန္လက္မွတ္ကလည္း ေလးနာရီမွာဆိုေတာ့ ဒီလုိပဲ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရတာေပါ့....</div><div><br /></div><div></div><div>ဒီလိုနဲ႔ပဲ...အျပန္မွာက်ေတာ့....နံမည္ေက်ာ္ twin tower ကို သြားၾကည့္တယ္...</div><div>အဲဒီမွာေတာ့ KLCC ေခၚတာေပါ့.... </div><div>အဲဒီမွာ ဓါတ္ပံု႐ုိက္ပီးေတာ့ အျပန္မွာက်ေတာ့ လိုင္းကားစီးပီးျပန္တယ္...</div><div>လိုင္းကားကလည္း ျမန္မာႏုိင္ငံလိုပါပဲ.... </div><div>စပယ္ယာက ပိုက္ဆံလာေကာက္ပီး လက္မွတ္ေလးေပးတယ္..</div><div>လက္မွတ္စစ္က ေနာက္ကေန လက္မွတ္လိုက္စစ္တယ္...</div><div>ကားကလည္း ၾကာသလားမေမးနဲ႔....</div><div>မေလးမွာက ကားေတြ တအားေပါတာ...</div><div>ကၽြန္ေတာ္သြားေနတဲ့အိမ္ကဦးေလးဆုိ တြင္ခံုမွာလုပ္တာေနာ္...ကား၀ယ္စီးႏုိင္တယ္...</div><div>အဲဒီေတာ့ ကားေတြကမ်ားပီး လမ္းေတြက က်ပ္ေနတယ္....</div><div>ဆုိင္ကယ္ေတြေရာ ... လူေတြေရာ ...</div><div>လမ္းကူးေတာ့လည္း ကူးခ်င္တဲ့ေနရာက ကူးၾကတာပဲ....</div><div>ဒီလုိနဲ႔ပဲ ... အိမ္ျပန္ေရာက္လာေရာ ဆုိပါေတာ့....</div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDbnrHGh4ZI/AAAAAAAAAP4/JKPuma5Fgf4/s1600-h/IMG_3888.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203601147300012434" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDbnrHGh4ZI/AAAAAAAAAP4/JKPuma5Fgf4/s320/IMG_3888.JPG" border="0" /></a> </div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><br /></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><p align="left"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5203601151594979746" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDbnrXGh4aI/AAAAAAAAAQA/vXIg73ijsLI/s320/IMG_3890.JPG" border="0" /></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"></p><p align="left"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SDbnrXGh4aI/AAAAAAAAAQA/vXIg73ijsLI/s1600-h/IMG_3890.JPG"><span style="color:#c0c0c0;">ဒီလိုနဲ႔ပဲ...တေန႔တေန႔ စားလိုက္...အိပ္လိုက္.....<br />ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အဲဒီမွာလည္း အစ္ကုိတစ္ေယာက္က ခဏလာေနတယ္...<br />အလုပ္တစ္ခုကေန ထြက္ပီး ေနာက္တစ္ခုကို အရွာမွာ ခဏလာနားေနတယ္...<br />သူက ခ်က္တတ္ျပဳတ္တတ္တယ္... ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ၾကက္သြန္လီွး ဘာလွီးေပါ့...<br />အတူတူပဲ.. ေအာက္ဆင္း ၀ယ္က်.... ခ်က္စားၾကေပါ့...<br />တီဗြီလိုင္းေလးကလည္း ရွိေနေတာ့ ဟန္က်တာေပါ့...<br />သူတို႔ဆီက တီဗြီလိုင္းက ေတာ္ေတာ္စံုတာဗ်...<br />အားကစားဆုိ.... ESPN, StarSport, EURO sport, Golf Channel ေလးငါးလိုင္းေလာက္ တန္းစီ...<br />သတင္းဆုိလည္း... BBC, CNN, Aljazeera တန္းစီလို႔<br />Discovery, National Gerographic, Animal Planet လိုင္းေလးက တန္းစီလို႔<br />ေတာ္ေတာ္စံုတာဗ်...<br />ဒီကေကာင္ကလည္း ဒါမ်ဳိးသိပ္ႀကိဳက္ဆုိေတာ့ ဟန္ကုိ က်လို႔...<br />ညဆုိရင္ ၁နာရီ၂နာရီေလာက္ထိ ၾကည့္...<br />မနက္ဆုိ ၁၀နာရီေလာက္မွ ထၿပီး... ထမင္းခ်က္....ထမင္းစား...<br />ေန႔ခင္း က်ေတာ့လည္း ျပန္အိပ္လိုက္နဲ႕.... ဟုတ္ေနတာပဲ<br />အျပင္လည္း သိပ္မထြက္ရဲဘူးဗ်... နံမည္ႀကီးဆုိေတာ့ေလ...<br />ေအာက္နားမွာ အင္တာနက္ဆုိင္ရွိတာေတာင္ တစ္ရက္ပဲ သြားျဖစ္တယ္....</span></a></p><p align="left"><span style="color:#c0c0c0;"><span style="color:#000000;"></span><br />အဲဒီမွာေနရင္းနဲ႔ ပက္စပို႔သက္တမ္းေလးတုိးလို႔ရမလားလို႔ .... သံ႐ုံးသြားၾကည့္တယ္...<br />အဲ....ေျပာရဦးမယ္...<br />ကၽြန္ေတာ့္က ေသာၾကာေနေရာက္ပီး စေနေန႔က်ေတာ့ သံ႐ုံးမွာ ဆႏ</span>ျပၾကတယ္တဲ့...</p><p align="left">တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံုပဲ ဆုိပဲ...</p><p align="left">ခ်င္းေတြက အမ်ားဆံုးပဲတဲ့...လူက သံုးေလးေထာင္ေလာက္ရွိတယ္တဲ့....</p><p align="left">သံ႐ံုးသြားမယ္ဆုိေတာ့ ... အိမ္က အစ္ကို ႀကီးက ... မင္းသြားခ်င္လဲ သြားၾကည့္ေပါ့ကြာတဲ့...</p><p align="left">ရမယ္ေတာ့ မထင္ဘူးတဲ့.... ဒါနဲ႔ပဲ သံ႐ုံးသြားေရာဆုိပါေတာ့...</p><p align="left">ဟုိေရာက္ေတာ့ ေဖါင္ေလးယူတယ္... ျဖည့္မယ္ဆုိေတာ့ အဲဒီမွာက အဂၤလိပ္လိုနဲ႔ ဗမာလိုႏွစ္မ်ဳိးေရးထားတာေကာ.... ေမးၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ဘာေျပာလဲသိလား...</p><p align="left">မင္းက ျမန္မာလူမ်ဳိးမဟုတ္လား...ျမန္မာလိုျဖည့္ေပါ့တဲ့....</p><p align="left">နဲနဲေတာ့ ဖုသြားတယ္..... အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေဘးနားက ေကာင္တာက အသံထြက္လာတယ္...</p><p align="left">တ႐ုတ္မတစ္ေယာက္က ေကာင္တာတစ္ခုမွာ ေငြသြင္းပီးတဲ့ စလစ္ကေလး သြားျပတာ...</p><p align="left">ေကာင္တာက ေအာ္ထုတ္တယ္... ဒါေတြ ဘာလုပ္ရေအာင္လဲတဲ့... </p><p align="left">သူ႔ေကာင္တာမဟုတ္ဘူးဆုိရင္လည္း မဟုတ္ဘူးေပါ့... ဒီေကာင္တာမဟုတ္ဘူး.... ဟုိဘက္ေကာင္တာ သြားပါဆုိပီးတဲ့ကိစကုိ.... အဲဒီမွာက သက္တမ္းတုိးခ်င္ရင္ သံ႐ုံးသြား ေဖါင္ျဖည့္ပီး...အခြန္ေဆာင္ဖို႔လိုရင္ ဘဏ္ကုိ ေျပး... အခြန္ေဆာင္... စလစ္ကို ျပန္လာျပ....</p><p align="left">ဒါနဲ႔ေဖါင္ျဖည့္ပီးတင္လုိက္ေတာ့... အလည္ဆုိရင္ မတုိးေပးဘူးတဲ့... အလုပ္နဲ႔ေက်ာင္းသမားပဲ တုိးေပးတယ္တဲ့... အျပင္ျပန္ထြက္လာပီးေတာ့ သံ႐ုံးေရွ႕မွာ ဓါတ္ပံုေလးဘာေလး႐ုိက္ေနတုန္း...</p><p align="left">ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ေရာက္လာပီး... အဲဒီအစ္ကုိႀကီးကို အင္တာဗ်ဴးတယ္....</p><p align="left">အခြန္ကိစေတြေပါ့.... သေဘာက်ရဲ႕လားေပါ့....ဘာညာေပါ့... အဲဒီအစ္ကုိႀကီးကလည္း ျပန္ေျဖလိုက္ပါတယ္...</p><p align="left"></p><p align="left">ဒီလုိနဲ႔ပဲ ငါးရက္ေလာက္ေနပီးေတာ့ ျပန္မယ္ဆုိပီး ရထားလက္မွတ္သြား၀ယ္တယ္...</p><p align="left">ကားနဲ႔က ၅နာရီေလာက္ပဲ ၾကာတဲ့ခရီးကို ....</p><p align="left">ရထားနဲ႔ဆုိ ၁၀နာရီေလာက္ၾကားတယ္....</p><p align="left">ဒါေပမယ့္ ကားက နဲနဲအဆင့္မ်ားတယ္... ရထားကတန္းေရာက္တယ္ေလ...</p><p align="left">ရထားခက စင္ကာပူနဲ႔ အတူတူပဲ.... ၃၀...ဒါေပမယ့္ တန္ဖုိးက ႏွစ္ဆကြာတယ္...</p><p align="left">ေငြလဲႏႈန္းက ၂.၃၃ ရွိတယ္.... ည ၉နာရီရထားလက္မွတ္ ၀ယ္လိုက္တယ္....</p><p align="left">ညက်ေတာ့ အိမ္က အတီးက လိုက္ပိ႔ုတယ္...</p><p align="left">ရထားကလည္း အဲယားကြန္းအျပည့္ပဲ.... အစကေတာ့ နဲနဲပူေသးတာ....</p><p align="left">ေဘးနားမွာ ဘယ္လိုမေလးေကာင္ေတြလာပီး ငါဘယ္လိုမ်ား ဆက္ဆံရမလဲေပါ့...</p><p align="left">ဒါေပမယ့္...ေဘးနားမွာ က်တဲ့တစ္ေယာက္က သူ႔သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ အျခားတြဲမွာ သြားထုိင္တယ္...</p><p align="left">ၾကားရက္မို႔လို႔ထင္တယ္ လူသိပ္မမ်ားဘူး..... ႏွစ္ခံုကို တေယာက္ပဲ ထုိင္လာရတယ္...</p><p align="left">အျပန္မွာလဲ...Immagration ျဖစ္ေတာ့ officer နဲ႔ေတြ႕ရျပန္ေရာ....</p><p align="left">ဒါေပမယ့္ ေအးေဆးပါပဲ.... ရထားမွာ white card ျဖည့္ရတယ္ဗ်....</p><p align="left">အဲဒီမွာ stay date ဘယ္လို႔ျဖည့္ရမွန္းမသိတာနဲ႔ 30 days ေရးလိုက္မိတယ္...</p><p align="left">အသြားမွာ ေလယာဥ္လက္မွတ္ကို ျဖတ္သြားရတာကုိး.... ေလယာဥ္လက္မွတ္က ေမ ၃၀ ဆုိပီးျဖည့္ထားတာ.... stay ကိုလည္း ေမ ၃၀ အထိပဲေပးမယ္....</p><p align="left">မေလးက ည ၉း၀၀နာရီ ထြက္လာတဲ့ ရထားက စင္ကာပူကုိ မနက္ ၈း၃၀ ေရာက္ရမွာ ၉း၃၀ ေလာက္မွာေရာက္တယ္....</p><p align="left">ဒီဘက္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ ဘူတာက ထြက္.... လိုင္းကားရွာစီးပီး... အိမ္ျပန္လာတယ္ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ....</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4199100669540564597?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-45445771944022999772008-05-20T22:57:00.001-07:002008-05-20T23:05:13.663-07:00<span style="font-size:180%;color:#cc6600;"><strong>Opening......<br /><br /></strong></span>ေဘာလံုးကန္ရင္ opening ဖြင့္ဖို႔က အရမ္းအေရးႀကီးတယ္...<br />ဒါမွလည္း ေနရာလြတ္ေတြ ေပၚလာမယ္... အခ်ိတ္အဆက္လုပ္ဖို႔လြယ္မယ္...<br />ပီးေတာ့ လူလည္း သက္သာတယ္ေလ...<br /><br />ဒီလိုပဲ ဘ၀မွာလည္း opening ဖြင့္ဖုိ႔က အရမ္းအေရးႀကီးတယ္...<br />အသိေတြကုိ ဖြင့္ထားရမယ္...<br />ခံစားခ်က္ကုိ ဖြင့္ထားရမယ္...<br />ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြကုိ ဖြင့္ထားရမယ္...<br />ပြင့္လင္းရမယ္...႐ုိးသားရမယ္...<br />တခါတေလ.. ကုိယ္စိတ္ကို ပိတ္ထားမိတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ဘယ္လို႔မွ ေနေပ်ာ္မွာမဟုတ္ဘူး...<br />ကုိယ္အတၱထဲမွာပဲ ကုိယ္ေလွာင္ပိတ္မိေနတဲ့အခါမ်ဳိးမွာ ဘယ္သူကုိမွ တန္ဖုိးမထားေတာ့ဘူး...မယံုၾကည္ေတာ့ဘူး... အထင္မႀကီးေတာ့ဘူး....<br />ကုိယ္အျမင္တခုထဲမွာပဲ ... ပိတ္မိေနရင္...သူ႔ဘက္ကုိ ထည့္မတြက္မိဘူး...<br />ကုိယ္ဘက္က မွန္တယ္ထင္တာနဲ႔ပဲ ေလွ်ာက္လုပ္မိေနရင္... သူတပါးကုိ ထိခိုက္သလို ကုိယ္ကုိကုိယ္လည္း ထိခိုက္တယ္...<br />ဒီေတာ့ စိတ္ကုိ ဖြင့္ထားရမယ္... ႐ုိးသားစြာ အသက္ရွင္ရမယ္...<br />ကုိယ္ေတာ့ ဒီလိုထင္တယ္...မင္းေကာ ဘယ္လိုထင္လဲ...<br />ဒီလိုမ်ဳိးေလး...စိတ္ထဲမွာ ဖြင့္ထားႏုိင္ရင္..အားလံုးအတြက္ အဆင္ေျပမယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-4544577194402299977?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-4985681273380190262008-05-07T23:20:00.000-07:002008-05-07T23:23:18.433-07:00ခဏေလာက္ေပ်ာက္ေနမယ္ေနာ္..<br />တစ္ပတ္ေလာက္ေပါ့...<br />မေလးကို ခဏသြားရမွာ...<br />ဆုေတာင္းေပးၾကဦးေနာ္....<br />အလုပ္က ရေပမယ့္ အက္စပတ္ေလွ်ာက္ဖို႔ ပတ္စပုိ႔သက္တမ္းမေလာက္...<br />ပတ္စပို႔သက္တမ္းတိုးဖို႔ သံ႐ုံးကပိတ္...ဗီဇာကကုန္...<br />ဒီလိုဆုိေတာ့...မေလးခဏသြားမယ္...ျပန္လာမယ္...<br />အိုေက...<br />အလုပ္အတြက္ ဆုေတာင္းေပးၾကပါေနာ္...<br />အလုပ္ကေလးရရင္...သူမ်ားေတြကို ကူညီႏုိင္မွာေလ...<br />အခုေတာ့... ဆုေတာင္းေပး႐ုံပဲ တတ္ႏုိင္ေသးတယ္...<br />အိုေက..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-498568127338019026?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-51628450772832665672008-05-07T08:23:00.000-07:002008-05-07T08:32:27.456-07:00ေဟ့....ဘယ္လုိလဲ...<br />ၾကားရၾကားရ...နား၀ကမသက္သာ....<br />အထိတ္ရယ္တလန္႔...<br />မုန္တုိင္းေတြ...ေမႊ<br />မမွန္တဲ့မီးက လံုးလံုးပ်က္..<br />ေရေတြလွ်ံလ်က္ကကုိ သံုးစရာေရမရွိ..ေသာက္စရာေရမရွိ...<br />အမိုးေတြက လန္...<br />ဆန္အိုးက ေဂါင္ဂင္သံေပး....<br />ကုန္ေစ်းႏႈန္းက မိုးေပၚမွာ...<br />ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ....<br />ဘယ္လိုကူၾကမလဲ...<br />တက္ႏုိင္သမွ် လုပ္ေပးၾကစို႔ရယ္...<br />တို႔ကေတာ့ ဒီကုိေရာက္ေနတယ္...<br />ကူညီခ်င္ေပမယ့္ ကုိယ္မွာလည္း ကုိယ္ဒုကၡနဲ႔ကုိယ္...<br />ဒီေတာ့ ဆုေတြပဲေတာင္း...<br />အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတဲ့ ကူညီမႈေတြ အျမန္ဆံုးရပါေစ...<br />ေပ်ာက္သူေတြ ျပန္ေတြ႕လို႔....စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ပါေစ...<br />ပ်က္တာေတြ အျမန္ဆံုးျပင္လို႔...ဘ၀င္လည္း ေအးႏုိင္ပါေစ...<br />ေအာ္...နာဂစ္...တဲ့<br />တခါျဖစ္တာနဲ႕ကုိ....က်န္ရစ္တဲ့ေ၀ဒနာ...<br />တယ္ မသက္သာပါလားေနာ္....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-5162845077283266567?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-88944025804226029462008-05-06T09:46:00.000-07:002008-05-20T23:06:52.367-07:00<span style="font-size:180%;color:#33cc00;">Marking.....</span><br />ေဘာလံုးကစားတဲ့အခါမွာ marking က အရမ္းအေရးႀကီးတယ္...<br />ကုိယ့္လူကုိ marking ကပ္ထားႏုိင္ဖို႔က အေရးႀကီးတယ္...<br />တဖက္အသင္းက ဘယ္လူကေတာ့ ပြဲမွာအေရးပါလဲ...<br />အဲဒီလူကုိ အေသသာ marking လုပ္ထားလိုက္...<br />ဒီလိုမ်ဳိး မလႈပ္ႏုိင္ေအာင္ လုပ္ထားႏုိင္ပီဆုိ... ပြဲက ေအးေဆးျဖစ္သြားပီ...<br /><br />ဒီလုိပဲ...ဘ၀မွာလည္း marking ကပ္ထားဖုိ႔က အေရးႀကီးတယ္...<br />မင္း ဘယ္လမ္းကုိ ေရြးမလဲ... အဲဒီလမ္းကို အပုိင္သာလုပ္.... ဒါဆုိ ေအးေဆးပဲ..<br />တခါတေလက်ေတာ့ ဘ၀မွာ ဘယ္လမ္းေရြးရမွန္း မသိျဖစ္တတ္တယ္...<br />ေရြးမိတဲ့လမ္းကုိလည္း ေသခ်ာမလုပ္ထားႏုိင္ရင္ ဒုကၡေရာက္ေရာ...<br />ဒီေတာ့ ဘယ္လမ္းကို ေရြးမလဲ... ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစား...<br />မင္းဟာ ဘာကုိ ၀ါသနာပါလဲ... တကယ္၀ါသနာပါတာလား...<br />ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အရင္ေမး... ေအး ... ေသခ်ာပီဆုိရင္ေတာ့...<br />အဲဒီလမ္းကို ပုိင္ေအာင္သာ လုပ္ေပးေတာ့...<br />အဲဒီလမ္းကို ပုိင္ႏုိင္ပီ..ေသခ်ာပီ... ဘယ္ဘက္ကလာေမးေမး ... အုိေကဆုိရင္ေတာ့...<br />ဘ၀မွာ ေၾကာက္စရာ သိပ္မလိုေတာ့ဘူး....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-8894402580422602946?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-15752547205662949132008-04-29T08:11:00.000-07:002008-05-20T23:07:33.814-07:00ေဘာလံုးစကားေျပာၾကရေအာင္....<br />ဒီလုိေလ...<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဘာလံုးကန္ရင္းနဲ႔ ေျပာျဖစ္တဲ့ စကားေတြက<br />ေတြးၾကည့္ရင္ ဘ၀အတြက္လည္း အသံုး၀င္တယ္ဗ်...<br />ယူတတ္ရင္ ရတယ္...ဆုိသလုိေပါ့ဗ်ာ...<br /><br /><span style="font-size:180%;color:#33cc00;">ေခါင္းေမာ့ထား......</span><br /><span style="color:#ffffff;">ေဘာလံုးကန္ရင္ ေခါင္းေမာ့ထားဆုိပီး လွမ္းလွမ္းေအာ္ၾကတယ္...</span><br />ဘာလုိ႔လဲဆုိေတာ့ ေခါင္းငု႔ံပီး ေဘာလံုးပဲ ၾကည့္ရင္ လူကုိမျမင္ရဘူးေလ...<br />လူကုိ ျမင္မွ ေပးလို႔ရမွာေပါ့....အကြက္ဆင္လို႔ရမယ္...ၾကပ္ေနရင္လည္း လူၾကည့္ၿပီး ကစားလို႔ရမွာ...<br /><br />ဒီလိုပဲေလ...<br />ဘ၀မွာလည္း ကုိယ္ေနရာေလးထဲမွာပဲ အဟုတ္ႀကီးထင္ေနလို႔မရဘူးေလ...<br />ေခါင္းေမာ့ရမယ္.... ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ၾကည့္ရမယ္...<br />ပတ္၀န္းက်င္က ဘာျဖစ္ေနပီလဲ...ငါကေကာ ဘယ္လိုျပင္ဆင္ရမလဲ...<br />ကုိယ့္ေနရာေလးမွာပဲ ရပ္ေနလို႔ မရဘူးေလ...<br />ေခတ္က ေတာင္းဆုိတာကုိ အမီွလိုက္ရမယ္... ကုိယ္က လိုေနရင္လည္း ျပင္ဆင္ရမယ္..<br />သူမ်ားေတြေကာ ဘယ္လိုလုပ္လို႔ ဘယ္လုိေအာင္ျမင္ေနတယ္...<br />ဘယ္လုိျဖစ္လို႔ က်႐ႈံးေနတယ္ဆုိတာကုိ သိဖုိ႔ ... ေခါင္းေမာ့ထားမွ ... ရမွာ<br />ဟုတ္တယ္ဟုတ္....<br /><br />ေနာက္တစ္ခုက...<br />ဘ၀ဆုိတာႀကီးက တုိက္ပြဲႀကီးပဲေလ.... ေနတုိင္းကို တုိက္ေနရတာ...<br />တျခားသူေတြနဲ႔ မတုိက္ရင္ေတာင္မွာ ကုိယ္ဟာကုိယ္ျပန္တုိက္ေနရတာ...<br />ေဟ့ေကာင္...မင္းအခု ဘာေကာင္လဲ... မင္းဘာျဖစ္ေနလဲ...<br />မင္းဘာေတြ လုပ္ႏုိင္ခဲ့ပီလဲ...ဘာေတြ လုပ္ရဦးမလဲ...<br />အခက္အခဲေတြနဲ႔ ရင္ဆုိင္ရရင္လည္း ေခါင္းေမာ့ထားရမယ္..အားတင္းထားရမယ္...<br />ဒါမွ ျဖစ္မွာ... မဟုတ္ရင္ေတာ့ လဲသြားပီသာမွတ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-1575254720566294913?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-37113984954974303152008-04-28T04:00:00.000-07:002008-04-28T04:10:06.786-07:00အလုပ္ရပီဗ်ဳိ႕.......<br />၂၆.၈.၂၀၀၈...မွာ အလုပ္ရတယ္ဗ်ဳိ႕....<br />အိုး...ရွာလိုက္ရတဲ့အလုပ္ေတြ...<br />အခုေတာ့ ရပါၿပီ...<br /><a href="http://www.richart.com.sg/">http://www.richart.com.sg/</a> မွာ<br />ဘုရားရဲ႕ေက်းဇူးပဲ...<br />တကယ္က သြားပီထင္ေနတာ...<br />ပထမအင္တာဗ်ဴး....အုိေက...အလံုးႀကီးႀကီးေတြ ပစ္သြင္းလိုက္တယ္...<br />ဒုတိယအင္တာဗ်ဴး...ကားေရာ...<br />လုပ္ခိုင္းတယ္ဗ်ာ...ဆုိက္အႀကီးႀကီး....photoshop 6 တဲ့.. illustrator 9 တဲ့..<br />ၾကည့္ေတာ့လုပ္လိုက္တာပဲ..သိပ္ေတာ့ ဘ၀င္မက်ဘူး...<br />တတိယအင္တာဗ်ဴး... အလုပ္ရေရာ..<br />ဒါေတာင္ အင္တာဗ်ဴးတဲ့လူက တ႐ုတ္...စကားက တုိးတုိးေျပာ..ႏႈတ္ခမ္းကေရာင္ေနေသး...<br />မနဲလိုက္နားေထာင္ရတယ္.... အလုပ္ခန္႔ပီတဲ့... ေပ်ာ္လိုက္တာ...<br />အဲ...ေပ်ာ္လို႔မွ မဆံုးေသးဘူး...<br />ဒီမနက္က် အလုပ္က ဖုန္းဆက္တယ္...<br />ပတ္စ္ပို႔ကတဲ့ သက္တမ္းမေလာက္ဘူးတဲ့...<br />အိုး... သက္တမ္းတိုးရဦးမွာ...<br />ဒီမွာက မဲေပးေနတာနဲ႔ ၂၈-၂၉ ပိတ္တယ္ဗ်...<br />၃၀မွ သြားရမွာ... တုံကင္ယူရမယ္တဲ့... မနက္ ၄ နာရီ...<br />ပုိက္ဆံေပးရမယ္တဲ့... ၃၀၀<br />အခြန္ပါေဆာင္ရဦးမယ္တဲ့....<br />အားပါး..ေခါင္းႀကီးေရာပဲ...<br />သက္တမ္းက ေမ ၈ ဆို ကုန္မွာ...<br />ေတာ္ေတာ္ကပ္ေနပီ....<br />လုပ္ၾကဦး...ဆုေတာင္းေပးၾကဦးေနာ္...<br />ထီေပါက္ပီး ထီလက္မွတ္ေပ်ာက္ေနဦးမယ္...<br />အိုး.... ေမာလိုက္တဲ့ စင္ကာပူ...<br />ဟူး... ခက္လိုက္တဲ့ စင္ကာပူ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-3711398495497430315?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-37812623452500552582008-04-22T07:42:00.000-07:002008-04-22T07:51:27.658-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SA367UIVUkI/AAAAAAAAANY/09ONA3_8FSI/s1600-h/IMG_3592.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192081842350936642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SA367UIVUkI/AAAAAAAAANY/09ONA3_8FSI/s320/IMG_3592.JPG" border="0" /></a><br /><div><br /><div align="left"></div><div align="left">သဲသဲလႈပ္မိုးေတြထဲ</div><div align="left">လႈိင္းၾကက္ခြပ္ေတြထေနတဲ့</div><div align="left">ကန္ေရျပင္က</div><div align="left">ေတာင္ကမ္းပါးေတြၾကားထဲ</div><div align="left">ေမာပန္းလို႔ေနမလား....။</div><br /><div align="left"></div><div align="left">ေလျပင္းရယ္ သုန္သုန္ၿဖိဳး</div><div align="left">မိုးစက္တို႔သည္းထန္</div><div align="left">ေကာင္းကင္ယံေမွာင္ေမွာင္မဲ</div><div align="left">မိုးေတြကသည္း...။</div><br /><div align="left"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-3781262345250055258?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-62712539839352102042008-04-22T06:53:00.000-07:002008-04-22T06:59:57.967-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SA3vOUIVUiI/AAAAAAAAANI/h9Gq8c8x9-Q/s1600-h/KeeKee.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192068974628917794" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SA3vOUIVUiI/AAAAAAAAANI/h9Gq8c8x9-Q/s320/KeeKee.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-6271253983935210204?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-25875513844320070882008-04-22T06:23:00.000-07:002008-04-22T07:17:18.607-07:00<p align="left"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SA3sOkIVUhI/AAAAAAAAANA/Jl4ZlLdw5v8/s1600-h/UrbanMoon.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192065680389001746" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_cE9LZGIOb2w/SA3sOkIVUhI/AAAAAAAAANA/Jl4ZlLdw5v8/s320/UrbanMoon.jpg" border="0" /></a></p><div align="left"> </div><div align="left"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3823943902100517958-2587551384432007088?l=sawgangster.blogspot.com' alt='' /></div>sawgangsterhttp://www.blogger.com/profile/11204950722122885908noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3823943902100517958.post-85003951747894903152008-04-18T00:12:00.000-07:002008-04-18T00:31:22.819-07:00ဒီစင္ကာပူႀကီးေရာက္မွပဲ...<br />ငါ့မွာ လြမ္းစရာ ေတာ္ေတာ္မ်ားလာေတာ့တယ္....<br />ပထမဆံုးလြမ္းတာ...ေနျပည္ေတာ္႐ုံႀကီးနဲ႔ လမ္းေဘးက စီဒီဆုိင္ေတြပဲ...<br />ဘာလုိ႔လဲဆုိ.. ႐ုပ္ရွင္သိပ္ႀကိဳက္တာကုိးဟ..<br />ဒီမွာေတာ့...အြန္လိုင္းက ဟာေတြပဲ ၾကည့္ေနရတယ္....<br />ေစ်းေတြကလည္း ႀကီးပ...တစ္ခါၾကည့္ရင္ ရွစ္က်ပ္တဲ့....<br />အေခြေတာ့သြားမ၀ယ္ခ်င္နဲ႔... အနည္းဆံုး ၂�